Het is zeldzaam dat ik aankondigingen lees waarin elk stipje voor gamers lijkt gemaakt door gamers – maar de aankondiging van vandaag van de Neo Geo AES+ is zeker een van de uitzonderingen. We hebben het over een absolute droomconsole die 100% achterwaarts compatibel is met oude Neo Geo-spellen, zonder het emulatiegedoe dat zo vaak vertraging en andere gevolgen veroorzaakt. Dit is het echte werk.

Daarnaast krijgen we nieuwe producties van zowel arcadespellen als controllers, evenals heruitgaven van klassieke Neo Geo-spellen met controller en hoes. Dit zijn enkele van de best uitziende pixelgames in de gamegeschiedenis die nu soepel kunnen worden beleefd, terwijl ze een verzamelaarvriendelijk concept behouden met zeer redelijke prijzen.

Ik word helemaal bezweet als ik alleen al aan het apparaat denk dat ik natuurlijk wil aanschaffen en mijn originele apparaat permanent wil laten stoppen.

Maar... Hoe geweldig dit ook is – ik denk dat de bal nu bij Nintendo en Sega ligt. Nu wil ik natuurlijk een Super Nintendo die op dezelfde manier werkt, en dat geldt ook voor de Mega Drive. De spullen van analoge modellen zijn vreemd duur op de tweedehandsmarkt en toch iets meer liefhebbersspullen. Een officiële en eenvoudige console als deze zou meteen een enorme hit worden, en zowel Nintendo als Sega zouden hun klassiekers gemakkelijk weer kunnen verkopen – en misschien zelfs iets onuitgebrachts en (als je durft te dromen) iets compleet nieuws kunnen lanceren om meer mensen aan de slag te krijgen.

Alsjeblieft, repareer het!

De natte droom van een retro-fan. Het wordt niet veel beter en meer fanservice dan dit.

Het klinkt als een 1 aprilgrap en is eigenlijk ook een 1 aprilgrap. Maar op 1 april kondigde Ikea Noorwegen aan dat ze een lolly zouden uitbrengen met een smaak van gehaktballetjes en lingonberryjam. Het was... Viraal. En nu maken ze het concept werkelijkheid samen met klassieke clubfabrikant Chupa Chups.

Hoewel Ikea Zweeds is en gehaktballetjes met lingonberryjam nog Zweeds, zal de lolly alleen in andere landen dan de oude parochie Svedala verkrijgbaar zijn, maar ik heb nog steeds het gevoel dat ik absoluut moet proberen er een te bemachtigen. In plaats daarvan zal ik het moeten doen met echte gehaktballetjes, denk ik, en hopen dat ik deze lekkernijen in Japan vind.

Wat vind je van de gehaktballenlolly?

Ik heb eerder geschreven dat ik graag een puur desktop Switch 2 zou willen, wat een veel goedkoper apparaat mogelijk zou maken (geen scherm, makkelijker te ontwerpen, kleiner). Er zijn immers velen die nooit draagbaar spelen. De laatste tijd heb ik echter vaak het gevoel dat ik ook een kleinere Switch 2 wil, en dan heb ik eigenlijk niet eens een Switch 2 Lite mee – maar nog kleiner.

We hebben het niet over een Game Boy Advance Micro (die helaas zo klein is dat hij moeilijk te bespelen is) of iets dergelijks, maar misschien zou hij toch Micro genoemd kunnen worden om terug te hangen op het merk. Ik denk dat ik het graag ongeveer even groot zou willen hebben als de originele versie van de Game Boy Advance, maar dan met veel meer schermruimte in plaats van plastic.

Ik heb Copilot opgedragen een apparaat te maken volgens het ontwerp dat ik voor ogen had, gebaseerd op een Game Boy Advance. Dan heb je natuurlijk de knoppen en analoge sticks van de Switch nodig (het lijkt me dat wat ik zoek erg lijkt op de PS Vita – wat niet zo vreemd is gezien hoe goed hij was), maar daarna hebben we een apparaat dat volgens mij vrij in de zak of handtas van een man past, en kan daardoor gemakkelijk worden meegenomen op reizen.

Als ik nog één ding mag wensen, is het een comeback voor Street Pass. Weinig dingen zijn beter dan een dag naar Liseberg gaan, een grote luchthaven bezoeken of rondhangen bij een evenement als Retromania in Örebro – en merken dat je veel puzzelstukjes hebt verzameld van mensen die je niet kent. Een perfect concept dat het concreet deed voelen alsof je deel uitmaakte van een even gezellige com-invisible community.

Een iets draagbaardere Switch 2, alsjeblieft.

Later deze zomer, zoals ik eerder al zei, ga ik naar Japan. Ik ben er eerder geweest, maar alleen voor werk. Dit is de eerste keer dat ik daarheen ga om gewoon de sfeer, cultuur, eten en natuurlijk het winkelen op te nemen.

Zoals het hoort te zijn als je naar het thuisland van moderne videogames gaat, zijn er natuurlijk veel nerdy dingen die ik wil zien en doen – maar niets trekt me zo aan als een bezoek aan het Nintendo Museum. Toch is het niet makkelijk om kaartjes te krijgen; je moet drie maanden (!) voor je erheen gaat deelnemen aan een loterij, waarna de loterij bepaalt of je loten krijgt.

Natuurlijk zijn er velen die willen gaan, en denken dat je af en toe hoort over mensen die zijn afgewezen. Maar om een kort verhaal nog korter te maken, mag je kiezen op welke momenten je wilt gaan en dan zien wanneer er minder mensen verwacht worden, dus probeerden we zo'n tijd te zoeken... En vorige week werd aangekondigd dat het zo was gegaan.

Met andere woorden, je kunt uitkijken naar een artikel over het Nintendo Museum als ik terug ben, en hopelijk ook wat foto's (behalve van de vloer waar je natuurlijk geen foto's mag maken).

De energie. DE PEP!

Ik werd volledig overrompeld door The Boys toen ik het eerste seizoen keek, en hoewel de nieuwigheid ontbrak, was ik ook enthousiast over het tweede en derde seizoen. Toen het tijd was voor de vierde vierde vierde kant, ging de lucht uit mijn hoofd.

Het seizoen voelde laf aan, de personages namen vreemde paden en de semi-gepatenteerde schokscènes van de serie voelden meer als toegevoegde elementen dan natuurlijke elementen in het verhaal. Ik verloor de hoop en daarna durfde ik eigenlijk niet meer te hopen op de vijfde en laatste ronde. De jongens moeten  boos zijn en respectloos zijn in plaats van zich gecorrigeerd te voelen. 

Maar... na het geweldige tweede seizoen van Gen V had ik nog wat hoop en nu heb ik de eerste twee afleveringen van seizoen vijf gezien... En ik kan alleen maar zeggen dat het erg veelbelovend aanvoelt. Het is alsof seizoen vier nooit echt heeft plaatsgevonden, de personages zijn als een natuurlijke voortzetting van seizoen drie (mogelijk Kimiko die een beetje verrast) en alles is klaar voor een geweldige finale.

Nu duim ik dat de makers en acteurs het einde leveren dat we verdienen. Ik ben niet bereid seizoen vier te vergeven, maar het zou fijn zijn om Billy Butcher en Homelander achter te laten en tevreden te zijn.

Wat vind je van The Boys in het algemeen en van seizoen vijf in het bijzonder?