Gedraaid metaal

Het was gemakkelijk om verliefd te worden op David Jaffe's woeste PlayStation-origineel, waarin ik de rol speelde van een psychotische killerclown in een roestig ijscowagen, reizend door polygoonzware bruine omgevingen en moedwillig raketten afvurend. Twisted Metal was, voor zijn tijd, hilarisch. Pas bij de Twisted Metal: Black reboot voor de PlayStation 2 kreeg ik echter een verslaving. Dat spel was, is en blijft fenomenaal, en het was hier dat ik personages veranderde van Sweet Tooth naar Shadow, en buitensporige hoeveelheden tijd begon te investeren in mijn nieuwe fulltime hobby: wheeled destruction.

Sindsdien is de tijd voorbij gevlogen. 22 jaar zijn verstreken sinds de release van Twisted Metal: Black, en ondanks de occasionele poging om de serie terug te brengen uit de dood, Twisted Metal, zoals Sony-games zoals Syphon Filter, Socom, Jumping Flash en Warhawk, verloren blijven in de tijd. David Jaffe's oude Mad Max-achtige autothriller is tegenwoordig niet veel heter dan beenwarmers en duimringen, maar toch besloot Peacock geld te gooien naar de psychotische ijsclown en zijn trawanten, al was het maar om te proberen The Last of Us' golf te berijden die HBO Max en Naughty Dog nog jaren zullen surfen.

Twisted Metal in serievorm wordt al snel duidelijk bewijs waarom het niet werkt om aan te nemen dat alleen omdat een game met succes is omgezet in een geliefde, veelgeprezen tv-serie, alle games goede tv-programma's zullen maken. Desondanks is het overduidelijk dat Sony gewoon geld heeft gegooid naar een slecht bedachte productie en haastig een belachelijk dom, dun en oninteressant script in elkaar heeft geflanst op basis van cheesy situationele komedie en veel bloed, om het op de markt te brengen als "de zoveelste tv-aanpassing van een geliefd PlayStation-vervolg". Dit is geen passieproject zoals The Last of Us, dit is snelle onzin. Door en door.

Bij mijn weten heeft de Twisted Metal gameserie nooit veel van een verhaal bevat. Ik heb sowieso nooit over een plot nagedacht. Net als in Mortal Kombat had bijvoorbeeld elk personage een soort onzinnige "boog", in Twisted Metal: Black had alles te maken met het kwaadaardige toernooi "Twisted Metal" van de ultraschurk Calypso, maar ik herinner me er eerlijk gezegd niets van en geen enkele regel dialoog van een van de betrokkenen. Het is hier merkbaar, kan ik je vertellen.

Want ook al trad Deadpool schrijver Rhett Reese op als showrunner en schreef de pilotaflevering, deze serie gaat eigenlijk nergens over. We volgen John Doe, gespeeld door Falcon-ster Anthony Mackie, die zijn dagen vult met koerierswerk tussen steden in wat lijkt op een zelfgemaakte versie van de wereld uit Max Mad: Road Warrior. De VS is verwoest, de steden zijn omringd door gigantische muren en het land is wetteloos, vies, donker en doordrenkt van kwaadaardigheid. Doe krijgt van de burgemeester van New LA de opdracht om een doos van New Chicago op te halen en terug te brengen naar de westkust, en in ruil daarvoor wordt hem een mooi huis met een wit pikethek beloofd, evenals rijkdom, voedsel en een rustig leven binnen de stadsmuren.

Doe, net als sommige van de andere personages, staat in Twisted Metal: Black, maar zijn uiterlijk en persoonlijkheid zijn volledig veranderd. De stille stoïcijnse, spijkerharde gokker is veranderd in een onnozele kletskous die niets of niemand serieus neemt. Zijn auto is niet meer rood van vlammen of Amerikaans stijl. In plaats daarvan rijdt Mackie rond in een met machinegeweren versierde Subaru WRX STi uit 2001 en elke achtervolgingsscène ziet eruit alsof hij met ongeveer 13 km/u is geschoten.

Onderweg ontmoet Doe het vrouwelijke hoofdpersonage, Quiet, wiens broer op brute wijze wordt vermoord, wat hij natuurlijk wil rechtzetten door middel van bloedige, martelende wraak. Ze belanden in handen van corrupte agenten, Sweet Tooth en rivaliserende bendes van smerige wegpiraten en tussendoor zijn er autoachtervolgingen met veel schietpartijen. Raketten, raketten, mitrailleurvuur en alles daartussenin worden aangeboden om de serie zoveel mogelijk op de game te laten lijken, maar niets werkt. Niets. Het script is consequent ellendig. Ellendig zonder verlossing. De personages zijn dun, saai, hun motieven belachelijk dun en er zit een vermoeiende zinloosheid in elke minuut van deze tiendelige tv-serie.

Er zijn hier scènes waarin Sweet Tooth een eenmansmusical opvoert in een gesloopt casino dat een van de meest teleurstellende dingen is die ik in jaren heb gezien, evenals vreemd ingevoegde CGI-momenten die eruit zien alsof ze zijn gemodelleerd en weergegeven in Excel, die samen met lelijke fotografie, vreselijk kostuumwerk, slecht productieontwerp (het valt op dat alles alleen binnen dezelfde drie studiolocaties wordt gedaan dat ze verhuisd en wat meubels hebben vervangen) en desastreuze dialogen maken dit de slechtste tv-serie van het jaar tot nu toe. Het helpt ook niet dat het acteerwerk consequent verschrikkelijk is. Mackie voegt op een paar plaatsen wat microgrammen charme toe, maar verder raad ik je aan om zoveel mogelijk afstand tussen Twisted Metal te plaatsen.