Arcadia Fallen II

Als er één ding is waar ik van hou in games, is het een goed verhaal. Het maakt echt het verschil. Als de gameplay en het verhaal niet naadloos samenkomen, kan ik nooit de hoogste cijfers geven, maar een goed verhaal kan me ver brengen en me onderweg een flinke fout laten vergeten. Toch heb ik me nooit echt gestort op het zogenaamde visual novel-genre, dat voor mij vroeger niet meer was dan een chique PowerPoint-presentatie. Statische beelden, een doos onderaan waar het verhaal wordt verteld, en digitale kartonnen uitknipsels die worden verplaatst afhankelijk van wie er spreekt. In mijn hoofd was het niet bepaald het meest opwindende wat je je kunt voorstellen.

Ik moet echter toegeven dat ik van gedachten ben veranderd na het spelen van Arcadia Fallen II, ontwikkeld door de Deense studio Galdra Studios, omdat het verhaal eigenlijk ongelooflijk goed werkt en op zichzelf boeiend is, en het spel iets doet wat anderen in het genre dat ik heb geprobeerd niet helemaal voor elkaar krijgen.

Een grappig anekdote om mee te beginnen: het spel is in het Engels, net als de stemacteurs, maar de meeste namen zijn Deens. Het is best grappig om namen als Puk, Elias en Miss Honning in het Engels te horen spreken. Het klinkt als een wat vreemde mix van Deens en Engels.

Zoals gezegd is Arcadia Fallen 2 een visual novel, wat in wezen een interactief boek is dat zich beetje bij beetje voor je ontvouwt. In sommige spellen zijn er geen keuzes, maar hier kun je een hele reeks keuzes maken die een grotere of kleinere invloed hebben op het verhaal. Als je houdt van wilde actie, zweterige achtervolgingen en dingen die constant in beweging zijn, dan is dit waarschijnlijk niets voor jou. Maar als je van een goed verhaal en intrigerende personages houdt, dan is dit een soort smorgasbord.

Het spel begint met je eigen personage, dat je zelf creëert. Er zijn niet zoveel opties, maar dat is ook niet het belangrijkste. Ik noemde mezelf Binky, en je begint samen met je toekomstige schoolgenoten Nina en Søren. Ik heb het eerste spel niet gespeeld, dus als er verwijzingen zijn, zijn die me volledig ontgaan. Het voelt echter niet alsof dat iets bederft.

De wereld van Arcadia Fallen II is er een waar magiërs als kinderen uit hun families worden gehaald en naar scholen worden gestuurd om te leren hun vaardigheden te beheersen. Magie is iets dat wordt gecontroleerd, en bepaalde vormen worden als gevaarlijk gezien. In deze context maken we kennis met Nina, Søren en je eigen personage, waarbij Nina zich vanaf het begin al verdrietig voelt en haar familie mist. En zelfs in dit vroege stadium krijg je het gevoel dat deze drie later met elkaar verbonden zullen worden.

Het spel springt dan een paar jaar vooruit, naar het moment dat je als tiener op school de verschillende vormen van magie leert. Afhankelijk van je capaciteiten gaan er later in je leven verschillende kansen open. Vanaf hier begint het verhaal zich te ontvouwen, met conflicten rondom magie en degenen die het willen beheersen.

Het verhaal begint rustig, maar komt na een tijdje echt op gang, en ik moet toegeven dat ik verrast was door hoe verdiept ik raak. Ik ben meestal niet zo goed in lezen van een scherm, maar hier zat ik dan urenlang zonder problemen.

Op een gegeven moment worden sommige jongeren opgejaagd door de zogenaamde Aletheaanse Ridders, en dan begint het spel echt op gang te komen. Een van de dingen die me het meest boeiden, waren de personages. Naast Nina en Søren ontmoet je verschillende nieuwe personages, die allemaal hun eigen verhaal hebben om te volgen. Je kunt ook romances beginnen met meerdere van hen, waar ik me natuurlijk meteen in stortte.

Er is Puk, die non-binair is en een magische monteur; Hannah, de stille bibliothecaresse die blijkbaar meer kan dan je misschien denkt; en mijn favoriet, Cathrine, die begint als een beetje een arrogante snob maar veel vriendelijkheid en diepgang blijkt te hebben zodra je wat aan de relatie hebt gewerkt.

Het leuke is dat al deze personages verweven zijn in het hoofdverhaal, terwijl ze ook hun eigen kleine zijverhalen hebben. Je hebt dus meerdere verhaallijnen die tegelijk draaien, en het werkt eigenlijk best goed. De dialogen zijn echt goed geschreven en vol humor, en het helpt erg dat een groot deel ervan ingesproken is. Het geeft je een duidelijk beeld van wie de personages zijn.

Het draait allemaal om keuzes. In bijna elk gesprek kun je kiezen hoe je wilt reageren, en de opties worden gelabeld met emoties zoals sarcastisch, boos of flirterig. Dit maakt het makkelijk om je personage op een bepaalde manier te spelen. Ik weet echter niet precies hoeveel deze keuzes het verhaal eigenlijk veranderen. Het voelt soms alsof ze de toon meer veranderen dan de daadwerkelijke gang van de gebeurtenissen. Er zijn echter een paar keuzes waarbij je duidelijk wordt verteld dat ze consequenties hebben, en dat werkt heel goed.

En ja, mijn eigen licht chagrijnige gevoel voor humor sloop naar binnen, waardoor mijn personage overkwam als een tiener met chronische buikpijn en een slecht humeur. Het was eigenlijk best vermakelijk.

Als ik iets zou moeten bekritiseren, is het dat er behoorlijk wat herhaling is in zowel de muziek als de visuele elementen. Je hoort steeds dezelfde nummers en de achtergronden veranderen niet veel. Het kan op de lange termijn wat eentonig worden. Of dit een bewuste keuze is of een kwestie van middelen, weet ik niet, maar het valt je op.

Al met al heeft Arcadia Fallen II me aangenaam verrast. Ik zie mezelf makkelijk teruggaan om het eerste spel te spelen om het hele verhaal te horen. Als je fan bent van visual novels, is dit een heel goede keuze met een sterk verhaal, goede personages en solide dialogen. Het is een rustig spel. Een spel dat je speelt bij een warme kop koffie. Of thee met een beetje honing erin.