Darwin's Paradox!

Binnen een spel, in bijna elke vorm van media, is er een ontastbaar, bijna onbeschrijfelijk element dat we alleen maar "saus" kunnen noemen. Het maakt niet uit het budget, het concept, noch de gameplay, als het een beetje saus heeft, trekt het de aandacht. Het is een X-factor die je ogen doet opvallen, zelfs als ze moe worden van het kijken naar de 51e aankondiging in een twee uur durende show. Het is veilig om te zeggen dat Darwin's Paradox! veel saus bevat.

ZDT Studio's adventure-platformer over een octopus die zijn weg terug naar de oceaan probeert te vinden nadat hij is ontvoerd om tot soep te worden gemaakt, is precies de juiste combinatie van gek, charmant en oprecht. Het uitgangspunt en de brutale en behoorlijk vrolijke kijk op het leven lijken niet vaak terug te komen. Althans, niet zonder ver over de rand van eigenaardigheid te springen tot het punt dat het oogrollen wordt. Darwin's Paradox! balanceert dat evenwicht moeiteloos. Of moet ik zeggen slangen? Moet ik dat doen? Hoe bewegen octopussen eigenlijk?

Volgens dit spel bewegen ze ongelooflijk goed. Darwin springt, kruipt en zwemt met grote wendbaarheid. In de donkere diepten van de oceaan tot de hectische ontsnapping uit een exploderende fabriek zijn de besturingen responsief en soepel, maar ze passen zich ook aan de behoeften van een level. Darwin beweegt zich niet zo snel in water als op het droge land, zoals je zou verwachten, maar hij heeft wel middelen tot zijn beschikking om je net zo goed te laten voelen als de superheldenoctopus die je geboren bent te zijn, bijvoorbeeld als je aan elk oppervlak blijft hangen. Er is ook camouflage en schietinkt, evenals een paar andere level-specifieke mechanieken die ik niet zal verklappen, maar allemaal doen ze uitstekend werk om een glimlach op je gezicht te krijgen en je betrokken te blijven bij verschillende aspecten van Darwins gameplay.

Dit is echt Darwins spel. Je kon Spyro of Crash Bandicoot niet in deze wereld gooien, want hoewel Darwin's Paradox! meteen de nostalgie van old-school platformers terugbrengt zodra je het oppakt, draait de hele creatieve kern van het spel om deze octopus. Het is misschien wat voor de hand liggend, gezien de titel, maar Darwin is meer dan alleen een schattige mascotte. ZDT Studio heeft de spelmechanieken gecentreerd rond wat een octopus kan doen en die vaardigheden met honderd verhoogd, wat zorgt voor logische, progressieve gameplay gedurende het korte maar effectieve verhaal dat de hele ervaring keer op keer laat klikken. De communicatie tussen ontwikkelaar en speler is als een gesprek met een oude vriend; Je blijft nooit langer dan een paar seconden in de loop van de puzzel- en sluipgedeelten van het spel afvragen wat je moet doen of waar je heen moet. Het levelontwerp is super boeiend, ondersteund door achtergrondbeelden die het gevoel geven dat je een moderne DreamWorks-klassieker speelt.

Darwin's Paradox! is een spel dat zijn fundamenten echt, echt goed beheerst. Het probeert je niet te overladen met mechaniek na mechaniek, waardoor je het geleerde ding laat vallen voor de glimmende nieuwe vaardigheid die perfect past bij de uitdagingen van het komende level. Alles wat je kunt doen in Darwin's Paradox! is nuttig gedurende het hele spel, wat leidt tot veel momenten waarin je inktschieten, camouflage en omgevingstrucs combineert om niet gezappt te worden. Darwin's Paradox! is een eenvoudig spel, niet bedoeld om je op je lip te laten bijten en je knie te laten bewegen terwijl je wanhopig probeert je controller niet door het raam te gooien. Het zal geen uitdaging zijn, althans niet voor aanzienlijke periodes, maar het voelt ook niet triviaal. Het is makkelijk op een manier die nooit saai wordt, duidelijk ontworpen om een jonger publiek te bereiken. Als ik in mijn vormende jaren zou zijn en Darwin's Paradox! zou ik het zeker als een ondergewaardeerde klassieker beschouwen over vele jaren.

Ik vond Darwin's Paradox! minder hoorbaar dan visueel, maar de muziek en het geluid van het spel waren een prachtige aanvulling op dit avontuur. Van het ene uiteinde van het scherm naar het andere zwiepen, tegen muren omhoog kruipend en luisterend naar de ziekelijk zoete geluidseffecten van Darwins zuignoppen die tegen metaal knappen. Dit zijn niet dingen waar je dagen of weken na de aftiteling over nadenkt, maar ze trekken je dieper het spel in. Ik weet niet zeker of ik me als een octopus voelde tijdens het spelen, maar het algehele geluid helpt om de speelsheid en saus van Darwin's Paradox! levend te houden.

Bij het maken van Darwin's Paradox! is het duidelijk dat ZDT Studio de spelers wilde laten verlangen naar meer, in plaats van dat ze met hun ogen rolden terwijl de kwaliteit van het levelontwerp begon af te nemen. Toch vrees ik dat er een lichte overcorrectie op dat vlak is geweest, want Darwin's Paradox! eindigt vrij abrupt. Terwijl we onze weg vinden naar het hoogtepunt van het verhaal, worden we misschien nog een hoofdstuk of een extra level geteas, en dan rollen de aftiteling. Dit laat ruimte voor een DLC of vervolg in de toekomst, maar het doet me ook afvragen of we echt alles hebben onderzocht wat dit debuut voor Darwin had. Als je er wat secties bij voegt waarin je de octopus van het ene uiteinde van het scherm naar het andere moet slepen, evenals wat lichte backtracking, zie je waarschijnlijk dat Darwin's Paradox! ongelooflijk leuk blijft, maar niet helemaal perfect is.

Darwin's Paradox! misschien voor een leuke tijd, niet voor een lange tijd, maar wat een leuke tijd is het. Door klassieke platformgames naar modernere standaarden te brengen, is het een korte, zoete, mechanisch verantwoorde ervaring waar ik graag meer van neem als ZDT Studio deze dappere octopus terug op onze schermen wil brengen.