Castlevania: Belmont's Curse Hands-On Preview: Briljante Belmonts slaan vampiers

De samenwerking van The Rogue Prince of Persia-ontwikkelaar Evil Empire en Dead Cells-maker Motion Twin was genoeg om me enthousiast te maken. Toen zag ik de terugkeer van Castlevania, met personages uit de populaire Netflix-serie die meer aandacht kregen, en ik wist dat we iets bijzonders te wachten stonden. Een paar maanden later kreeg ik de kans om te gaan zitten en Castlevania: Belmont's Curse te spelen. Slechts één afspraak in een overvolle planning, maar eentje die opviel in de eerste momenten met de controller.

We beginnen helemaal aan het begin van het spel, in een build waarvan ons wordt verteld dat die zo dicht bij publieke release komt als er tussen nu en oktober kan komen. Het jaar is 1499, de locatie is Parijs. De stad is overspoeld door een bovennatuurlijk kwaad, een dat alleen door een Belmont kan worden gestopt. De bisschop van Parijs roept Trevor, denkend dat hij de laatste van zijn bloedlijn is, om deze dreiging te stoppen. Trevor is, zoals je uit de trailer kunt raden, niet de laatste van de Belmont-lijn, want hij wordt vergezeld door zijn dochter Rose. Ons speelbare personage, die we meteen spelen, duikt in de riolen van Parijs om ons een weg te banen door de ondoden die de stad tot hun thuis hebben gemaakt.

Onmiddellijk Castlevania: Belmont's Curse trekt je mee met verbluffende visuals. De achtergrond, voorgrond en personagemodellen zitten vol met sfeer en persoonlijkheid. Ik heb in mijn jongere jaren nooit veel Castlevania gespeeld, hoewel ik wel van de serie hield en al snel verliefd werd op de sombere, prachtige esthetiek van de franchise. Dat wordt hier briljant samengevat, zelfs in het grauwe groen van de riolen onder Parijs. Zodra je de verwoeste en brandende stad binnenkomt, wordt het spel alleen maar indrukwekkender naarmate je verder komt. Waar ik in The Rogue Prince of Persia sommige achtergronden een beetje op elkaar leek te vinden, verveelde ik me hier zelfs in één omgeving nooit of vroeg ik me af of ik voor het eerst een kamer binnenkwam of niet.

The Rogue Prince of Persia was een solide spel, maar het voelt zeker alsof Evil Empire alle juiste lessen heeft geleerd voor zijn Castelvania-spel. De beweging is net zo goed als in Rogue PoP, het gevecht is krachtig en snel, en de muziek is als honing in je oor. In Castlevania: Belmont's Curse heb je een verscheidenheid aan wapens en magische vaardigheden tot je beschikking, maar het spel geeft deze alternatieven heerlijk druppelend aan je terwijl je speelt. Sommige zijn rechtstreekse upgrades, zoals het vervangen van je kleine vuurbal door een krachtig kruisprojectiel dat door vijanden heen kan prikken en van muren kan stuiteren. Wapens bieden meer verschillende speelstijlen dan dat ze je een directe weg naar meer kracht geven. Ik schakelde bijvoorbeeld terug naar het basiszwaard nadat ik een cestus had opgepakt, omdat ik het bereik van het eerste wapen nuttiger vond om vijanden weg te houden.

De systemen en mechanieken mogen je op tijd bereiken, en Castlevania: Belmont's Curse haast zich niet om je zijn coolste ding te geven, want het weet dat het allemaal cool is. Je moet bijvoorbeeld de eerste baas verslaan voor de zweep, wat een uitdagend gevecht blijkt te zijn, zelfs als je genoeg vijanden hebt verslagen om een paar extra levels te verdienen. Zodra je de zweep hebt, schiet je mobiliteit omhoog, en zwaaien over met spikes bezaaide kuilen, zich vastklampen aan luchtvijanden en springen vanaf ankerpunten is gewoon een genot vanuit gameplay-oogpunt. Niet alles is pure vreugde in Castlevania: Belmont's Curse. De baasgevechten zijn behoorlijk zwaar, maar degene die ik speelde was niet bijna frustrerend. Elke keer dat ik stierf, was het omdat ik de fout maakte, niet omdat het spel ervoor koos oneerlijk tegen mij te zijn. Het vereiste geduld, timing en liet zien dat er meer is in het spel dan een paar skeletten met je zwaard uit elkaar slaan en de puzzels oplossen om bij het volgende gebied te komen.

Het enige wat Castlevania: Belmont's Curse hoeft te doen om voor mij een GOTY-kanshebber te zijn, is blijven doorgaan zoals het is. De terugkeer van de originele Metroidvania (als we het al zo mogen noemen) voelt alsof het de druk van onze eerste Castlevania-game in lange tijd moeiteloos beheerst. Of je nu een old school fan bent of een nieuwkomer die puur geïnteresseerd is door de show, je zult hier iets vinden om te waarderen. Alles werkt gewoon zoals bedoeld en voelt zo bevredigend aan om te spelen terwijl alle stukjes op hun plek vallen. Het spelen van de Gamescom-demo voelde als het uitpakken van een bijna eindeloze chocoladereep. Elke keer dat ik dacht dat ik alles geleerd had, verscheen er iets ongelooflijk gaafs, ofwel in een nieuwe vijand, mechaniek, of gebied om in te slingeren. Het is echt het gevoel dat Motion Twin en Evil Empire iets bijzonders in handen hebben.