De tien best uitziende covers: Dreamcast

10. Sonic Avontuur

Laat me meteen zeggen, als enorme Dreamcast-fan (een van mijn favoriete consoles aller tijden) - het was zeker geen console met bijzonder opvallende verpakking, zeker niet in de EU, waar ik voor heb gekozen om bij te blijven. Maar op de tiende plaats vinden we nog steeds deze iconische egel, die eindelijk zijn eigen platformspel kreeg voor het eerst sinds het Mega Drive-tijdperk. Het zit vol met die heerlijke 'no-nonsense' houding die eind jaren 90 heerste en straalt ook veel vertrouwen uit van Sega, dat tenslotte een fantastisch product had.

9. Samba de Amigo

Het is moeilijk te definiëren wat een Sega-game is, maar als ik het echt zou proberen, denk ik dat de rode draad is dat die er niet is. Sega was overal en je wist nooit wat ze hierna zouden bedenken, en de vervolgen waren zelden zo goed omdat hun gekke projecten gebaseerd waren op unieke ideeën die, na één spel, niet meer zo uniek aanvoelden. Dit wordt weerspiegeld op de hoes van de maraca-simulator (geliefde Sega... Echt?) Samba de Amigo, een mix van Mexicaanse festivalposters en klassieke Sega-chaos, waardoor de hele cover aanvoelt als een ritmisch uitroepteken. Het is onmogelijk om niet gelukkig te zijn.

8. Jet Set Radio

Weinig games, zo niet geen, straalden meer oprechte coolheid en attitude uit dan Jet Set Radio, waarin de eigenzinnige, funky GG's zich bezighouden met zowel onderdrukking als kleurrijke rivaliserende bendes zoals de Noise Tanks en Love Shockers - door graffiti te schilderen. Jet Set Radio wordt vaak beschouwd als het spel dat cel-shading pionierde, en de hoes slaagt er goed in om alle attitude vast te leggen die verborgen zit tussen de enen en nullen op de schijf binnenin.

7. Het Huis van de Doden 2

Veel Dreamcast-covers bevatten computergegenereerde artwork met die iconische technologie die nog niet helemaal klaar was, waardoor alles er wat goedkoper uitzag (was het toen eigenlijk wel cool? Ik kan het me eigenlijk niet herinneren). Tegenwoordig voelt het typisch voor die tijd, maar het straalt een lichte Temu-sfeer uit. Een uitzondering is echter The House of the Dead 2, dat niet alleen een fenomenaal spel was, maar ook een cover had die perfect paste. Het is donker, rauwt en bijna een beetje theatraal, met echt klassieke horrorfilmzombies. Gotisch maar geen kitsch, en een klassieke horrorfilm op VHS.

6. Virtua Tennis

Hoewel het spel supersterren uit die tijd bevatte zoals Yevgeny Kafelnikov, Carlos Moyá en Jim Courier, stonden er geen namen van spelers in de titel, noch stonden ze op de cover, die werd gedomineerd door een pluizige tennisbal in volle vaart, samen met een kleine, generieke speler aan de rechterkant. Het was een ander tijdperk; Gameplay stond centraal en licenties en dergelijke waren lang niet zo belangrijk, dus de cover is niet alleen anders, maar ook tijdsgebonden en echt gaaf.

5. Ikaruga

"Maar je zei dat het alleen de EU was, kluns." sommigen van jullie denken dat misschien. Maar ik zou stellen dat dit nog steeds geldt voor Ikaruga, omdat het regio-vrij was. Het was een van de laatste grote Dreamcast-games en een absoluut fenomenale shoot 'em up, waarbij het net zozeer ging om beschoten worden als om jezelf daadwerkelijk neer te schieten. De cover art is een soort Zen ontmoet mecha, en je ziet echt wat voor wereld je te wachten staat als je op de aan/uit-knop drukt en de Dreamcast start met dat scrollende logo, en ik hou ervan.

4. Luchten van Arcadië

Dit is avontuurlijke romantiek in zijn puurste jaren 90-vorm. De blauwe tinten van het landschap, het luchtschip en Vyse die een heldhaftige pose aanneemt, creëren het gevoel dat je op de drempel van een geheel nieuwe wereld staat. Ik zou de omslag vergelijken met een van de young adult-romans uit die tijd, maar dan met een sterkere invloed van de Japanse populaire cultuur. Het laat ook zien wat een krachtpatser Sega was, in staat om Enix en Square in deze periode uit te dagen, zelfs in een veld als Japanse rollenspellen. Dit alles wordt op een warme, uitnodigende manier overgebracht, doordrenkt met de belofte van ontdekking in een epische omslag.

3. Chu Chu Raket

Ik denk dat velen van jullie moeite zullen hebben met het feit dat deze optie zo hoog wordt gerangschikt, maar ik beschouw dit als een van de visueel meest gedurfde covers voor de Dreamcast. Het heeft geen commercieel potentieel, maar als gamer kun je niet houden van het speels vlakke kleurenschema, de schreeuwerige oranje-blauwe contrasten en de charmante personages die het doen lijken op een poster voor een experimenteel Japans kinderprogramma. Het is vreemd, charmant en volkomen onvergetelijk. Net als het spel.

2. Krachtsteen

Ik ben gepassioneerd over beide games en hun covers. Hier ontmoet de sfeer van avonturenfilms uit de jaren 80 het heerlijke Japanse ontwerp en klassieke stripboekvibes. De personages zijn gerangschikt als een ensemble op een filmposter, met kleuren die echt opvallen. Slechts één blik is genoeg om je te laten verlangen om Captain Fokker (of Falcon, zoals hij in Europa heette – ik had een Japanse Dreamcast) een pak slaag te geven op die grootse muziek op de levendige niveaus. Pure magie.

1. Gekke Taxi

Natuurlijk zou je kunnen zeggen dat het een saaie keuze is – een logo op een eenvoudige achtergrond. Ik kies ervoor het anders te zien. Deze cover is graphic punk. De gele achtergrond is zo agressief monochroom dat het zich praktisch op je netvlies brandt, en in combinatie met het brandende racelogo kan ik The Offspring bijna in mijn hoofd horen spelen alleen al door naar het beeld te kijken. Het is eenvoudig, luid en iconisch, een van de meest herkenbare covers in de hele Dreamcast-bibliotheek en een die het spel op een geweldige manier belichaamt.