Fast X

Toen ik een kind was, hield ik van het tekenen van filmposters en hield ik ervan om vervolgen op de filmposters te maken, waarbij elk scenario in de posters belachelijker werd met elk vervolg en alles omvatte, van robothaaien tot ruimtegevechten. Het was leuk om B-filmafval bij elkaar te schrapen toen je tien jaar oud was; het is moeilijker te slikken omdat een megafranchise als Fast & Furious wereldwijd miljarden dollars verdient. Tegenwoordig is Dom's criminele bende een soort Avengers-team dat zijn straatracedagen achter zich heeft gelaten om de wereld te redden van domme Bond-schurken, iets wat we waardeerden toen we hardop lachten om de bijna parodische Fast 9. Nu we Romeinse cijfers doen, is het tijd om serieus te worden!

Film nummer tien treedt in de voetsporen van zijn explosieve voorgangers, maar net als zijn voorlopers is er hier niet veel plot om van te spreken. De premisse van Fast X is gebaseerd op het moment dat de franchise besloot om alle attributen van het realisme overboord te gooien en geblinddoekt zijn voet op het gaspedaal te zetten: de Fast Five-finale waarin Dom en O'Conner een kluis door een grote stad slepen. Wat we tien jaar geleden niet wisten, was dat Hernan Reyes' zoon Dante (gespeeld door Jason Momoa) betrokken was bij dit bloedbad en nu is teruggekomen om de vleeskop van Vin Diesel zoveel mogelijk pijn toe te brengen. Het is een lange wraak van twee uur en twintig minuten, zonder goede resolutie. Dit is slechts deel één van een dure finale die in 2025 uitkomt.

Het idee is om het publiek enthousiast te laten graven voor de echte resolutie over een paar jaar, maar de plot is zo dun dat Fast X meer aanvoelt als een vermoeide herhaling van eerdere films. Fast X is een van die films die een uur aan materiaal had kunnen knippen en toch had kunnen werken. Er zijn nog drie andere verhaallijnen over Doms gebroken team die de kijker vooral herinneren aan hoe de filmreeks sinds de tragische dood van Paul Walker op dampen draait. Er zit genoeg pk's in Fast X, maar geen brandstof. Het hoogtepunt van Fast X is Jason Momoa, die op de humorafdeling de meeste lachsalvo's trekt. Momoa is het antwoord van de franchise op de Joker in The Dark Knight, waar hij, met oneindige middelen en kwasten op zijn hoofd, een overacterende buffoon speelt die gewoon de wereld wil zien branden. Deze arch-nut is een welkome aanvulling op een filmreeks die zichzelf nog iets te serieus neemt, ook al hebben de nieuwste films alle wetten van de fysica al gebroken. Brie Larson, aan de andere kant, slaagt er niet in om veel bij te dragen, met dezelfde kille charmeloosheid van Captain Marvel als de dochter van Mr. Nobody.

Er zijn enkele vermakelijke actiescènes, zoals wanneer een bom helemaal naar Vaticaanstad rolt, en scènes zoals wanneer Vin "FAMILY" Diesel een brandende helikopter naar de antagonist gooit met zijn auto zijn heerlijk dwaze goofball-actie, maar het meeste is migraine-inducerend luid en geeuw-inducerend saai. Actiescènes worden afgewisseld om het publiek wakker te houden, in plaats van op natuurlijke wijze in het plot te worden geïntegreerd, en de zelfparodiërende toon is hier aanzienlijk zwakker dan in film nummer negen toen de personages in een raketauto (!) naar de ruimte gingen. Fast X is net zo hoog octaangehalte en hersendood als fans konden hopen, maar nu voel ik vooral dat het tijd is om de rem op deze filmreeks te zetten.