Diablo IV: Lord of Hatred

De Diablo-spellen zijn mijn baby, mijn ding. Ik speel de serie al sinds het midden van de jaren 90, en ik ben altijd gefascineerd geweest door het donkere en sinistere universum waarin de spellen zich afspelen, dus het is best bijzonder om te bedenken dat de serie, bijna 30 jaar later, nog steeds sterk doorgaat, en daarom is het ook een eer om de nieuwste uitbreiding voor Diablo IV te mogen recenseren. namelijk Heer van Haat.

Dit komt vooral doordat ik de afgelopen jaren ongewoon lang in Diablo IV heb doorgebracht en daardoor vrij duidelijke verwachtingen had van wat Blizzard Entertainment met deze uitbreiding wilde en moest bereiken.

Laten we beginnen met de basis op een rijtje te zetten; Lord of Hatred bouwt voort op zowel eerdere uitbreidingen als de vele seizoensgebonden systemen die in de loop der tijd zijn toegevoegd, en als je Blizzards eigen gedachten over de uitbreiding leest, klinkt het bijna als een soort renaissance voor Diablo IV, alsof het spel op de een of andere manier opgeslagen moest worden, maar ik weet niet zeker of we daar al zijn. Natuurlijk is de reactie door de vele seizoenen heen gemengd geweest, maar het is duidelijk dat Diablo IV al lange tijd in een goede positie verkeert, en dus verschijnt Lord of Hatred op een vrij geschikt moment.

Er is natuurlijk nieuwe content toegevoegd en het verhaal gaat verder in dezelfde donkere, zware, barokke stijl die je zou verwachten, maar dit keer is er wat meer richting, vooral omdat Mephisto echt zijn stempel kan drukken als Heer van de Haat. Een meer centrale antagonist die over het algemeen een grotere rol in het plot speelt, geeft het verhaal iets meer gewicht dan voorheen. Ik moet echter toegeven dat het nog steeds een beetje vreemd voelt dat een spelserie genaamd "Diablo" volledig kan vermijden om zijn eigen titelschurk te gebruiken. Als je het huidige narratieve paradigma van de spelserie leuk vindt, dan zal Lord of Hatred goed vallen. Er is solide karakterisering, goede dialogen en mooie scènes. Zoals het thema van de hele uitbreiding is, is het niet iets dat je omver blaast, noch iets dat de basisregels van het universum herdefinieert, maar ik was van begin tot eind grondig vermaakt.

Net als bij de vorige uitbreiding speelt het grootste deel van het verhaal en de voortgang zich af in een nieuwe regio, Skovos, die eigenlijk best gaaf is om te verkennen en die Sanctuary wat nieuw visueel leven geeft, zonder dat het aanvoelt als een compleet nieuw spel. Skovos is een archipel ten zuidwesten van het hoofdgebied, en de plaats zelf is verdeeld in veel verschillende en vrij gave biomen, van jungles tot vulkanen. Dat is iets.

Oké, dus een specifieke en goed uitgevoerde nieuwe visuele richting? Check. Maar het wordt meteen complexer als het gaat om de mechaniek en structuur. Dit is een nieuw "product", maar het is geen nieuw "spel". Daarmee bedoel ik dat de gameplay nog steeds dezelfde oude Diablo-lus is. Je weet al wat dit is, ondanks de nieuwe vaardigheden, spreuken en strategieën. Je weet ook dat honderden monsters op je zullen neerstorten en dat je belangrijkste taak is om ze om te toveren tot fonkelende buit. Spoilers: het werkt nog steeds, vooral omdat er nu nog meer systemen zijn waarin je kunt zitten en aan je uitrusting kunt sleutelen, attributen kunt toevoegen en veranderen, en over het algemeen met je items kunt blijven prutsen, zodat je een absurde hoeveelheid tijd kunt besteden aan het perfect laten passen, om vijf minuten later iets beters te vinden. Zo houden wij ervan en het is Diablo in een notendop.

Er zijn ook charms geïntroduceerd, die kleine extra bonussen geven, maar als je de vele seizoenen hebt gespeeld, voelt het eerlijk gezegd niet als iets helemaal nieuws, maar meer als weer een extra laag bovenop iets wat we al in verschillende vormen hebben gezien. Het werkt prima, maar het is niet wat je mond doet openvallen.

Ik heb de vele seizoenen en de vele toevoegingen aan content al een paar keer genoemd, en het is meestal positief. Ik bedoel, gratis content, regelmatig toegevoegd? Het is moeilijk te klagen, maar het betekent ook dat Lord of Hatred in sommige opzichten wat meer... kaal? Er is hier genoeg, maar zoveel ervan ben ik al eerder geïntroduceerd. En het betekent ook dat we vrij definitief kunnen stellen dat hier eigenlijk niets opnieuw wordt uitgevonden. Je weet wat dit is, voor beter of slechter.

Eén ding dat Blizzard echter aanzienlijk heeft veranderd, is het statistieksysteem, waarbij ze zijn afgestapt van duidelijke cijfers en in plaats daarvan percentages gebruiken, en ik moet eerlijk zijn en zeggen dat ik het niet helemaal begreep, zelfs na vele uren spelen. Ik kon mijn uitrusting aan de praat krijgen, maar ik had niet het gevoel dat ik begreep waarom de individuele waarden mijn gameplay beïnvloedden, en dit gebrek aan duidelijkheid is een probleem in een spel als Diablo, waar dat begrip meestal een groot deel van de voldoening is, dus er is behoefte aan betere uitleg binnen het spel zelf. Misschien een paar voorbeelden van hoe deze percentageveranderingen mijn output fundamenteel veranderen?

Aan de andere kant werkt het vaardigheidssysteem veel beter dan voorheen, omdat het nu makkelijker is om de verbanden tussen vaardigheden en hun interactie te zien, terwijl het ook makkelijker wordt om te experimenteren zonder constant te hoeven respecken, en het belangrijkste is dat je echt het verschil voelt als je in een vaardigheid investeert, omdat je personage meteen sterker aanvoelt, en dat is een van de dingen die Diablo nog steeds heel goed doet. Het Paragon-systeem werkt nu ook beter met de rest van het spel, en het voelt als een meer samenhangend systeem, met duidelijkere synergie tussen vaardigheden en Paragon, waar ik persoonlijk een grote fan van ben omdat het een gevoel van progressie geeft dat echt iets betekent.

En tenslotte de nieuwe klassen. De uitbreiding introduceert nieuwe klassen, en ik heb onder anderen een warlock geprobeerd die met de duistere krachten speelt, en een meer klassieke paladijn-type die het tegenovergestelde pad kiest, en ze bieden geweldige mogelijkheden voor variatie, ook al voelt het in de kern nog steeds als Diablo IV, alleen iets flexibeler. De twee nieuwe klassen voelden als een verademing, en hun contrasten met elkaar waren erg gaaf om te ervaren.

Iets wat echt pijn deed, was echter het loot-systeem, omdat het voelt alsof het vooral elites en baastypes zijn die de goede spullen droppen, en dat betekent dat gewone vijanden wat van hun betekenis verliezen, wat jammer is, want ik hou van dat gevoel van een willekeurig skelet dat plotseling iets cools laat vallen. Blizzard heeft toegegeven een lootfilter toegevoegd, waardoor het makkelijker is om alles te sorteren, maar het verandert het gevoel van drops niet helemaal. Er valt veel minder uitrusting dan een paar maanden geleden, en dat vond ik best ontmoedigend, als loot goblin die ik ben. Er ligt meer nadruk op kwaliteit dan kwantiteit, maar ik mis het spel wel wat meer kwantitatief zijn. Het is de pure explosie van buit die het punt is.

Er is nog steeds genoeg te doen met The Pit, Nightmare Dungeons en nieuwe endgame-activiteiten zoals War Plans, waar je quests aan elkaar kunt rijgen voor een beloning, en Echoing Hatred, dus er is geen gebrek aan content, en het lijkt alleen maar te groeien met elke uitbreiding. Maar ik maak me een beetje zorgen of deze toevoegingen te onsamenhangend zijn, en lijken ze als aparte pijlers waarop het spel is gebouwd. Veelzijdigheid is op zichzelf al een mooi doel, maar het spel voelt nu ook meer gefragmenteerd aan, met een zeer veelzijdige identiteit.

Dat is echter niet altijd slecht, want deze keer hebben ze ruimte gemaakt om te vissen, wat op jouw niveau daadwerkelijk solide buit kan opleveren. Ik vond dat geweldig, ook al blijft mijn bezorgdheid bestaan. In Lord of Hatred ben je je voortdurend en uniek bewust dat er een aantal parallelle, aparte "secties" binnen de inhoud zijn, en dat kan afleidend zijn.

Nog een leuk detail is dat de Horadric Cube terug is in een nieuwe versie, en het is zo'n klassieke Diablo-functie die echt de juiste nostalgische noot raakt, ook al voelt het hier ook als een verdere ontwikkeling van iets wat we eerder hebben gezien, in plaats van iets totaal nieuws. Het kan bijna alles in het spel omzetten in andere voorwerpen. Als je bijvoorbeeld drie helmen hebt, kun je een nieuwe krijgen door ze te combineren. Dit betekent dat je minder items weggooit als voorheen, en het is geweldig om de iconische kubus terug te zien.

Als je ook op zoek bent naar een flinke grafische upgrade, vind je die hier, tot op zekere hoogte. Visueel is het spel nog steeds uitstekend, en de cutscenes zijn absoluut verbluffend, zoals je van Blizzard mag verwachten, en ze hebben nog steeds iets heel bijzonders, terwijl de muziek goed werkt, hoewel ik de iconische thema's uit eerdere games een beetje mis, vooral de zeer bijzondere sfeer van Diablo II.

Al met al is Lord of Hatred een goede uitbreiding met veel te bieden, zowel voor nieuwe spelers als voor fans, maar het is niet de grote revival waar je op had gehoopt. Het is Diablo IV, net iets beter, en soms is dat misschien genoeg.