A Knight of the Seven Kingdoms - Seizoen 1

Het valt niet te ontkennen dat de wereld van Westeros die in HBO's Game of Thrones wordt gebeeldhouwd, politiek gedreven is. Of het nu de kernshow Game of Thrones is of House of the Dragon, dit is politieke onrust tegen een fantasieachtergrond. De reden dat ik dit aanhaal is omdat A Knight of the Seven Kingdoms net iets anders is en misschien niet wat mensen die niet bekend zijn met het bronmateriaal zullen verwachten.

Om te beginnen heeft het niet dezelfde reikwijdte. Terwijl de andere series in deze wereld zich afspelen in het fantasieland van Westeros en daarbuiten, houdt A Knight of the Seven Kingdoms zich in dit eerste seizoen aan één stad en één gebied vast. Ook worden de grote, uitreikende afleveringen van een uur en seizoenen met acht of meer afleveringen afgeschaft. In plaats daarvan krijgen we beknoptere hoofdstukken die zelden de 40-minutengrens overschrijden, met slechts zes afleveringen in totaal. Waar veel seizoenen van de andere series kunnen aanvoelen als lange avonturen die je op en neer slepen Westeros, komt A Knight of the Seven Kingdoms meer over als een intieme karakterstudie met ook minder bekende ontwerpelementen. Dit komt ongetwijfeld door het kortere bronmateriaal, dus je kunt niet anders dan waarderen dat ze voor een kleinere opzet kozen in plaats van het op te vullen met onnodige opzwemme om aan de traditionele runtimes te voldoen.

Game of Thrones en House of the Dragon zijn zeer serieuze zaken. Er is weinig ruimte voor lachen en vreugde, waarbij humor vaak wordt ondergeschikt gemaakt aan geestige uitwisselingen tussen de heren en adelborsten van het land. Het verhaal speelt zich vrijwel uitsluitend af in een snelkookpan, een huis van dynamiet dat op ontploffen wacht. A Knight of the Seven Kingdoms laat dit af om in plaats daarvan het verhaal van Dunk en Egg te serveren. Dunk is een niemand, een eerbare en vriendelijke heggenridder die zijn weg wil vinden in het land, terwijl Egg zijn nieuw verworven schildknaap is die meer problemen veroorzaakt dan verwacht. Het is deze dynamiek die het geheel van deze show vormt, gezien hoe de onbreekbare veerkracht en eer van één man hem in grote onrust brengen.

Het is een ongebruikelijke opzet voor de oningewijden en alleen bekend met HBO's versie van Westeros. Je zou kunnen stellen dat het te persoonlijk is en ambitie mist, en dat er humor en komische ondertonen zijn die de bredere wreedheid die we in deze fantasiewereld ervaren ondermijnen. Je zou kunnen beweren dat het meer onderdrukte politieke ontwerp de spanning uit dit rijk haalt en dat de overgang van strijdende draken naar steekspelende heren een terugval is. Maar ik zou ook zeggen dat wat we hier krijgen authentieker en echter aanvoelt. De focus ligt minder op Targaryen-'goden' (ook al vormen Targaryens van nature een groot deel van het plot) en meer op bekende persoonlijkheden en karakterarchetypen, en dit betekent dat A Knight of the Seven Kingdoms eigenlijk meer middeleeuws overkomt dan als fantastisch en mythisch.

Deze aard verandert naarmate de serie vordert, waarbij de eerste helft van het seizoen meer aanvoelt als A Knight's Tale en de tweede helft traditioneler is Game of Thrones vanwege de problemen van de Targaryen-familie die opnieuw in de weg zitten. Maar gedurende de hele tijd worden we getrakteerd op het kenmerkende uitstekende schrijfwerk, de dialogen en acteerprestaties van deze wereld, waarbij je nooit echt merkt hoe weinig gevechten en actiescènes er zijn, want elk moment is zo meeslepend en vol charisma dat je het gewoon waardeert om weer terug te keren naar deze wereld.

Peter Claffey en Dexter Sol Ansell zijn ook een prima duo als het hoofdduo van Dunk en Egg, maar je merkt wel dat de personages die echt opvallen enkele van de meer excentrieke bijheren zijn. Daniel Ings floreert bijvoorbeeld als Ser Lyonel Baratheon, terwijl Finn Bennett, Bertie Carvel, Henry Ashton en Sam Spruell de verschillende familieleden van Targaryen tot leven brengen met groot en vaak frustrerend effect. Het is een charismatische cast, maar ook niet een waarbij je de behoefte voelt om stambomen van honderden individuen te onthouden om hoop te hebben op het bijhouden van de brede en overlappende verhaallijnen, zoals het geval is bij Game of Thrones en House of the Dragon.

Maar lang verhaal kort, A Knight of the Seven Kingdoms komt neer op slechts een paar dingen. Er is de productiekwaliteit en de aandacht voor detail die tot de beste behoren. Je zult niet veel beter gemaakte series op televisie vinden dan wat HBO voor dit universum uitbrengt. Dan is er het uitstekende verhaal en de dialogen, die je aandacht vasthouden en je wanhopig naar meer maken. Maar daarnaast hebben we ook het andere thema in het centrum van de show, de opzet die persoonlijker en nuchter is, met meer menselijke en lage humor, en minder leunend op spottende opmerkingen in de rechtszaal. Deze serie is een heel eind verwijderd van het zien van Cersei Lannister die een beker wijn achterover slaat terwijl ze de mannelijkheid van een heer beledigt, of het zien van Rhaenyra die op de draak Syrax ten strijde trekt. Het is modderig, het is vies, het is een verhaal dat aan de andere kant van de sporen bestaat ten opzichte van de traditionele Game of Thrones, en als je het prima vindt om rechtszalen te ruilen voor iepen, zul je een heerlijke (zij het korte) tijd hebben met A Knight of the Seven Kingdoms.