De God Slayer Impressies: The Last Airbender ontmoet Assassin's Creed

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten toen ik werd uitgenodigd voor een vroege showcase van Pathea Games' aankomende actie-RPG The God Slayer. Destijds kende ik de naam van het spel niet, alleen dat de makers van de gezinsvriendelijke My Time-serie een afwijking in de duisternis maakten voor een nieuw type spel, waarbij ze hun jarenlange ervaring gebruikten om een project te creëren dat totaal anders was dan alles wat ze eerder onder het Pathea-label hadden gedaan.

The God Slayer voldoet zeker aan die criteria. Alleen al uit de titel kun je een idee krijgen van het hoofddoel van het spel. Je doodt goden. Niet alleen omdat je het wilt of omdat je boos bent zoals in God of War, maar omdat je het zat bent dat de goden boven hen mensen als mieren behandelen. Dus sluit je je aan bij een verzetsbeweging en word je een maskerdragende vigilante die elementaire krachten gebruikt om de kracht van de goden te evenaren. Gevestigd in een Aziatisch geïnspireerde steampunkwereld, is The God Slayer anders dan veel van de spellen die we tegenwoordig op de markt zien, en het greep me meteen zodra ik door de gameplay-demo werd geleid.

Het is meteen vermeldenswaard dat ik The God Slayer niet heb gespeeld. Het spel lijkt nu nog in een heel vroeg stadium, maar het trekt nog steeds gemakkelijk met zijn cinematische spektakel. Op sommige manieren werd ik herinnerd aan de eerste presentatie van een weinig bekend spel genaamd Clair Obscur: Expedition 33 op Gamescom 2024. Destijds was ik erg onder de indruk, maar sceptisch over hoe echt de ervaring zou zijn vergeleken met de demo. In veel opzichten voel ik hetzelfde over The God Slayer, want Pathea Games lijkt hier echt iets op de juiste spoor te hebben.

The God Slayer draagt zijn inspiratiebronnen openlijk op de mouw. Je beheerst alle vijf elementen (vuur, water, aarde, metaal en hout) en kunt ze zo goed mogelijk gebruiken in snelle actie, waarbij je vijanden neermaait met vuisten van vuur, ze opzij duwt met enorme rotsblokken of opgeroepen metalen wapens, of ze bevriest en beheerst met waterkrachten. De gedetailleerde animaties en effecten zijn misschien wat opvallend, maar hun indrukwekkende visuals laten je de blijvende indruk achter dat de gevechten krachtig en thematisch zullen aanvoelen. Elementen combineren lijkt erg leuk, en het is duidelijk dat Pathea dit systeem verder heeft ontwikkeld dan alleen elk element een ander laag verf geven.

Voordat we onze vlammende vuisten klaarmaakten om dienaren van de kwaadaardige goden te slaan, kreeg ik een blik op de uitgestrekte stad van het spel en enkele van haar doorkruisingselementen. We hebben de spelerskeuze in de zijmissies van The God Slayer niet gezien, maar mij werd verzekerd dat de speler in het eindproduct zijmissies op zijn eigen manier kan uitvoeren. Tijdens de demomissie viel de protagonist een god aan aan de basis van hun operaties, zo te zien. Traversal combineert wat Assassin's Creed-achtige parkour met grote sprongen en de hulp van enkele elementaire krachten, wat zorgt voor een mooie mix die opnieuw geen verwarring veroorzaakt over de inspiratiebronnen, maar ze optimaal benut. De stad zelf is het belangrijkste open wereldgebied en ziet er perfect ontworpen uit voor uren rennen over daken of rennen tussen nabijgelegen steegjes. Een goede mix van de kaart die open genoeg is om te verkennen, maar niet te open om je te laten afvragen of het echt de moeite waard is om 15 minuten naar het noorden te trekken.

Het was ook leuk om elementaire krachten buiten gevechten te zien worden gebruikt. Dakpannen konden worden weggevaagd op een vijand beneden of om hun voeten onder hen vandaan te halen. Stukjes metaal konden worden opgepakt en naar een groep gegooid. Deze prompts overbelasten het scherm niet, zoals mij werd verteld, maar ze stellen de speler wel in staat zijn krachten te ervaren buiten de nette gevechtsanimaties. Dat is echt een voordeel om de wereld van The God Slayer tot leven te brengen, want het deed me denken aan Control waardoor de speler zijn krachten kon manipuleren, of hij die nu nodig had of niet.

Met de demo die vrij kort is, valt er nog veel te zien van The God Slayer. Het verhaal lijkt bijvoorbeeld herkenbaar, maar misschien wat formulematig gezien wat we tot nu toe hebben gezien. Het was onmogelijk te zeggen hoe diep de RPG-systemen gaan, maar mij werd verteld dat ze verschillende spelersbuilds mogelijk maken en ook rijke sociale interacties met NPC's bieden. Waar The God Slayer echt uitblinkt, en wat me echt greep tijdens de presentatie, is het spektakel van het spel. Het doet op een bepaalde manier denken aan Black Myth: Wukong, als een spel dat zo gedurfd aanvoelt in zijn cinematische stijl dat je er met veel ontzag naar kijkt. Het zal zeker de aandacht trekken met clips op sociale media, maar laten we hopen dat Pathea Games een ervaring heeft gecreëerd die meer doet dan alleen geweldig uitzien. Wanneer het ook komt, ik kijk ernaar uit om meer van The God Slayer te zien.