Ashes of the Singularity II Gameplay Preview: Lasers, robots, tanks, oh jee!

Duizenden tanks, voertuigen en aanvalsvliegtuigen bewegen zich over een droog woestijnlandschap. Ze zijn bezig gebieden te veroveren en vervolgens een echt uitdagende speler te verslaan. Hij heeft echter gigantische robots en laserwapens. Het geeft me een gevoel dat ik niet meer heb gehad sinds ik het origineel en meest recent Supreme Commander speelde. Het is geen geheim dat ik het concept achter deze titel mooi vind. Ik kan meteen zeggen dat de prestaties beter zijn dan in het origineel en dat het beter aanvoelt om te spelen. Net als in zijn voorganger speel je als een van twee facties en bouw je enorme troepen op. Deze troepen worden vervolgens gebruikt om de vijand te verslaan op gigantische kaarten. Hoe langer de wedstrijden duren, hoe groter en gevaarlijker de troeptypes waar je toegang toe hebt. Hetzelfde geldt voor het tweede deel. Deze keer hebben we echter een aantal nieuwe functies en zelfs een volledig nieuwe factie, waarvan er één vastzit in de pre-release versie.

Een nieuwe functie is dat de kaarten zijn verdeeld in kleine gebieden die je moet veroveren voordat je hun grondstoffen kunt extraheren en gebouwen in dat gebied kunt bouwen. Dit is natuurlijk een gedurfde keuze, aangezien de voorganger niet zo ontworpen was. In Ashes of the Singularity: Escalation vocht je om punten op de kaart, en ik kan de verandering nog steeds begrijpen. Ik denk dat het qua gameplay zorgt voor een betere flow in de schermutselingen. Ik kan het ook mis hebben, en dit zal meer problemen veroorzaken dan het waard is. In de demo kreeg ik de indruk dat elke wedstrijd begint met het bouwen van een basis in je zone. Je hebt echter beperkte bouwplaatsen, waardoor je omliggende zones moet veroveren om grondstoffen te winnen en meer gebouwen te bouwen. Dit betekent dat je niet alles op één plek kunt bouwen, wat nieuwe strategische keuzes creëert. Het dwingt je ook het slagveld op en vermindert het risico dat je de hele wedstrijd op één plek blijft.

Ik geloof dat er voordelen zijn aan dit nieuwe systeem. Dit omvat de noodzaak om meer van tevoren te plannen en meer van de wereld te benutten. Er zijn ook nadelen, namelijk dat je je vrijheid verliest in hoe je speelt. Iets wat ik geweldig vond aan Supreme Commander en de uitbreiding Forged Alliance was dat je daar niet over hoefde na te denken. Je kon arbeiders sturen en een basis bouwen waar je maar wilde. Aan de andere kant resulteerde dit in een vrij traag tempo. Ik vermoed dat de ontwikkelaars proberen een goede balans te vinden en jou, de speler, altijd bezig te houden met iets om te doen. Het feit dat beide facties minstens zo verschillend aanvoelen als in het eerste spel is naar mijn mening een pluspunt. Ze hebben verschillende achtergrondverhalen, gebouwen, strategieën en troeptypes. Het is niet helemaal op hetzelfde niveau als in Starcraft, maar wel iets meer verschillend dan de facties in Supreme Commander.

De twee strijdende facties zijn de United Earth Forces en de Post-Human Coalition. Een derde factie, Substrate, zal bij de lancering verschijnen, inclusief een singleplayer-campagne. Ik had alleen de kans om een beperkte schermutselingsmodus te testen. Dit vervolg voelt een beetje als een situatie tussen Supreme Commander en Supreme Commander 2. Er zijn verschillende grote veranderingen die je speelstijl veranderen. Verschillende van deze beperkingen hadden jullie in het eerste spel niet. Ze hebben ook een technologieboom toegevoegd. Ik vond het wat snel om deze boom te doorlopen voordat je echte tegenstanders tegenkwam. Dit is echter eenvoudig op te lossen als de ontwikkelaars en spelers dit als een probleem beschouwen. Zelfs aspecten zoals je verdedigingsgebouwen die vrij zwak zijn, dragen bij aan het gevoel dat agressie de juiste weg is. Het is gebouwd voor sneller, sneller en intenser spel. Ik denk dat sommigen dit zullen waarderen, terwijl anderen misschien de voorganger juist daarom verkiezen.

Ik vond het fijn dat er een dag-nachtcyclus was en dat de troepen zich goed voelden om zich in de wereld te bewegen. De graphics zijn redelijk goed en het is makkelijk om in en uit te zoomen, afhankelijk van wat je nodig hebt. Net als bij zijn voorganger is het idee dat je grote legers macro-beheert en bases bouwt, in plaats van alles in detail te micromanagen. Dit werkt ook goed in het tweede spel. Ik vind de prototype-wapens die ik deze keer heb gezien ook leuk. Ze zien er gevaarlijker uit en lijken meer schade aan te richten. Dit was een groot probleem met Supreme Commander 2, waar de experimentele troepentypes ontworpen waren om vrij snel te sterven vergeleken met het eerste spel. De schaal is ook goed tussen eenvoudigere troepentypes en sterkere oorlogsmachines. Het is deze keer duidelijker wat wat is, en de graphics zijn over het algemeen verbeterd. Grote, monsterlijke oorlogsmachines torenen boven de kleinere uit. Het geluid is ook goed, en je hoort het verschil tussen de troepentypes, wat altijd helpt in strategiespellen.

Ik begrijp wat Oxide Games met dit vervolg wil doen, en ik denk dat het controversieel kan zijn. Toch ben ik benieuwd hoe het eindresultaat zal zijn. We krijgen dit soort spellen niet vaak, ook al hou ik van deze grotere en minder beperkte real-time strategiespellen. Het is ook erg leuk om de kaart te schilderen met je troepen en veroverde gebieden. Het is een beetje als een race om de wereld in je kleuren te schilderen. Dat vond ik altijd vermakelijk in 4X-games. Als je houdt van grote slagvelden, het bouwen van bases en het vernietigen van je tegenstanders met steeds grotere troepen, dan is dit misschien iets voor jou. De facties zijn voldoende verschillend van elkaar, en deze keer krijgen we er drie bij de lancering.

Je moet echter begrijpen dat het niet hetzelfde spel is als het eerste, maar iets anders. Of het dezelfde situatie zal zijn als bij Dawn of War 2, dat een publiek vond, of met Supreme Commander 2, dat werd bekritiseerd, moet nog blijken. Toch vind ik dat het goed doordacht en competent lijkt, ook al is het anders en biedt het een aantal controversiële veranderingen. Een probleem dat ze moeten oplossen is hoe individuele spelers moeten omgaan met spam van een troepentype om bijvoorbeeld je hoofdkwartier uit te schakelen, bijvoorbeeld bommenwerpers. Zelfs met verkenning en andere maatregelen kan het moeilijk zijn om zulke aantallen te evenaren als je breed bouwt met meerdere troepentypen in je troepen. Het is echter een situatie waarin de tijd zal leren of innovatie en veranderingen aan het basisconcept zullen slagen of niet. Ik ben hoopvol en dacht dat het tot op zekere hoogte goed werkte. Ik heb ook een knagende zorg dat dit te grote veranderingen zijn aan het basisconcept in plaats van een goede ontwikkeling en verbetering ervan.