Drywall Eating Simulator

De grap van te ambigue titels was precies twee decennia geleden grappig toen Snakes on a Plane een noodlanding maakte in bioscopen over de hele wereld. Toch was de speelsheid van de term simulator, wanneer hij in andere contexten werd gebruikt dan alleen het vliegen met vliegtuigen of het realistisch besturen van auto's, op ongeveer even vaak grappig. Goat Simulator begraasde het beetje groene gras dat er was, en daarmee was het klaar. Daarentegen zijn incoherente verhalen bestaande uit "ik ben chronisch online"-verwijzingen en sociale kritiek van een twaalfjarig nooit grappig geweest. Bugs die het spel tot stilstand brengen en je dwingen opnieuw te beginnen, zijn nooit leuk geweest. Maar oké, laten we het vanaf het begin doen.

Drywall Eating Simulator begint in een donkere kamer voor een telefoon die de speler informeert dat je in een simulatie van het leven op aarde zit. Het wie, waarom, hoe en opnieuw, waarom wordt nooit beantwoord. Je wordt vervolgens gevraagd om via een deur te vertrekken die in de kamer verschijnt, waardoor je naar je appartement in de simulatie wordt gebracht. Het spel bestaat dan uit praten met je buren, collega's en verschillende mensen. Word boos op dingen die ze zeggen, doorbreek een muur en word boos op de volgende persoon. In de drie uur of zo die ik nodig had om alle muren te breken en al het gips op te eten, crashte het spel drie keer. Bij een van de crashes verdwenen alle prompts om voortgang te gaan, waardoor een herstart noodzakelijk was.

Het is duidelijk dat het ontwikkelingsteam zich wil identificeren met het soort ironische berusting in de moderne samenleving dat de gemiddelde Reddit-gebruiker kenmerkt. Laatkapitalisme, hersenrot, kinderen die 67 schreeuwen, AI-denken voor mensen, bazen die winst boven het welzijn van werknemers stellen, enzovoort. Alle generieke en afgezaagde termen zijn er. Natuurlijk onsamenhangend en zonder context. Er is geen overkoepelend verhaal, geen verbinding tussen de personages. Elke persoon die je ontmoet is in een vacuüm, als een tweet die niemand deelt. Voor een spel dat probeert het heden te bekritiseren, is het komisch dat het alleen maar een AI-achtige imitatie van internetonzin was.

Het helpt ook niet dat de presentatie aanvoelt als een schoolproject dat in elkaar is gecodeerd met ponskaarten en tape. De animaties missen gewicht, de omgevingen zijn klinisch leeg en de soundtrack wisselt tussen niet-bestaand en irritant. Dit alles zou misschien te vergeven zijn als het spel iets te zeggen had, maar er is geen humor, geen woede, geen reflectie - alleen cynisme. Het spel wil zo graag een bijtende hedendaagse satire zijn, maar komt steeds op hetzelfde niveau van inzicht als een boze opmerking online.

Er zit een ironie in dit alles. Net zoals de gamedevelopers niet de vaardigheden hebben om een fatsoenlijk script te schrijven, missen ze ook de vaardigheden om een spel te maken dat niet zomaar crasht. Is het misschien uiteindelijk een grap op zich? Dat de kritiek op de moderne samenleving bestaat uit een fantasieloos en grotendeels onspeelbaar product waarvoor we worden misleid om te betalen? Drywall Eating Simulator is een spel dat over het heden praat zonder het te begrijpen. Het is niet subversief, niet provocerend en zeker niet grappig – gewoon vermoeiend. Blijf dus vooral zo ver mogelijk uit de buurt van Drywall Eating Simulator, koop het niet eens gratis. Breng de weinige tijd die je op deze aarde hebt door aan iets meer verstandigs.