Nederlands
Gamereactor
reviews
Children of the Sun

Children of the Sun

René Rother levert een goed opgebouwde, eenvoudige ervaring die echt werkt, maar op den duur ook iets te eentonig kan worden.

HQ
HQ

Niet zo lang geleden publiceerden we hier bij Gamereactor een recensie van Pepper Grinder, en om die tekst ruwweg samen te vatten (die de moeite waard is om apart te lezen), is de centrale gimmick van de game behoorlijk betrouwbaar vermakelijk, maar vanwege een relatief unieke focus is de aanhoudende focus van de game op deze ene monteur uiteindelijk een beetje een belemmering.

Dat is vrijwel hetzelfde wat ik kan zeggen over Children of the Sun, en hoewel deze spannende puzzelshooter iets meer te bieden heeft, zowel verhalend als structureel, is het de beperkte focus op het spijkeren van één specifieke lus die zal bepalen of dit iets voor jou is.

Oké, dus wat is de enkelvoudige focus? In Children of the Sun ben je een emotioneel getekend ex-sektelid dat werd gelokt door beloften van religieuze bevrijding en eeuwige redding door een raadselachtige maar overtuigende leider, maar nadat je persoonlijke mentor gewond raakt, besluit je wraak te nemen op de sekteleden. En ja, je hebt ook superkrachten waarmee je objecten kunt manipuleren. Dit betekent dat je bijzonder handig bent met een sluipschuttersgeweer, omdat je het projectiel zelfs na een voltreffer kunt manipuleren, waardoor je snel een hele groep kwaadaardige sekteleden in hun graf kunt leggen.

Dit is een ad:
Children of the Sun

Dus wat betekent dit mechanisch? Elke individuele baan (er zijn er ruim 25) bestaat uit een reeks vijanden die je laat circuleren (beweging is beperkt tot alleen naar links of rechts bewegen) en markeert. Als je klaar bent, vuur je je eerste schot af en als het contact maakt met het doelwit, mag je in slow motion een nieuwe richting uitstippelen. De manier waarop je dit bereikt, is dat alle vijanden sterven met één projectiel. Er zijn hier uitzonderingen, want in het spel kun je een vogel als doelwit selecteren waarmee je projectiel naar boven kan reizen en het overzicht terugkrijgt, en je kunt ook mikken op de benzinetank van een geparkeerd voertuig. Het punt is dat het spel de methoden die voor je beschikbaar zijn voortdurend uitbreidt, maar het relatief eenvoudige uitgangspunt van het spel is dat je de puzzel voor je moet oplossen en het exacte totale traject van het projectiel moet berekenen waardoor alle sekteleden hun leven verliezen.

Het klinkt simpel, en in de praktijk is het dat ook. De game is zeker aangekleed met veel ontwerpmake-up om het uitgangspunt op te fleuren, en het geleidelijk evoluerende verhaal dat vertelt over de raadselachtige leider van de sekte, hun gruwelijke manipulatie van hun leden en je geleidelijke besef van de wreedheden die om je heen plaatsvinden, wordt effectief verteld door middel van relatief statische beelden. Verder is er een rauwe, ongezoete en bijna demake-achtige grafische stijl die goed werkt met de andere output van Devolver. Het is exact dezelfde lo-fi esthetiek die momenteel heerst onder indie-lievelingen, van Buckshot Roulette tot Iron Lung, en het werkt. Combineer dat met een krassende soundtrack die voornamelijk bestaat uit pulserende geluiden, en je hebt een behoorlijk gepolijst pakket dat de zintuigen op een vrij directe manier aanvalt.

Een lage introductieprijs, een eenvoudig structureel uitgangspunt dat mechanische eigenaardigheden mogelijk maakt en een goed geconstrueerde esthetiek - wat is er niet leuk aan? Nou, zoals bij sommige indiegames, en dit is weer waar de Pepper Grinder -vergelijking nuttig is, is er een kleine mismatch in de hoeveelheid mechanische variatie, het aantal actieve systemen en de totale duur van de ervaring - wat vaak wordt samengevat als "pacing". Children of the Sun is niet bepaald lang, en als je niet vastzit op een bepaalde plek, kan het in een paar uur worden voltooid, maar daarvoor merkte ik dat ik verschillende keren verlangde naar iets meer, iets anders. Misschien een of twee eenvoudige metasystemen waarmee ik mijn specifieke sluipschuttersgeweer tussen missies door kon aanpassen? Misschien zouden de vijanden me kunnen detecteren als ik onvoorzichtig was? Ik ben geen spelontwerper, maar de ervaring was uiteindelijk enigszins uniek, en niet altijd op een goede manier.

Dit is een ad:
Children of the Sun

Natuurlijk zou je, zoals altijd, het kunnen omdraaien en ontwikkelaar René Rother prijzen voor het ontwerpen van een heel specifiek mechanisch en structureel raamwerk en vervolgens de gameplay erin willen spijkeren, in plaats van het voortdurend uit te breiden. Dit is absoluut waar, en voor leaderboards is er zeker ruimte voor een sterke community die scenario's zo snel en efficiënt mogelijk wil voltooien. Maar voor degenen onder ons die één keer games spelen, is het net eenvoudig genoeg, zelfs als wat je eigenlijk doet vermakelijk is.

07 Gamereactor Netherlands
7 / 10
+
Solide graphics. Geweldige pulserende soundtrack. Goed functionerende gameplay. Een geweldige community via leaderboards.
-
Mogelijk ontbreekt er een mechanische uitbreiding of twee tijdens de totale speeltijd. Wordt een beetje eentonig voordat de aftiteling rolt.
overall score
Is onze netwerkscore. Wat is die van jou? Netwerkscore is een gemiddelde van de cijfers uit alle landen