Five Nights at Freddy's 2

Five Nights at Freddy's 2 heeft één hoofdpunt: de eerste film was zo slecht, zo saai, en met zoveel verspild potentieel, dat een vervolg niet slechter kan zijn, zeker met alle saaie informatie over de spookachtige kinderen die gevangen zitten in de animatronic-dieren uit de weg (een van de slechtst vertelde mysteries ooit in film). En in dat opzicht levert het af, dus we kunnen deze Five Nights at Freddy's 2 filmrecensie positief beginnen: het vervolg is iets beter, vermakelijker, en zeker met veel meer robots en jumpscares. Het gebruik van echte animatronics gecombineerd met digitale effecten blijft indruk maken ondanks de gedempte kleuren, maar over het algemeen voelt de film als Freddy Fazbear, Chica en de rest: levenloos.

FNAF 2 pakt het verhaal op na de gebeurtenissen van de eerste film, om het opgroeien van de tienjarige Piper Rubio te verklaren, die haar "vrienden" mist, die, als je je de eerste film uit 2023 niet herinnert, de geesten waren van kinderen die in de jaren tachtig werden ontvoerd en gedood, en hun lichamen verborgen in de animatronic-beren (de film speelt zich af begin jaren 2000).

Haar oudere broer, gespeeld door Josh Hutcherson, heeft gelukkig niet dezelfde herhalende nachtmerries over zijn vermiste broer - die nauwelijks worden genoemd in het vervolg - dus komt de dreiging van elders: een oudere pizzeria van Freddy's waar een moord werd gepleegd, opnieuw betrokken bij Vanessa (Elizabeth Lail), de dochter van Matthew Lillard.'s personage in de eerste film. Hij was de auteur van een reeks gruweldaden in het restaurant, maar wat er werkelijk is gebeurd, wat zijn motivaties waren en wat de gevolgen voor hem en zijn familie waren, blijft grotendeels onverklaard in beide films, ondanks een veelbelovende flashback-openingsscène.

De grootste zonde van deze films is dat ze intrige blijven verwarren met verwarring: ze leggen het plot, wat elk personage op elk moment doet en de regels van het "spel" (zoals hoe de animatronics bewegen, hoe je ze bevecht, met veel meer Easter eggs voor fans), maar de meest interessante elementen van de lore of wat er met Lillards personage gebeurde (die hier slechts een cameo heeft) worden nauwelijks aangeraakt op. Het was vooral frustrerend in de eerste film en blijft het vervolg belemmeren, ook al zijn er enkele verbeteringen omdat de focus op andere plekken wordt gelegd.

Bijvoorbeeld, Five Nights at Freddy's 2 zet het gevoel dat er een zeer actieve fancultus is rond de wezens uit de Freddy's-restaurants (waaronder een compleet verspilde 'Fazfest' met honderden mensen verkleed als deze personages) evenals een complot na de tragische sterfgevallen en verdwijningen van de kinderen in de jaren 80, maar de film vertelt je alleen wat de scenarioschrijver je wil vertellen via Vanessa's woorden, wat leidt tot veel losse verhaallijnen die de kijker in de war brengen. De scenarioschrijver is trouwens Scott Cawthon, de bedenker van het spel, wiens enige andere filmcredits een reeks christelijke korte films over de Bijbel zijn.

Je krijgt het gevoel dat de film constant alles te veel uitlegt en tegelijkertijd de beste kanten van deze wereld voor je weghoudt, wat het voor buitenstaander (mensen die niet bekend zijn met de games) erg frustrerend maakt om echt te begrijpen wat er gebeurt om te kunnen genieten van het bijzonder coole uitgangspunt van killer-animatronics voor kinderen.

Helaas, zoals in de eerste film, kun je dat niet eens doen, want het geweld is volledig afgezwakt en de camera schakelt altijd weg voordat er een tastbaar moment is. Met andere woorden, als je geen fan bent van de games die op zoek zijn naar Easter eggs en je favoriete personages niet leuk vindt om op het grote scherm te zien, en gewoon wilt genieten van een Blumhouse-achtige bloedbad, zul je hier niets nuttigs vinden. Mckenna Grace en Wayne Knight (!) zijn twee meer prominente toevoegingen aan de cast, maar verwacht niet te veel van hen.

Naast de fanservice is de enige manier waarop we van deze films kunnen genieten als we ze zien als introductie voor 12-jarigen tot het horrorgenre. De horrorscènes zijn voorspelbaar, volgens de boekjes, en vertrouwen alleen op jumpscares. Maar in ieder geval heeft de tweede film veel meer van die momenten dan de eerste, dus het is wat bevredigender om naar te kijken, met meer coole momenten met robots die rondlopen, zelfs buiten het restaurant, en minder vreemde droomsequenties met kinderen in het bos.

Toch is er nog een lange weg te gaan voordat deze films enigszins interessant zijn voor mensen die niet bekend zijn met de videogameserie. Meer geweld zou ze zeker leuker maken, maar Blumhouse wil het een gezinsvriendelijke franchise houden, en ik kan het ze niet kwalijk nemen, gezien de populariteit van het spel. Geen goede film, maar ook niet zo slecht als de eerste, dus als ze de trend volgen, wordt de derde misschien wel redelijk...