Dosa Divas

Als je het vanuit macro-niveau bekijkt, zijn er veel redenen om Outerloop's Dosa Divas te waarderen. Een emotioneel verhaal over het herstellen van familiebanden, een kooksaal ingebed in de gameplay via een reeks minigames, een turn-based strategiespel dat focus en controle vereist maar nooit overheersend overkomt. Er zijn enkele uitstekende pijlers die dit indie-avontuur ondersteunen, niet in de laatste plaats de kunststijl die opnieuw hulde brengt aan de Zuid-Aziatische inspiratie van het project. Ondanks dit alles komt Dosa Divas ook over als een product van zijn eigen potentieel, aangezien elk van deze belangrijke en doorgaans veelbelovende gebieden niet het niveau van finesse en diepgang heeft om het bredere project naar een hoger niveau te tillen. Dosa Divas is, simpel gezegd, een interessant indie-spel met grootse ideeën die misschien nog niet helemaal zijn gerealiseerd.

Het uitgangspunt van het spel is om twee zussen te volgen terwijl ze na jaren afwezigheid naar huis terugkeren, in een poging weer contact te maken met familie en vroegere fouten recht te zetten. De narratieve kern van het spel werkt en vormt een stevige basis om een bredere ervaring op te bouwen, waarbij de liefde van het gezin voor koken en eten de lijm vormt die alles bij elkaar houdt. Je reist door een handvol verschillende locaties, helpt een paar locals, ontmoet een voormalige bondgenoot en werkt aan het herstellen van een relatie, terwijl je tegelijkertijd anonieme advocaten en leidinggevenden van de overkoepelende schurk van het verhaal afweert. Lang verhaal kort: de derde zus uit deze bredere familie, Lina, heeft een persoonlijkheidsloos voedselimperium gecreëerd dat het hart en de ziel uit de keuken haalt en zich in plaats daarvan richt op winstmarges. Haar uitbreiding en groei van het bedrijf hebben het milieu onder druk gezet, en het is aan jou, het hoofdzusduo Samara en Amani, om dit fastfoodimperium af te breken en Lina opnieuw te laten zien waarom mensen moeten leven om te eten, in plaats van simpelweg te eten om te leven.

Dit alles werkt vanuit een narratief oogpunt effectief, ook al is het soms wat voor de hand liggend. Als middel om het verhaal vooruit te stuwen werkt het, ook al zijn sommige van de bizarre elementen, waaronder de goddelijke kookmechs, minder effectief omdat het verhaal wat finesse mist in de uitleg. Ik wil het ingesproken verhaal prijzen en hoe het verhaal niet traag blijft met onnodige oplichtigheid, maar het had baat kunnen hebben bij een boeiendere vorm van vertellen, naast simpele karakterkunst-pop-ups met een ingesproken dialoogvenster eronder, als voorbeeld.

Als je naar de gameplay kijkt, is dit waar de meeste halfbakken grote ideeën in de vergelijking komen, want Dosa Divas doet meestal niets slechts, het mist alleen dat geweldige idee dat je op een manier kunt bewonderen die je niet anders dan bewondert. Het gevecht gebruikt een turn-based strategiesysteem waarbij elke beurt zowel je drie-partijteam als de tot drie vijanden één keer aanvallen. Er is een basis-typesysteem, gekoppeld aan de 'smaken' in de kookmechaniek, waarbij vijanden een vaste verzameling types hebben en door je aanvallen van hetzelfde type te matchen, kun je een vijand 'vullen' en hem eigenlijk een paar beurten verdoven. Daarbovenop is er een parry-mechaniek in de stijl van Clair Obscur: Expedition 33, waarbij je vijandelijke treffers kunt neutraliseren door je blokken op het juiste moment te timen. Op papier zijn er dus best wat ideeën in het spel waarvan we weten dat ze harmonieus kunnen samenwerken, maar in Dosa Divas worden elk ideeën aangeboden in misschien wel hun meest rudimentaire staat. Nogmaals, het is geen slechte keuze, het betekent gewoon dat de verschillende mechanische ideeën geen kracht hebben en niet één enkele opvalt en indruk maakt. Je doet het gewoon op je eigen manier, zonder echt na te denken over hoe je elk gevechtsscenario aanpakt, omdat je weet dat het spel je nooit zal straffen voor een slechte beslissing of verkeerd getimede actie.

Dan is er nog het kooksysteem. Het draait om een element van grondstoffenverzameling, waarbij je de vier kleine levels verkent, ingrediënten verzamelt die je op aangewezen plekken vindt of exotischere items koopt bij een handelaar en deze vervolgens gebruikt om bepaalde recepten te maken. Koken is zo simpel als het invoeren van de juiste ingrediënten in een recept, het voltooien van snelle WarioWare-achtige minigames waarvan er maar ongeveer vijf zijn, en vervolgens het gerecht gebruiken om bestellingen (zijmissies) te voltooien of als genezende items in gevechten te gebruiken. Ook hier werkt dit allemaal vanuit een overkoepelend perspectief, maar het is ook zo rudimentair en rechttoe rechtaan geïmplementeerd dat het nooit echt een indruk achterlaat of een kernmechaniek of ontwerpkeuze als bepalend element voor de gameplay laat opvallen.

Voor mij is dit het hele verhaal van Dosa Divas. Er is hier een spel met kwaliteitsmomenten die worden ontsierd door simpelweg geïntegreerde ideeën. Er is een systeem voor levelen en attributen verbeteren dat niet per se aanwezig hoeft te zijn, er zijn kleine levels om te verkennen die weinig interessants bieden buiten het hoofdverhaal, er is een vaardigheids- en progressieboom die meer als een overoverdenking aanvoelt dan als een belangrijk ontwerpelement... Je snapt het punt.

Wat betreft een complete game, Dosa Divas laat de bal eigenlijk nergens vallen. Alle functies die Outerloop heeft toegevoegd werken zoals bedoeld, en hoewel er wat haperingen zijn in beweging en verkenning, is het over het algemeen een goed samengestelde game. Maar het voelt ook alsof er veel meer had kunnen zijn, of beter gezegd, een grotere focus op een paar ontwerpelementen en het schrappen van andere om een meer verfijnde creatieve visie te creëren. Zoals het nu is, is Dosa Divas een volkomen acceptabel spel, maar het had het potentieel om veel meer te worden.