Elle: Seizoen 1

Laten we eerlijk zijn: moet deze show echt bestaan? Het lijkt misschien een nogal directe en bijna confronterende manier om een recensie te beginnen, maar het is de waarheid. Het is nu 23 jaar geleden sinds de tweede Legally Blonde-film in première ging en om welke reden dan ook – ongetwijfeld een verlengstuk van Hollywoods aandringen om alles wat ooit enige commerciële waarde had te rebooten – komt de bredere serie weer tot leven. Reese Witherspoon onderzoekt een terugkeer als de beroemde advocaat Elle Woods in een derde hoofdfilm, terwijl we een diepere indruk krijgen van de tienerjaren van het personage in een prequelserie die simpelweg Elle heet. Dus nogmaals, hebben we echt een prequel-serie nodig gebaseerd op Legally Blonde?

Mijn directe antwoord is nee, we hebben deze show niet nodig. Ik denk dat het enigszins een compleet gebrek aan ambitie benadrukt van Hollywood en streamers die wanhopig op zoek zijn naar een overwinning, maar tegelijkertijd, na het kijken van seizoen 1 van Elle, kan ik het niet laten toe te geven... Het werkt een beetje.

Toegegeven, waar we het over hebben met Elle is een heel traditionele moderne tienerdramaserie. Als je Riverdale of een van die andere Amerikaanse tienerdramaseries hebt gezien die het middelbare schoolleven op een manier afbeelden waardoor je herinnering aan zo'n periode bijna vreemd lijkt, dan weet je ook wat je kunt verwachten van Elle. We hebben het over leerlingen die worden gespeeld door acteurs die duidelijk midden twintig zijn, er zijn verhaallijnen die buitengewoon onwaarschijnlijk en extravagant zijn en vaak corruptie op school bevatten, er is ongemakkelijke romantiek en liefdesdriehoeken, en alles wordt samengebracht in een coming-of-age boogje waarin de hoofdpersoon groeit en een completer persoon wordt. Nogmaals, Elle herschrijft het boek niet en probeert zelfs niet echt iets anders te doen, maar de formule is tot nu toe succesvol genoeg gebleken, dus je kunt begrijpen waarom.

Wat deze show wel doet, is een paar zeer kleine gaten invullen uit het bredere Legally Blonde-verhaal. Waarom wil Elle een succesvolle advocaat worden? Waar komt de obsessie met alles wat roze is vandaan? Hoe kwam haar hond Bruiser in haar leven? We krijgen antwoorden op al deze vragen die je nog niet stelde, wat volgens mij een interessante manier is om een basis te creëren om mensen enthousiast te maken voor Legally Blonde 3 als dat uiteindelijk gebeurt.

Zoals je waarschijnlijk al merkt, vindt het deel van mij dat moe is van het overweldigende aantal onnodige spin-offs, prequels of sequels, het bestaan van Elle even oninteressant. Maar als je voorbij de Legally Blonde-banden kijkt en Elle gewoon ziet als een standaard tienerdramaserie, houdt het eigenlijk best goed stand. Lexi Minetree is fantastisch in de hoofdrol, en speelt zo'n effectieve en charismatische jongere versie van Elle dat ze Witherspoon flink de schenen van de ene kan leggen. Het thema, de styling, de creatieve keuzes, het is allemaal topkwaliteit, en hoewel de films soms wat te bruisend kunnen aanvoelen, is er door Elle in Seattle te plaatsen een goede balans tussen de felroze en Californische vibes en de regenachtige, grungy esthetiek van het Amerikaanse noordwesten. Het is een effectieve balans die Elle minder opvallend en beter verteerbaar laat voelen.

Het is nog steeds bezaaid met de Los Angeles-eerstewereldproblemen, waar we Elle en haar familie 'pechvogel' zien en toch nog steeds in een landhuis wonen, designerkleding dragen en op de een of andere manier een zekere mate van medelijden verwachten. Het wordt moeilijk om contact te maken met personages met zulke oneerlijke gebreken, en het andere probleem is hoe dit vervolgens de karakterontwikkeling van de spelers beïnvloedt die door minder effectieve sterren worden gespeeld. De bredere cast laat een minder kleine indruk achter, en eigenlijk draait deze show helemaal om Minetree die haar vaardigheden laat zien als een niet te stoppen en onwankelbare kracht voor alles wat rechtvaardig en vriendelijk is. Zoals ik al zei, als het niet voor de grijze luchten van Seattle was, zou het allemaal wat veel zijn voor meer dan vijf uur televisie.

Dus al met al is wat we vinden met Elle een serie die vanuit het perspectief van een bijrol niet veel biedt, problemen en narratieve uitdagingen heeft die nogal hol en onbelangrijk zijn, uiteindelijk gebouwd is op een uitgangspunt dat nooit had hoeven bestaan, en toch, dankzij de intense energie en charisma van de hoofdrolspeler, Het is eigenlijk best leuk om naar te kijken. Ja, ik weet dat dat ontzettend hypocriet klinkt, maar het is de waarheid. Als je niet van dit soort shows houdt of Legally Blonde nog nooit hebt gezien, dan zal Elle niet veel voor je doen. Als je minstens één van die vakjes aanvinkt, zal het misschien niet echt als een bijzonder voorbeeld van televisie opvallen, maar het zal waarschijnlijk genoeg zijn om je te vermaken tot de aftiteling van de laatste aflevering. Als dit uiteindelijk alles is wat we van Elle krijgen, zal ik niet veel rouwen, maar ik zal in de toekomst wel een oogje in het zeil houden voor Minetree, want zij lijkt zeker iemand om in de gaten te houden.