Als je mijn blog aandachtig leest, weet je waarschijnlijk dat ik kinderlijk dol ben op WarioWare, vooral de oudste games. In de nieuwere films draait het meestal om het krijgen van zoveel mogelijk nieuwe Nintendo-functies, ondanks het feit dat ze zelden geschikt zijn voor hyper-intuïtieve minigames en het juist ingewikkelder maken.

Een spel dat mij echt definieert als gamer is de Gamecube-titel Warioware, Inc.: Mega Party Game$! tot Gamecube, een serieuze kanshebber om het lokale multiplayerspel te zijn waar ik het meeste plezier mee heb gehad (een spel dat mij zelfs als persoon definieert ). Terwijl ik wachtte op de release voor de Switch Online + Expansion Pack, zie ik nu dat Nintendo zojuist Pictonico heeft aangekondigd.

En als ik de trailer kijk, dringt het tot me door... dit moet een creatie zijn van het WarioWare-team. Alles, van de banaal vermakelijke minigames tot de licht burlesque presentatie schreeuwt gewoon WarioWare. Eerder dit jaar verliet de maker van de show, Goro Abe, Nintendo om als professor in Osaka te gaan werken. En dit moet zijn wat de overblijfselen van zijn team hebben gecreëerd.

Als dit het einde van WarioWare betekent, laat ik het onuitgesproken en bellen mobiele games me zelden aan, maar hopelijk wordt het een succes zodat Nintendo weer terug kan keren naar de serie, bij voorkeur helemaal tot aan de basis voordat ze alles verpestten en bijdroegen aan de lucht die eruit ging.

Is dit WarioWare in een nieuw pak (met microtransacties)?

Al toen het in 2007 uitkwam, was er kritiek op hoe Michael Bay militair maakte van Hasbro's geliefde robots, de camera liet rijden als een achtbaan rond Megan Fox, Optimus' transformatie van rood naar blauw robot, het algemene herontwerp, en de kinderachtige toon waarin de vriendelijke Autobot Bumblebee er het beste uit kon halen. Ik denk dat het een goed idee was om iemand te laten vallen.

Er was simpelweg om kritiek te leveren. De meeste kritiek ging echter over dingen die eigenlijk gingen over het feit dat wat we op het grote scherm zagen niet de Transformers G1 was waarmee zovelen van ons waren opgegroeid. Als we gewoon accepteren dat het weer een op zichzelf staand universum is met personages die alleen gebaseerd zijn op degenen van wie we hebben leren houden, vinden we ineens iets heel oprechts dat makkelijk leuk vindt.

Shia LaBeouf was perfect in de hoofdrol en is ook een heel aardige acteur, en hij had een goede persoonlijke chemie met Megan Fox (die eerlijk gezegd bijna alles deed wat ze kon met haar iets beperkte rol). Optimus werd opnieuw gespeeld door Peter Cullen, die het personage door en door kende en een stem heeft die meteen de sfeer zet.

Het nieuwe ontwerp (vandaag: het 19 jaar oude ontwerp) liet veel te wensen over, maar ging eigenlijk op in de omgeving, en alle komische scènes voelden echt, echt succesvol (de scène met de Indiase telefoonondersteuning en Sam Witwicky's poging om alle Autobots in zijn huis te verbergen is echt leuk). Bovendien... De special effects uit deze tijd bevinden zich echt op een totaal ander niveau dan nu.

Wat er sindsdien met computergegenereerde special effects is gebeurd, zal iemand slimmer dan ik moeten beantwoorden, maar oh, wat ziet het er goed uit. Ik heb de film in het weekend voor het eerst in lange tijd gezien. Ik herinnerde me dat ik het leuk vond, maar was toch aangenaam verrast door echt alles, inclusief de loodrijke soundtrack.

Voor wat het is – een speelfilm gebaseerd op oude speelgoedjes voor kinderen met gigantische robots die in voertuigen veranderen – is het een meesterwerk. Ik vergelijk het niet met The Seventh Seal of iets dergelijks, maar ik betwijfel of een andere regisseur met dezelfde omstandigheden iets beters had kunnen doen.

Zelfs voor Michael Bay was het zo ver als hij kon komen, want hoewel er een paar goedgekeurde vervolgen zijn (voornamelijk Bumblebee), is geen enkele andere Transformers-reel in de buurt gekomen van wat hier is gemaakt, maar integendeel, is het beschamend slecht geweest. Misschien is het ook de slechte aard van de slechtste films die een beetje overwerkt op Transformers 1, want ik denk niet dat het veel beter had kunnen zijn onder deze omstandigheden.

Een klassieker die veel beter is dan zijn reputatie. In de categorie 'oude gefilmde kinderspeelgoed' moet het zelfs als meesterwerken worden beschouwd.

Ja, natuurlijk was het voor mij Eurovisie Songfestival op zaterdag. Spontaan was het volgens mij een iets tragere startgroep dan normaal en ik denk niet dat er veel van de inzendingen waren die we op de radio of in toekomstige tributenummers zullen horen. Dat betekent echter niet dat er geen gele nuggets waren en dat de hele top 5 eigenlijk best goede nummers waren (volgens Eurovisie-normen is dat niet iets wat in mijn afspeellijst zal staan), dus tegen het einde was ik best tevreden ongeacht de uitkomst:

5. Italië – 281 punten (Hall da Vinci – Per Sempre Sì)

4. Australië – 287 punten (Delta Goodrem – Eclipse)

3. Roemenië – 296 punten (Alexandra Căpitănescu – Choke Me)

2. Israël – 343 punten (Noam Bettan – Michelle)

1. Bulgarije – 516 punten (Dara – Bangaranga)

Hier zijn enkele snelle meningen van mij over het spektakel, dat dit jaar 70 jaar oud werd.

• Een ongebruikelijke hoeveelheid metaal dit jaar, hè? Zelfs een paar mooie bijdragen. Waarschuwing in Roemenië.

• Ik ben bevooroordeeld, dus er is natuurlijk donder over, maar Felicia was een beter lot waard, ook al klonk haar stem niet helemaal honderd.

• Engeland was absoluut het slechtst. Wat is daar in hemelsnaam gebeurd?

• De pauze na de nummers voor de stemming is te lang, en dit keer te jammer. Het enige wat nog in orde was, was het jubileumnummer.

• Hoe ouder ik word, hoe meer ik leuk vind, hoe meer van de zoete cijfers ik houd. Uiteindelijk zijn het meestal de klassiekers die we onthouden.

• Was dit het stijvste en slechtste presentatorenduo dat we in de jaren 2000 hadden? Denk je dat?

Het juiste nummer heeft gewonnen, denk ik. Precies de juiste dosis Euro-gek en aanstekelijk, met artiesten die echt plezier leken te hebben op het podium.

Ik speelde destijds een enorme hoeveelheid RC Pro-Am, Bigfoot, Road Rage en Super Off-Road, evenals elke nieuwe versie van Mario Kart. Daarnaast vond ik de eerste Ridge Racer voor Playstation 1 en Crazy Taxi voor Dreamcast geweldig. Als je dit ziet, begrijp je misschien dat ik heb vastgehouden aan luchtige races die totaal geen ambitie hebben om iets te simuleren, maar alleen om te vermaken.

Het is dus misschien geen verrassing dat ik Gran Turismo wel de kans heb gegeven, maar het is nooit echt gehangen, en hetzelfde geldt voor Forza Motorsport. Mijn racecarrière bestaat in plaats daarvan uit dingen als Hot Wheels Unleashed, Micro Machines: World Series en Mario Kart. Maar... dan hebben we Forza Horizon.

Het spel dat dat gouden middelpunt is geworden van net zoveel realisme als ik kan verdragen (ja, ik ben me er terdege van bewust dat de drempel ongelooflijk laag is in een spel waarin we in een Ferrari over vulkanen kunnen springen) en met een krankzinnige hoeveelheid ontdekkingsvreugde en racelust. Het enige wat ik in de serie heb gemist is dat ik in Japan mag rijden – en dat is precies wat ik (en ook jij die leest) in Forza Horizon 6 zal kunnen doen.

Als ik nu Conny's solide recensie lees, word ik nog enthousiaster (de minpunten zijn dingen waar ik normaal gesproken niet door gestoord word), en als ik ook zie dat het spel momenteel het best beoordeelde spel van dit jaar op Metacritic is, vergeet ik bijna adem te halen.

Ik kijk er gewoon belachelijk naar uit om door een bijna belachelijk mooi Japan te dwalen, allerlei activiteiten te proberen en leuke geheimen en afgelegen plekken te ontdekken. Helaas heb ik nog geen tweede gereden, maar zodra het Game Pass (19 mei) is, ga ik de weg op, waar ik aanneem dat ik jullie met een paar zal ontmoeten - vergeet niet te toeteren en knipogen te geven, en blijf aan de linkerkant van de weg!

Als ik aangeklaagd word? Nou, iets zo groens. Vergeet niet dat het later dit jaar ook naar PlayStation 5 komt.

Het is eigenlijk vrij nauw verwant aan mijn vorige blogpost "Wat koop je voor lokale delicatessen waar je woont?", maar ik bedacht het laatst toen ik Parijse kruiden kookte voor de lunch. 

Het was een mooie dag, dus ik zette de grill aan, en terwijl hij voorverwarmde sneed ik een Krakus-dilleaugurk en smeerde een hamburgerbroodje in met boter, daarna haalde ik Johnny's Yellow Mustard tevoorbij (een must voor worstjes en hamburgers). Heinz ketchup, Kavli's "Amerikaanse dressing" (die ik nog nooit in de VS heb gezien), geroosterde uien, twee plakjes gesmolten cheddar - en de Parisian zelf. Dit verbaasde mijn collega's die niet wisten wat dit was, en leidde tot een interessante discussie.

Dus waar is een Parijzenaar? AI definieert het als volgt: "Een Parisian is een noordelijke worstburger gemaakt van een dikke plak falukorv in hamburgerbroodjes, getopt met klassiekers zoals mosterd, ketchup en Bostonse komkommer. Het is een echt streetfoodicoon ten noorden van de Dalälven."

Ik ben het niet helemaal eens met AI, ook al klopt het meeste ervan. Want het zou niet alleen een stuk falukorv moeten zijn, maar de worst die Parisare wordt genoemd. Ik koop meestal Nyhléns Hugosons, een populair merk in Norrland, en dan is het gewoon een kwestie van beginnen. 

In tegenstelling tot de burger die volledig is hipstrified, is de Parijzenaar meer een proletariër, zonder hipsterproducten of regels over hoe het zou moeten zijn. Mijn ingrediënten zijn ongeveer gelijk aan wat je kreeg toen je in de jaren 80 een Parisian bestelde bij Sibylla, en het is zo ontzettend plakkerig en heerlijk.

Hoe ziet het eruit waar jij woont? Eten Parijzenaars, of eten we dit vooral in Norrland?

Een worstburger, niet meer, niet minder. Verre van fine dining - maar net zo goed om het te vinden (foto van Nyhléns Hugoson's Facebook).