Dead Reset

De aantrekkingskracht van games ligt grotendeels in hun breedte. Er zijn net zoveel verschillende genres als er vogels in het bos zijn, en als je wispelturig bent en bereid bent om "iets nieuws te proberen", zo leef je het leven la vida loca. Natuurlijk, Dead Reset vindt het wiel niet opnieuw uit, en dat probeert het ook op geen enkele manier, maar het is eerder een eerbetoon aan de B-horrorfilms uit de jaren 80 en 90. Het unieke, nou ja, iets wat we niet om de dag zien, zijn interactieve films - want met de hand de Bijbel, de Koran of de Biltema-catalogus is het eigenlijk meer een film dan een spel. Je observeert meer dan dat je erbij betrokken bent, maar dat hoeft niet erg te zijn.

Net zoals deze tekst begint, begint ook het avontuur van Cole Mason, de man die we de eer hebben te controleren in Dead Reset. Hij heeft geen idee waar hij is, wie hij is of wat hij moet doen. Met de hulp van de huurling Slade wordt Cole midden in een dringende operatie gegooid om een 'vreemd voorwerp' uit de maag van een vrouw te verwijderen. Een kloppend, pulserend en nogal walgelijk klompje moet worden opengesneden en verwijderd. Makkelijk? Nou, het punt is dat het niet alleen Alien is dat Wales Interactive/Dark Rift Horror inspireerde, maar ook Groundhog Day. Het is de hele week maandag, duidelijk en eenvoudig. Voordat je "scalpel, check" kunt zeggen, heeft Cole tijd om vijf keer te sterven en wakker te worden en dezelfde procedure keer op keer uit te voeren, maar met het nogal grote verschil dat hij zich herinnert wat er in de vorige levens is gebeurd. Er is iets heel erg mis gegaan met de experimenten op de onderzoeksbasis. Experimenten met tijdreizen en gevangenen leiden tot hoge doses doden - keer op keer.

Niets unieks, wel leuk. Zeker. Dead Reset is nooit eng, smerig of stressvol - het is een schouderophalen als het gaat om horror (grotendeels dankzij het monster dat eruitziet als een versleten dweil), maar de entertainmentfactor is er en het maakt overal indruk. De acteurs dragen zeker hun steentje bij om bij te dragen aan de sfeer waar de ontwikkelaars duidelijk naar streefden. Het is stereotiep en nogal dwaas, maar het past in de mal voor B-klasse horrorfilms van dit type. We hebben de stille, slimme hoofdrolspeler in de vorm van Cole, het stoere alfamannetje Slade, de stoere en onafhankelijke vrouwelijke onderzoeker Fearne en Magson - de baas waarvan je niet weet waar je ze moet plaatsen (hoewel je weet dat ze een complete gek is) en die je vooral gewoon in het gezicht wilt slaan met een bevroren zalmfilet.

Er is enige diepgang te vinden in dit verder nogal korte verhaal. Een playthrough duurt iets minder dan een paar uur, maar er zijn vier verschillende eindes om te ontdekken en meer dan 400 unieke scènes om van te genieten. De meeste hebben te maken met grote hoeveelheden bloed, ingewanden en Cole Mason die keer op keer sterft. Als je het spel pauzeert, kun je zien hoeveel scènes je hebt ontgrendeld, welke keuzes mogelijk zijn in de acht hoofdstukken die Dead Reset biedt, en een tabblad dat laat zien hoe vriendelijk je bent met de andere personages. Dat laatste voelt erg gimmickachtig aan, want zelfs als je het gevoel hebt dat je gezworen vijanden bent van iemand, heeft de game soms een andere ervaring en denkt "jullie zijn beste vrienden, toch?"

Daniel Thrace, de acteur achter de onvrijwillige chirurg, doet het goed. Je vindt hem leuk en doet je best om hem in leven te houden, maar als je dat eenmaal doet, gaat het ontwerp van het spel open voor een grote zwaai. Probeer een zo groot mogelijke klootzak te zijn. Probeer zoveel mogelijk mensen te laten doden door de ragamuffin alien. Dead Reset is zo'n spel, een speelhuis waar het onderzoeksteam je laboratoriumratten zijn. Het gaat om twee keuzes die je van tijd tot tijd kunt maken, dus het is geen bodemloze diepgang à la Baldur's Gate 3, maar er is genoeg inhoud om op zijn minst een tweede of zelfs derde playthrough te rechtvaardigen.

De omgeving is charmant, het acteerwerk is bekwaam en de keuzes zijn prima - maar wat is eigenlijk slecht? Niets, echt niets. Als je het goed vindt dat dit eigenlijk een indieproductie is waarbij het buitenaards wezen/monster eruitziet alsof het is gebouwd door een laaggetalenteerde kleuter die papier-maché gebruikt om dat low-budget horrorgevoel te omarmen, dan zijn de gebreken eigenlijk slechts een deel van het recept. De enige echte minpunten die ik kan bedenken, zijn dat het een beetje kort is, nooit eng, en het systeem dat de relaties met de bijpersonages laat zien onnodig en behoorlijk misleidend is. Ik had graag ook een prominentere soundtrack gezien/gehoord. Misschien wel de grootste kritiek is dat het meer een interactieve film is dan een game, een beetje zoals de onderneming van Netflix met Black Mirror: Bandersnatch een paar jaar geleden.

Al met al biedt Dead Reset een leuke reis. Het is goed - helemaal door, maar nooit meer dan dat en nooit minder. Het is een solide 7/10 en zeker iets dat ik graag zou aanbevelen - vooral als je, zoals ik, houdt van old school slashers met veel bloed en lef die slaan en zich gedragen als lef in het algemeen. Meer uittref voor de mensen, is mijn conclusie van Dead Reset.