Black Rabbit

Hoewel er natuurlijk duidelijke kwaliteiten zijn in zowel het acteren als de regie als we onze aandacht op Ozark richten, merk ik vaak dat ik Jason Bateman volledig onderschat. En ik heb het zowel over zijn bekwaamheid als acteur als zijn hoedanigheid als regisseur, want het zijn zijn afleveringen in Black Rabbit, die hij zelf regisseerde, die de beste zijn, en de grootste aantrekkingskracht hier - is zijn personage Vince. Zonder enige twijfel. Jude Law neemt de hoofdrol voor zijn rekening. Grote broer Jake is vaker in beeld, meer. Maar het is de show van Bateman, de show van Vince. Denk er niet anders over.

Vince is het zwarte schaap, of 'konijn', van de familie Friedkin. Na een paar tumultueuze jaren als restaurateur in New York wordt Vince uit de joint van zijn broers gezet, ontvlucht hij de stad en stuitert hij rond tussen verschillende min of meer criminele vuile klusjes ergens aan de rand van Arizona. Ondertussen blijft zijn oudere broer Jake het restaurant/nachtclub Black Rabbit in Brooklyn zo goed mogelijk runnen, maar zijn leven wordt weer op zijn kop gezet wanneer Vince naar huis terugkeert en dezelfde meedogenloze woekeraars aantrekt die twee jaar eerder op het punt stonden hem te vermoorden. Jake wordt ook meegezogen in deze gang van zaken, en de toekomst van het restaurant is onzeker, net als het welzijn van beide broers.

In de kern is Black Rabbit een vrij gewone thriller, althans in de conceptfase. Twee buitenbeentjes broers. De een is een goedhartige ziel die het goed bedoelt, terwijl de ander een echte rotte appel is die, ondanks talloze kansen en bijna-doodervaringen als gevolg van een slecht beoordelingsvermogen en alcohol/drugsverslaving, zijn eigen gezin in de ene netelige situatie na de andere brengt. Het is donker van toon en een karakterstudie van de hoogste orde, maar het wordt nooit zo realistisch en met ellende doordrenkt als het had kunnen zijn, en daarvoor hebben we (alweer) Bateman te danken.

Er zit hoop in zijn Vince, ook al heeft hij alle denkbare fouten gemaakt en is hij in een schijnbaar onoplosbare situatie beland. Jason is overtuigend met een natuurlijke kwetsbaarheid die hij afwisselt met een overtuiging dat hij zelf het goede 'probeert' te doen, ook al gaat alles mis. Hij speelt een redelijk beminnelijke op precies de juiste manier, en er zijn hier zoveel nuances in zijn vertolking. Tegelijkertijd is Jude Law ook de moeite waard om te zien als de ietwat pompeuze maar goedhartige en vooral genereuze Jake, die met zijn rotte broer weer aan zijn handen gewoon probeert alles te laten werken terwijl de bom die hun bestaan is constant op het punt staat te ontploffen.

Black Rabbit is goed geschreven, goed gestructureerd tussen de afleveringen, en handhaaft een zeer comfortabel tempo, terwijl het ook een onderliggend gevoel van paniek bevat dat er af en toe voor zorgde dat ik mijn vuisten balde tijdens bepaalde delen van sommige afleveringen. Ik hou van de personages, de setting en ik hou van de dialogen, die natuurlijk en geloofwaardig hard aanvoelen, zonder doordrenkt te zijn van New Yorkse stijlfiguren of overdreven Netflix-stijf. Al met al vind ik het verfrissend bevrijdend dat Bateman & Co. New York City en Brooklyn hier niet als derde personages hebben laten fungeren, wat zo typerend is geworden voor de meeste dingen die zich in de Big Apple afspelen dat ik het nauwelijks kan verdragen om nog meer weidse beelden van Crown Heights te zien. Dat is al doodgedaan, als er al iets is, en in Black Rabbit houdt Bateman de camera's in de Black Rabbit, wat een effectieve en unieke setting is die netjes een strak en stijlvol thrillerdrama omlijst.