Gothic Remake

Jaren geleden was ik op zoek naar een rollenspel in de stijl van The Elder Scrolls IV: Oblivion, maar natuurlijk waren er toen lang niet zoveel grote open-wereld RPG's om uit te kiezen als nu. Via verschillende tijdschriften en het toen wat primitievere internet kwam ik Gothic 3 tegen, dat ik per post bestelde. Toen kon je niet zomaar even naar de winkel gaan om een spel in een kwartier op te halen, dus moest ik enkele dagen wachten tot het arriveerde, en toen het pakket eindelijk aankwam, was ik natuurlijk helemaal opgewonden bij het vooruitzicht om deze mysterieuze serie te ervaren waar ik nog nooit van had gehoord.

Ik stopte Gothic 3 in mijn cd-romstation en werd geïntroduceerd in een wereld vol mensen, orks en een flinke dosis euro-jank. Het gevechtssysteem was houterig, de animaties waren stijf, en het geheel voelde als een spel met veel goede ideeën die niet altijd zo elegant waren uitgevoerd. Ja, als je het nog niet hebt opgepikt, is dit een steek, en dan ook nog geen subtiele.

Toen ik vervolgens Gothic Remake kreeg om te recenseren, dacht ik dat ik de serie nog een kans kon geven. Misschien waren moderne graphics, toegankelijkere besturing en ongeveer 25 jaar extra technologische ontwikkeling precies wat nodig was voordat ik echt in het universum kon duiken?

Het spel begint met de protagonist, die toepasselijk simpelweg bekend staat als 'de naamloze held', die wordt veroordeeld en in de mijnkolonie wordt gegooid onder de enorme magische barrière die iedereen binnen afsluit van de rest van de wereld. Hij heeft de opdracht gekregen een brief te bezorgen aan iemand in de kolonie, maar na een vrij lange vlucht door de barrière wordt hij vrijwel direct aangevallen en beroofd van al zijn bezittingen. Het is een zeer effectieve manier om de speler te vertellen waar hij of zij staat in de hiërarchie. Je bent niets, bezit niets en kunt bijna niets doen.

Gelukkig komt Diego te hulp en legt snel uit hoe het leven binnen de kolonie werkt. Er zijn drie verschillende kampen: het oude kamp, het nieuwe kamp en de iets religieuzere gemeenschap in de moerassen, en als je wilt overleven, is het verstandig om uit te zoeken met wie je wilt samenwerken. Diego maakt ook heel duidelijk dat je je op de paden moet houden en je neus niet te ver in welke richting dan ook moet steken, want vrijwel alles buiten de kampen kan je doden. Het is niet zomaar een kleine dramatische waarschuwing die games vaak geven, voordat je vijf minuten later dertig vijanden neermaait. Diego bedoelt elk woord.

Ik heb zelden een spel meegemaakt waarin je zo goed moet luisteren naar de persoon die je aan het begin ontmoet. Wolven, reuzenratten en vreemde hagedissen kunnen je met slechts een paar aanvallen aan stukken scheuren, en sommige vijanden hoeven je nauwelijks geïrriteerd aan te kijken voordat je dood op de grond ligt. Je hebt geen echt wapen, geen harnas en zelfs geen kaart van de kolonie. Toen ik het oude kamp bereikte, ontdekte ik dat een kaart ertsklompjes kostte, de valuta van het spel, maar op dat moment kon ik me niet eens iets veroorloven dat op een gevouwen stuk perkament leek. In tegenstelling tot de meeste moderne rollenspellen krijg je geen gratis kaart, geen magisch kompas of een klein GPS-pijltje om je aan de hand te leiden. Gothic Remake verwacht dat je je weg vindt via wegen, gebouwen en het landschap, of dat je je uit het probleem betaalt zodra je de benodigde gouden hebt verdiend.

Dat klinkt misschien als een klacht, en aanvankelijk heb ik het zeker zo ervaren, maar het is ook een heel centraal onderdeel van Gothic Remake 's filosofie. Je begint helemaal onderaan en moet je omhoog werken in de hiërarchie. Als je het kasteel in het midden van het oude kamp wilt binnengaan en je brief aan de vuurmagiërs wilt afleveren, kun je niet zomaar naar de wacht lopen en uitleggen dat jij de protagonist bent. Je moet eerst je waarde bewijzen door mensen in het kamp te helpen, connecties te leggen en de juiste mensen een goed woordje voor je te laten doen.

Het klinkt goed, en dat is het ook – soms. Maar de eerste paar uur had ik het gevoel dat ik een beetje handelingsvrijheid miste, oftewel een grotere overkoepelende motivatie om al deze kleine taken aan te pakken. Ik wist heel goed dat ik de brief moest bezorgen en, idealiter, een manier moest vinden om uit de kolonie te komen, maar het duurde lang voordat ik het gevoel had dat het spel me een echt verhaal gaf om me aan vast te houden. Het had wel wat pit kunnen gebruiken over de vrij standaard missiestructuur, zodat de vele kleine boodschappen verbonden voelden met iets groters. De combinatie van een hoofdverhaal dat verborgen blijft en een wereld waarin vrijwel alles je kan doden, maakte het begin vrij beperkt en soms ronduit frustrerend.

Aan de andere kant word je beloond als je genoeg geduld hebt om 10 of 15 uur in Gothic 1 Remake te zitten. Zodra je een kaart, betere uitrusting en een paar vaardigheden hebt die ervoor zorgen dat je niet meer dood neervalt elke keer dat een dier in je richting niest, begint de wereld langzaam open te gaan. Plotseling durf je verder van de kampen weg te gaan, paden en grotten te verkennen en te ontdekken wat er eigenlijk achter de barrière gebeurt. Hier begon Gothic Remake me te laten zien waarom het originele spel de status heeft bereikt die het heeft, want de wereld is echt spannend om te verkennen zodra je het gevoel hebt dat je zelfs maar een kleine kans op overleving hebt.

Progressie draait niet alleen om levelen en betere stats op je uitrusting krijgen. Je moet specifieke mensen zoeken om vaardigheden te leren en je eigenschappen te verbeteren, en dat kost leerpunten en vaak ook ore nuggets. Als je bijvoorbeeld jager wilt worden, moet je iemand vinden die je kan leren hoe je dieren kunt villen en tanden of andere waardevolle onderdelen van de dieren die je doodt kunt verwijderen. Ik zou sterk aanraden om hier vroeg in te investeren, omdat je dan veel meer spullen kunt verkopen en daardoor een stabieler inkomen hebt. Het spel probeerde me dit eigenlijk vrij vroeg te vertellen, maar ik had mijn Skyrim-oogkleppen stevig op mijn plek en rende gewoon lukraak rond, negeerde het advies dat mensen me gaven. Een van de eerste jagers legde heel duidelijk uit hoe belangrijk het was om de dieren die je doodde te kunnen gebruiken, maar ik dacht natuurlijk dat ik het beter wist. Ik niet.

Toen al deze elementen op hun plek vielen, bloeide de Gothic 1 Remake als een bloem in volle bloei. Ik begon rond te rennen, de uitgestrekte en ongelooflijk mooie gebieden te verkennen, en had er echt veel plezier mee. Als grootste bonus begon ook het hoofdverhaal grip te krijgen, en kreeg ik eindelijk de motivatie die ik in het begin had gemist. Het was een heel gave ervaring, maar ik heb ook wat zorgen over nieuwe spelers die precies hetzelfde doen als ik, gewoon de wereld in gaan zonder te beseffen hoe belangrijk het is om naar de mensen te luisteren die je ontmoet.

Dat is eigenlijk een van de interessantste aspecten van Gothic 1 Remake. Het spel heeft tutorials, maar die zijn verborgen in de wereld en in gesprekken met de personages. Je krijgt niet zomaar een grote doos op het scherm die je vertelt een jager te zoeken en te leren hoe je een wolf moet villen. In plaats daarvan ontmoet je iemand die vertelt over zijn of haar eigen ervaringen en uitlegt dat je nieuw bent, zwak bent en moet leren om te gaan met de dieren die je doodt. Het voelt natuurlijker aan en past heel goed bij het universum, maar het vereist ook dat je echt luistert.

Het is een vrij elegant stukje wereldopbouw, omdat de wereld bevolkt aanvoelt zonder dat elke persoon een centraal personage in je verhaal wordt. De meesten zijn simpelweg mensen die werken, slapen, eten en proberen te overleven in de kolonie. Ze staan niet per se rond te wachten tot de protagonist langskomt zodat ze hem vijftien ertsklontjes kunnen geven voor het plukken van drie bloemen. Gothic Remake probeert een wereld te creëren die onafhankelijk van de speler bestaat, en wanneer dat lukt, is dat een van de sterkste aspecten van de ervaring. De handgemaakte wereld en de onderscheidende sociale hiërarchieën van de verschillende kampen zijn ook een centraal onderdeel van de trouwe modernisering die Alkimia Interactive heeft geprobeerd te creëren in Unreal Engine 5.

Het gevechtssysteem, het magiesysteem en de verschillende survival-elementen van het spel zijn een beetje een gemengd verhaal. De melee-gevechten zijn in het begin niet per se erg gevorderd. Je zwaait met je zwaard, raakt iets en hoopt dat het sterft, wat meestal gebeurt later in het spel zodra je betere uitrusting en meer vaardigheden hebt. Geleidelijk kun je meerdere aanvallen aan elkaar rijgen en nieuwe technieken leren, maar de besturing voelt nog steeds wat los aan, en het gevecht is zeker niet de belangrijkste reden waarom ik Gothic Remake zou aanraden. De magie werkt op vrijwel dezelfde manier. Je verzamelt verschillende spreuken, werpt ze op vijanden en houdt je mana in de gaten tot die op is.

Er is een verrassend goed kooksysteem, en later leer je alchemie en krijg je toegang tot drankjes, die natuurlijk veel effectiever genezen, maar dat vereist ook investering en de juiste leraren. Ik vind het echt fijn dat eten niet zomaar een gimmick is die je oppakt en daarna helemaal vergeet, maar een belangrijk systeem, vooral in de brute beginfase. Je kunt er zelfs voor kiezen om met permadeath te spelen.

Zoals je misschien raadt, is Gothic Remake geen makkelijke rit, en er zullen sommigen zijn die ervan houden en anderen die er een hekel aan hebben. Maar iedereen kan het erover eens zijn dat glitches, bugs, technische haperingen en elementen die gewoon niet in elkaar passen afleidend zijn. En dat brengt ons bij de zogenaamde "Euro jank". De Gothic-serie is een van de spellen die de term praktisch hebben bedacht. Gothic Remake is ontwikkeld door een andere studio, maar lijdt nog steeds aan dezelfde hapering, wat misschien logisch is aangezien het probeert heel trouw te blijven aan het origineel.

Als je een huis binnenloopt en te dicht bij een tafel komt, stopt de hoofdpersoon niet altijd netjes voor de tafel. In plaats daarvan kon hij plotseling op de tafel rennen, alsof meubels gewoon alternatieve trappen waren. Ik ben ook vijanden tegengekomen waarvan de kunstmatige intelligentie duidelijk was gecrasht, dus ze stonden daar gewoon leeg naar me te staren terwijl ik ze van een afstand neerschoot, en ik kon bijna de kwijl langs hun mondhoeken zien lopen. Andere keren bleef ik hangen in texturen of geometrie en moest ik de protagonist loswrikken als een winkelwagentje met een defect wiel.

Dus, zou ik Gothic Remake aan jullie, beste lezers, aanbevelen? Ja, dat zou ik eigenlijk doen, maar met één heel belangrijke kanttekening. Gothic Remake is een werkelijk spannend rollenspel als je erin slaagt de code te kraken, en ik hoop dat mijn recensie daar een beetje bij kan helpen. De wereld is prachtig, de personages zijn interessant, en terwijl je je een weg baant door de vele kleine missies en sociale hiërarchieën, vind je ook een heel goed hoofdverhaal, waar ik bewust niet veel over heb gezegd, omdat het het verdient om zonder spoilers ervaren te worden.

Als je het geduld hebt om naar de NPC's te luisteren, het advies opvolgt en accepteert dat je personage begint als het antwoord van de kolonie op een natte papieren zak, dan opent Gothic 1 Remake zich langzaam en biedt het een uitdagende maar bevredigende rollenspelervaring. Als je ongeduldiger bent en gewoon vanaf level één wilt gaan doden, word je zwaar gestraft en zal het spel waarschijnlijk aanvoelen als iets dat je actief probeert te laten stoppen.

Persoonlijk zou ik echter Gothic 1 Remake aanraden. Het is zeer trouw aan het origineel, ten goede of ten kwade, en het oppervlak is nog steeds ruw, stekelig en vol euro-jank. Maar als je er lang genoeg onder krabt, komt er een behoorlijk fijne parel tevoorschijn. Een wat smerige en ongelijkmatige edelsteen, zeker, maar nog steeds een parel.