Carolina Caroline

Er is iets zo onterecht verleidelijks aan een leven op de vlucht leiden. Die outlaw-mentaliteit, de belofte van de open weg en het najagen van de horizon zonder belast te worden door de stress en uitdagingen van het dagelijks leven. Het is niet zo dat velen van ons in de praktijk zo'n levensstijl zouden hebben, maar er zit een element van sensatie uit, een guilty pleasure om zo te zeggen, en het is precies deze natuur waar regisseur Adam Rehmeier in Carolina Caroline naar zoekt.

Dit is een Bonnie en Clyde-verhaal van begin tot eind, een verhaal dat een Texaanse vrouw volgt die zich aansluit bij een gladde man op de vlucht, en uiteindelijk steeds verder wordt meegesleurd in zijn criminele en onbezweerde levenswijze terwijl ze een spoor van glorie door de Verenigde Staten banen. Het is een sexy en spannende rit, gebouwd op de fundamenten van de enigszins verwrongen relatie van het duo, een verhaal dat weet te spelen op overvallen en sluwe misdaad terwijl het ook eerlijke menselijke emotionele banden behoudt, terwijl het duo omgaat met hun moeilijke jeugd en steeds dichter naar elkaar toe groeit terwijl ze van staat naar staat reizen zonder zich zorgen te maken over de gevolgen van hun daden.

In de hoofdrollen vinden we Samara Weaving als de titelrol Caroline naast Kyle Gallners Oliver, en het duo vormt een sterk en overtuigend duo. Hun band en de persona's van elk personage dat ze tot leven brengen vormen de ruggengraat van dit verhaal, aangezien de rest van de bijpersonages slechts korte en kleine verschijningen hebben vergeleken met de schermtijd die Caroline en Oliver deelen, meestal ook samen. Hoewel dit hoofdrolduo effectief is in wat ze doen, kun je niet anders dan je afvragen of het hebben van een centrale antagonistische figuur als belangrijke bijrol een extra laag diepgang had toegevoegd die deze film niet bezit, een Frank Hamer-achtig figuur (als we bij het Bonnie en Clyde-thema blijven), om het gevoel te geven dat de wet het duo het hele verhaal op de hielen zit, in plaats van dat dit pas echt vorm krijgt in het derde bedrijf.

Je zou kunnen stellen dat Carolina Caroline in twee verhalen is verdeeld. De eerste helft is een liefdesverhaal waarin we Caroline en Oliver zien ontmoeten, door elkaar betoverd raken en zich voeden met elkaars slechtste eigenschappen om in dit onontkoombare criminele leven terecht te komen. De tweede helft van de film is vervolgens een onophoudelijke misdaadthriller waarin de illusie instort en het tweetal uiteindelijk gevolgen ondervindt voor hun keuzes, zowel met betrekking tot de wet die hen op de huid houdt en daarna achterna zit, maar ook vanwege Carolines confrontatie met haar vervreemde moeder, gespeeld door Kyra Sedgwick. een gebeurtenis die een enorme impact heeft op het titelpersonage en haar vastberadenheid effectief breekt. Terwijl de eerste helft van de film benijdenswaardig en charmant is, is de tweede helft emotioneel, verpletterend en consequent spannend, wat zorgt voor een memorabele en vermakelijke rit.

Maar opnieuw, zoals ik eerder al zei, is het bereik van Carolina Caroline misschien wel het zwakste element, want hoewel Weaving en Gallner floreren in hun rollen, is er weinig om over te schrijven buiten deze twee individuen. Natuurlijk heeft Sedgwick haar plek, maar net als de andere personages in het bredere verhaal hebben we het over een korte en vluchtige rol die uiteindelijk een beetje verloren gaat in de saus, waardoor er een bredere wereld ontstaat die je bijna vergeet buiten de grenzen van het hoofdduo.

Maar hoewel ik wel wat klachten heb over Carolina Caroline, hebben we hier een film die je tijd niet echt verspilt en een interessant kernverhaal serveert, versterkt door overtuigende hoofdrolspelers. Het is een prima kijkervaring, een frisse verkenning van het misdaadthrillersegment, en ook een behoorlijk verleidelijke weergave van de Americana-cultuur, en uiteindelijk zul je genieten van je tijd met deze film.