Deze speler faalde bij Real Madrid omdat hij te veel Crash Bandicoot speelde
Zé Roberto wist bij Real Madrid geen indruk te maken vanwege slechte fysieke en psychologische voorbereiding, maar hij had uiteindelijk een lange en succesvolle carrière.
Zé Roberto, Braziliaanse speler die vooral bekend is van zijn periodes bij Bayer Leverkusen, Bayern München en Palmeiras, sloot zich in januari 1997 aan bij Real Madrid, in een seizoen waarin hij bijdroeg aan de LaLiga 1996/97 en kort daarna aan de Champions League 1997/98, maar vertrok na slechts enkele maanden vanwege beperkte speelmogelijkheden in de selectie en zijn ambitie om internationaal te spelen voor Brazilië.
Roberto, nu 51 (hij stopte in 2017 met voetbal op 43-jarige leeftijd), heeft in een interview toegegeven dat hij destijds verslaafd was aan videogames, vooral Crash Bandicoot, en dat hij de hele nacht opbleef om het te verslaan... "Ik faalde bij Real Madrid omdat ik er niet klaar voor was toen ik arriveerde. Ik heb bij een van de grootste clubs ter wereld getekend zonder psychologisch of tactisch voorbereid te zijn," gaf hij toe.
"Ik kocht een PlayStation en speelde tot in de vroege uurtjes, geobsedeerd door het verslaan van Crash Bandicoot. Mijn videogameverslaving beïnvloedde mijn prestaties. Ik at ook slecht en kreeg heel weinig rust. Ik at veel koekjes; Ik zou één doos afmaken en een nieuwe beginnen. Voor ik het wist, was ik aangekomen," onthulde de voormalige Braziliaanse speler in een interview met Abre Aspas in Globo Esporte.
Roberto legde ook uit hoe vreemd hij zich voelde bij een team als Real Madrid, vol sterren, in het vroege 'Galácticos'-tijdperk: "Toen ik bij de kleedkamer aankwam, was het eerste wat ik zag luxeauto's. Binnen zag ik mijn teamgenoten in dure kleren en pakken, terwijl ik eenvoudige kleren droeg. Ik herinner me dat Roberto Carlos altijd grapte dat ik eruitzag alsof ik de kleedkamer kwam schilderen."
Toch onderging hij een grote fysieke en ook psychologische verandering, wat zijn buitengewoon lange professionele carrière verklaart. "Ik realiseerde me dat mijn lichaam mijn werkmiddel was. Ik begon het te behandelen als een machine die dagelijks onderhoud nodig heeft. Dit verlengde mijn carrière."

