A House of Dynamite

De Point Break-junkie in mij vindt het jammer dat de altijd getalenteerde, stijlvolle Kathryn Bigelow zich de afgelopen jaren vooral heeft gewijd aan politieke thrillers met een militair thema. Hurt Locker, Zero Dark Thirty, Detroit en nu deze apocalyptische doemscenario-showcase van wat er in het Witte Huis gebeurt als een verdwaalde nucleaire raket zonder afzender het Amerikaanse luchtruim binnendringt.

Het uitgangspunt hier is zogenaamd actueel. Oorlog in het Midden-Oosten, oorlog in Oekraïne, oorlog in Rusland, burgeroorlog in Myanmar en een oranje dictator als president van de Verenigde Staten, wiens botte retoriek vaak uitnodigt tot vragen, kritiek of regelrechte spot. In de nieuwe suspense-thriller van Netflix wordt het Witte Huis getroffen door informatie over een inkomende atoombom en gedurende 152 minuten hebben onder andere kapitein Olivia Walker (Rebecca Ferguson) en minister van Defensie Reid Baker (Jared Harris) de stressvolle taak om erachter te komen wie de raket heeft gestuurd, waar deze zal inslaan, hoe de tegenaanvallen eruit zien en tegen wie de Amerikaanse president wraak zal moeten nemen.

A House of Dynamite is een soort mix tussen de HBO-klassieker West Wing en de paniek van de Bin Laden-jacht uit Zero Dark Thirty, zonder er ooit in te slagen de interessante politiek van de voormalige tv-serie of de zenuw van Bigelows veelgeprezen 9/11-drama vast te leggen. Het is veel niets, dit. Veel close-ups van gestreste gezichten, veel videoconferentiegesprekken die nooit ergens lijken te komen, en de doemscenario-profetie zelf wordt door Bigelow zo naar voren gesleept dat het na 100 minuten vervelend begint te worden. Er is helaas geen spanning in deze film, en hoewel Bigelow routinematig stijlvol is als het gaat om het regisseren van haar personages, denk ik niet dat Ferguson of Harris bijzonder geloofwaardige uitvoeringen geven.

Er is natuurlijk een reden waarom Bigelow en scenarioschrijver Noah Oppenheim (die ook Netflix's De Niro-serie Zero Day over hetzelfde thema schreef) ervoor kozen om deze film te structureren zoals ze hebben gedaan. Waar de subjectieve reactie van elk personage op de naderende dag des oordeels vanaf het begin wordt afgespeeld, ook al is de rest van de film verder gegaan, maar voor mij als kijker doodt het niet alleen de spanning en het momentum, het voelt een beetje als een eindeloze Groundhog Day die ik eigenlijk gewoon wil beëindigen. Er is ook een duidelijke logische kloof met het hele uitgangspunt waar ik al een half uur moe van word. De synopsis, die bestaat uit de vraag: "Wie valt ons aan en op wie moeten we terugslaan, zonder het echt zeker te weten", zinspeelt natuurlijk deels op de oorlog in Irak en de gebrekkige inlichtingen van de CIA over massavernietigingswapens, maar wanneer duidelijk wordt dat het Amerikaanse raketafweersysteem de kernkop uit de lucht kan schieten en zo Chicago kan redden, we realiseren ons natuurlijk dat als de VS nu wraak neemt en zijn eigen kernkop stuurt, zeker alleen China of Rusland hetzelfde kunnen doen. Dit bouwt een eeuwigdurende lus van niets op, die zelf de inherente zenuw van het uitgangspunt doodt.

Er zijn hier echter goede dingen. Ook. Elba is prima als president van de Verenigde Staten, en er zijn tal van geweldige foto's vanuit het Witte Huis (of iets dat op het Witte Huis zou moeten lijken). Het is gewoon geen erg spannende film, en een die uiteindelijk niets te zeggen heeft. In ieder geval niets dat de moeite waard is om naar te luisteren.