Faces of death

Faces of death verscheen deze lente in mijn feed en voelde precies mijn straat. Horror, seriemoordenaars, snuff en vibes die doen denken aan Se7en en andere geweldige films. Laten we één ding duidelijk maken: Faces of death is geen remake van de pseudo-dumentaire film uit 1978, die destijds in veel landen werd verboden. Het is, hoe zullen we het zeggen, een spiritueel vervolg of iets in die trant. We zullen later ingaan op hoe dat allemaal samenhangt. Ik wist helemaal niets van het origineel voordat ik deze keek, wat best interessant was omdat je er blind in gaat, een beetje achtergrondverhaal gratis krijgt. Blijkbaar heeft de film ook kritiek gekregen vanwege de relatief grafische filmposters. Gewoon zo'n ding!

Laten we dus in het plot duiken:
Margot Romero, een contentmoderator die filmfragmenten doorzoekt die op een grote website zijn geüpload, probeert een sadistische filmmaker op te sporen die legendarische snufffilms namaakt. Tegelijkertijd doet ze er alles aan om de obsessie van het internet met haar eigen traumatische verleden te dempen – een virale tragedie waar ze voortdurend aan herinnerd wordt.

Faces of death is geregisseerd door Daniel Goldhaber, die eerder films heeft geregisseerd zoals How to Blow Up a Pipeline en de erotische cyber-thriller (als je IMDb's genreclassificatie mag geloven). Dit is de eerste van zijn films die ik heb gezien. Faces of death heeft zeker mijn interesse gewekt om zijn reis als regisseur te volgen.

De cast bestaat uit Barbie Ferreira uit Nope en Bob Trevino Likes It (kijk hem zeker als je hem nog niet hebt gespeeld – het is echt een prachtige film!). Ze is echt, echt goed in de hoofdrol. Dacre Montgomery speelt Arthur Spevak, een werkelijk weerzinwekkend personage dat je absoluut niet in je buurt wilt laten wonen. We herkennen hem als Billy Hargrove uit Stranger Things, en Dacre doet het ook erg goed.

Terug naar het verhaal. De filmfragmenten die Margot begint te ontvangen in haar werk als moderator, blijken reconstructies te zijn van scènes uit de door schandalen geteisterde documentaire uit 1978 Faces of death. Het bevat een combinatie van echt beeldmateriaal – zoals autopsies en de nasleep van de oorlog – en nep-clips met praktische effecten die ze realistisch doen lijken. Margot begint te vermoeden dat de nieuwe clips niet vervalst zijn. Ze downloadt de bestanden, analyseert de data en begint op Reddit te posten met vragen voor het publiek. De aanwijzingen leiden haar naar Arthur Spevak. Ik zal niet meer onthullen over het plot noch over de antagonist.

Faces of death is een film die me meteen grijpt. Het is spannend, interessant en biedt iets dat opvalt in een nogal afgezwakt genre. Het zit vol spanning en is soms echt bruut. Dus er is genoeg om van te genieten. Er zijn een paar plotgaten en zwakkere momenten, maar ik ben bereid die te negeren omdat de film van begin tot eind echt, echt vermakelijk is.

De gemiddelde beoordeling op IMDb is niet bijzonder hoog, maar laat je daar niet door afschrikken. Zoals eerder genoemd, heeft dit jaar veel spannende horror geboden, en er komt er meer aan. Persoonlijk springt Faces of death eruit als een van de meest aangename verrassingen. Ik had er nog nooit van gehoord en mijn verwachtingen waren extreem laag. Maar het feit is dat ik het bijna tot het einde met een kleine glimlach op mijn lippen heb gekeken. Dat is inderdaad een groot lof.

Op dit moment is het wat onduidelijk wanneer Faces of death in Zweden zal verschijnen, maar ik denk dat het direct naar streaming zal gaan. Als het gebeurt, probeer het dan eens. Wees niet bang om mijn filmsmaak en mijn beoordeling van deze film te bekritiseren als je het er niet mee eens bent, maar dit is vermakelijke onzin!