A Bug's Life: Waarom we sommige glitchy games vergeven en andere bekritiseren

The Elder Scrolls V: Skyrim kan worden gelanceerd met personages die onder de vloer rennen, reuzen die je kapotslaan totdat je een baan bereikt, en NPC's die je volgen uit hun huizen of naar het jouwe om een gesprek te voeren. Toch waren we dol op dat spel toen het uitkwam en we zijn er nu nog steeds dol op. Cyberpunk 2077 daarentegen werd bij de lancering volledig afgeranseld door critici en fans. Het spel is misschien een van de beste RPG's die je nu kunt spelen, maar het leed jarenlang onder die slechte reputatie.

Op papier hadden we echter op beide wedstrijden toch dezelfde reactie moeten hebben. Insecten zijn slecht. Ze zijn een teken dat een spel onaf is, ze kunnen de immersie verstoren en zelfs leiden tot het blokkeren van voortgang. En toch geven we bij sommige games niet om ze, terwijl we in andere zien dat ze de wortel van alle kwaad zijn. Wat zorgt ervoor dat we zo van flop wisselen? Waarom kunnen we nog steeds, decennia later, niet beslissen of we buggy games een kans kunnen geven? Hopelijk kan ik vandaag wat licht werpen op dit onderwerp.

Wat je misschien meteen denkt, is dat het huidige publiek veel harder is dan de gamers die Skyrim ruim tien jaar geleden in hun hart accepteerden. Ik zou zeggen dat je daar in ieder geval in één keer gelijk in hebt. Als een spel nu met bugs begint, is de kans veel kleiner dat mensen zijn haar in de war halen en glitches als een simpel onderdeel van zijn charme zien. Maar dit gebeurt nog steeds. Baldur's Gate III was op sommige plekken een puinhoop bij de lancering, zozeer zelfs dat Larian dacht dat het spel 6 van de 10 recensies zou krijgen. Toch blijft het een van de best beoordeelde games van de jaren 2020. Bugs zijn grotendeels verdwenen, maar ze waren er bij de release en het kon ons eigenlijk niets schelen. S.T.A.L.K.E.R. 2: Heart of Chornobyl was enigszins een vergelijkbaar geval, waarbij fans en critici grotendeels bereid waren de bugs om de een of andere reden te negeren.

We kunnen dus niet alleen de gespannen moderne gamers of een verandering in ontvangst door bugs de schuld geven aan wie er vrijkomt. In plaats daarvan moeten we naar de spellen zelf kijken. Nu, zoals bij de meeste subjectieve media, moet elk spel per geval worden beoordeeld. Er zijn talloze factoren die een release wel of niet buggy kunnen maken, en minstens zoveel, zo niet meer, factoren die de ontvangst van een publiek bepalen. Maar als ik elke reden en game zou doornemen, denk ik dat ik hier tot 2027 zou blijven. In plaats daarvan heb ik enkele belangrijke elementen meegenomen die in alle spellen tot nu toe te vinden zijn om te bespreken.

Het eerste waar we het over zullen hebben, is de algehele kwaliteit van een spel. Bugs zijn in die zin een soort rode vlag voor een potentiële vriend of vriendinnetje. Ze zijn prachtig, maar ze peuteren in hun neus. Begrijp je wat ik bedoel? Insecten in deze zin zijn de ruwe schil, net als de eerste laag van een ui. Als je ze terugtrekt, wat heb je dan? In het geval van Skyrim of Baldur's Gate III blijf je achter met een alles-tijd-videogame, en daarom zijn ze ondanks hun moeizame start succesvol geweest. Cyberpunk 2077 kan hier ook een goed voorbeeld zijn, want veel mensen begrepen dat CD Projekt Red iets bijzonders had. Het is alleen zo dat het spel te veel bugs had vergeleken met de eerder genoemde spellen, waardoor het moeilijker was te zien wat CDPR aan het maken was. Ook was de performance slecht, waardoor mensen twee uitlaatkleppen hadden voor hun woede. Op dat punt moeten we niet vergeten dat games meerdere dingen hebben die mis kunnen gaan. Insecten zijn slechts één negatieve factor, maar als ze de kers op de taart zijn, gaan ze het niet beter maken. The Lord of the Rings: Gollum was slechte slurp, en zou slep zijn geweest, ongeacht of het buggy was of niet. Kortom, als het spel dat je hebt van binnen geweldig is, dan laten mensen bugs hier en daar gaan, zolang ze de ervaring niet te veel bederven.

Dit brengt me bij mijn volgende punt, namelijk de ernst van de bugs in een spel. Progressieblokkers, crash-veroorzakende glitches, visuele flops die de immersie breken, ze zijn allemaal vervelend om te zien en kunnen echt een paar uur gamen verpesten. Als bugs zo erg zijn, krijgen ze zelden een vrijstelling, maar zelfs dan kunnen ze vergeten worden zolang ze niet te ernstig zijn. Als één questlijn of één NPC de oorzaak is van deze verschrikkelijke interacties, kunnen spelers weten dat ze ze moeten vermijden totdat een bug is opgelost. Als je echter niet weet wanneer je savebestand willekeurig beschadigd kan raken, of wanneer een groot aspect van de wereld zoals de belichting of omgevingen er niet goed uitziet, voel je je minder een speler en meer een playtester van een project in de beginfase. Wat tegenwoordig helpt, is dat spelers veel meer communicatie van ontwikkelaars kunnen verwachten, wat betekent dat makers wat goodwill kunnen tonen door te zeggen dat bepaalde problemen snel opgelost zullen worden. Die goodwill duurt echter maar zo lang, en als spelers een spel onspeelbaar vinden, zullen ze er waarschijnlijk niet mee doorgaan, zelfs niet als het spel onder de bugs een potentiële GOTY-winnaar is.

Een laatste belangrijke factor die ik zal bespreken is de humor van bugs. Niemand lacht als ze een zwart scherm zien voordat hun spel crasht, maar hoeveel virale video's heb je gezien van een Bethesda-bug? Of vroege Baldur's Gate III-streken? Wanneer bugs grappig zijn en niet te veel schadelijk voor de algehele ervaring van een spel, kunnen ze spelers daadwerkelijk aantrekken in plaats van wegduwen. Viraal zijn is tegenwoordig een groot ding, en hoewel niemand zijn games buggy zou moeten maken in de hoop dat mensen erom lachen, kunnen ze soms per ongeluk een groot verkoopargument worden. Daarom kun je zelfs vandaag de dag veel bugs van Skyrim in het wild vinden. Ze worden gezien als een integraal onderdeel van de ervaring van sommige games, maar slechts een select aantal komt ermee weg.

Ik denk niet of we ooit een echte gamerwet zullen ontwikkelen rond wat we van bugs vinden. Gamers zijn te wispelturig en houden van wat ze leuk vinden totdat ze het niet meer leuk vinden. Dat gezegd hebbende, met zoveel games die tegenwoordig uitkomen en zoveel titels die steeds langer duren om uit te brengen, wordt de ruimte voor buggy maar charmante games snel dunner. Je hebt ofwel andere dingen om te spelen of je voelt je zo verstoten na 5-10 jaar wachten op een nieuwe release, om vervolgens buggy te worden dat je gewoon verder gaat. Ik ben en zal altijd een bugvergever zijn, maar in een tijd waarin je misschien een jaar moet wachten tot een game is uitgebracht, moet je leren om je neer te leggen met wat bugs.