Batman: Arkham Shadow

Ik zweet als een kleine natte woelmuis. Het zweet druipt van het puntje van mijn neus en druipt. Ik ben ook doordrenkt van het zweet over mijn hele rug en mijn voorhoofd is bedekt met parels ervan. Ik zou eigenlijk moeten rusten in plaats van hier te zitten stressen over het schrijven van een recensie. Ik zou een tijdje moeten slapen na het drogen van mijn zweet en het drinken van een glas water. Omdat, voor zover ik weet, er geen enkele huidige game is voor een platform of formaat die fysiek veeleisender is dan de onlangs uitgebrachte Meta Quest 3 exclusive Batman: Arkham Shadow. Het is erger dan de slechtste trainingen, zou ik zeggen.

Ik ben geen VR-gek. Integendeel. Ik ben te oud om met een plastic helm op mijn schedel als een gek door de woonkamer te zwaaien. Ik wil gaan zitten als ik speel. Ik wil perfect stil kunnen zitten en alleen mijn duimen kunnen bewegen en ik wil naar mijn TCL 98' kijken en niet mijn oude mannenhoofd in een VR-headset persen. Dat gezegd hebbende, ik hield echt van Half-Life: ALyx, Astro Bot: Rescue Mission en Asgard's Wrath II. Echt geweldige VR-ervaringen die, samen met Beat Saber, Superhot VR, Tetris Effect en Gran Turismo 7 VR, bewijzen wat het formaat kan bieden, als de games op de juiste manier door de juiste mensen worden ontwikkeld.

Batman: Arkham Shadow moet hierbij op dezelfde fijne stapel worden gelegd als de games die ik hierboven noemde en dit is grotendeels te danken aan het feit dat de ontwikkelaars de goede smaak hadden om het tijdloos briljante Batman: Arkham Asylum te bestuderen, wat ze natuurlijk absoluut goed hebben gedaan. De studio achter Iron Man VR (Camouflaj) heeft een VR-avontuur samengesteld dat niet alleen indruk maakt en verrast, maar ook overtuigt en een brug slaat tussen Arkham Origins en Rocksteady's eerste game in de ingenieuze trilogie over de grootste detective van DC Comics.

De speler neemt hier de mantel op zich net na de gebeurtenissen van Origins en als het ware vlak voor Arkham Asylum. Batman is jong, relatief onervaren maar spijkerhard, en wanneer hij het opneemt tegen de gemene Rat King, die plannen heeft om Gotham te verlammen via een sekte-achtige opstand, is het aan jou om de ellende te stoppen en de zaken weer recht te zetten. Jim Gordon is ontvoerd, de Blackgate-gevangenis staat in brand (metaforisch althans) vanwege de verwrongen, losgeslagen Warden Bolton, en de Scarecrow is net zo manipulatief gevaarlijk als altijd in dit keiharde avontuur.

Het is al vroeg duidelijk dat de belangrijkste taak voor de ontwikkelaars achter Arkham Shadow was om te proberen Arkham Asylum na te bootsen, door de third-person actiedelen en detective-/stealth-momenten om te zetten in iets dat werkt in een VR-gebaseerd first-person perspectief. Ik moet aannemen dat dit het deel van de ontwikkeling was dat het langst duurde om goed te krijgen, zoals blijkt uit het eindresultaat, dat volgens mij veel beter is dan ik had durven hopen. Er is hier een claustrofobisch succesvolle, strakke kadrering die ontbrak in Arkham City en Arkham Knight toen Rocksteady Gotham misschien een beetje te veel opende. Dit vind ik leuk. Binnen de grenzen van de technische beperkingen van de Meta Quest-helm beweegt Camouflaj met een behendigheid die moeilijk is om niet van te houden. Het gevoel Batman te zijn is hier zeer goed gerealiseerd en het gevoel dat je relatief vrij kunt bewegen binnen precies de juiste grootte omgevingen, ondanks dat het spel in wezen super lineair is, is nog beter gerealiseerd.

Net als in Arkham Asylum kun je je eigen aanpak kiezen, afhankelijk van je speelstijl en stemming. Als je liever langs de vijanden sluipt, misschien een of twee van hen aan het plafond oppakt en ze aan een draad aan het plafond laat bungelen, is het prima. Als je jezelf halsoverkop in elk gevecht wilt gooien en je vuisten het woord wilt laten doen, werkt dat ook. Structureel, net als Rocksteady's eerste deel in de trilogie, is dit een soort driedimensionale Metroidvania waarin je door een doolhofachtige spelwereld beweegt, aanwijzingen verzamelt, teruggaat om dingen te vinden die je misschien hebt gemist en dan vooruit gaat. De sfeer is briljant, het levelontwerp briljant en het tempo zeer goed uitgebalanceerd.

Even goed is het vechtsysteem, dat ik van tevoren op zijn best middelmatig vond. Het uitdelen van boterhammen met knokkels, springen tussen verschillende melees en het afhouden van de keiharde handlangers van het hoofdkwartier van de Rat King is even uitdagend als lonend en wordt zelden vervelend of onnodig ingewikkeld zoals ik dit soort VR-ervaring meestal vind. Het stroomt goed, het voelt echt alsof de stoten schade aanrichten en het vereist dat je als speler rechtop staat in een kamer met veel oppervlakte omdat je als een gek gaat draaien, aanzwengelen, ponsen en hameren. Ik zou niet zeggen dat dit zittend speelbaar is en ik zou niet zeggen dat je door Arkham Shadow kunt komen zonder je in het zweet te werken. Ik denk niet eens dat dat fysiek mogelijk is, tenzij je in de beste vorm ooit bent.

Het enige dat ik niet echt leuk vind aan dit spel, zijn de graphics die ondanks een mooi ontwerp (hetzelfde hier, voelt veel aan als Arkham Asylum) er oud uitzien. Natuurlijk begrijp ik de hardwarebeperkingen die er zijn, aangezien Meta Quest een standalone headset is zonder dat er een computer nodig is, maar toch. Arkham Shadow ziet er oud uit en dat verpest een deel van de ervaring voor mij. Vergeleken met Half-Life: Alyx in het bijzonder, ziet het er vijf of misschien zelfs zes jaar ouder uit. Het zijn met name de tussenfilmpjes en de manier waarop de verschillende personages bewegen en vooral praten die een deel van de sfeer bederven, ook al is de voice-acting razend goed (zowel Troy Baker als Elijah Wood doen het geweldig als Two Face en Scarecrow).

Uiteindelijk is het geweldig om echt uitbundige, goed gemaakte en succesvolle blockbuster-titels zoals deze in VR te zien. Het format zelf zou in een eerder stadium veel van deze spellen nodig hebben gehad om een breder en groter publiek te bereiken. Als je een Quest-headset hebt, kun je Arkham Shadow gewoon niet missen.