Heavy Metal Death Can

Het is nog steeds fijn om games te zien die precies weten wat ze willen zijn, en Heavy Metal Death Can echt hypergefocust is in zijn visie. Het Zweedse team wist precies wat ze wilden en probeert survival horror hier niet opnieuw uit te vinden. Nee, ze volgen plichtsgetrouw dezelfde duistere voetsporen als Resident Evil, Silent Hill en de andere klassiekers van het genre, en het resultaat is verrassend succesvol. Een charmante en soms aangenaam verontrustende, maar ongelijkmatige reis aan boord van een roestige onderzeeër.

Het uitgangspunt is simpel. Je speelt als de enige overlevende aan boord van een Zweedse onderzeeër uit de jaren zeventig. De rest van de bemanning? Nou, onder mysterieuze omstandigheden zijn ze veranderd in zombieachtige monsters die niets liever willen dan op je knabbelen. Niets bijzonders, met andere woorden, en een aangenaam ongecompliceerde hook waarbij de krappe en claustrofobische omgevingen al snel het absolute hoogtepunt van het spel blijken te zijn. Elke nieuwe kamer voelt als een mogelijke valstrik waarbij je je een weg door de duisternis baant met extreem beperkt zicht.

Het team is er ook in geslaagd dat gevoel te vangen dat zoveel klassieke horroravonturen uit die tijd doordringt. Vaste camerahoeken, beperkte middelen en een constante risico-en-beloning gameplay die je echt twee keer laat nadenken over elke situatie. Munitie groeit niet aan bomen, en vechten is zelden de voor de hand liggende oplossing. Simpel gezegd, je voelt je echt kwetsbaar, en vaak is het het beste om gewoon te proberen te ontsnappen aan de monsters.

Een ander troefje van het spel is het perfecte geluidsontwerp, waarbij verontrustende effecten en omgevingsgeluiden briljant worden gemixt, wat een grote rol speelt in het vormen van de identiteit van het spel. Daarnaast zijn er ook enkele echt grappige knipogen naar de Zweedse cultuur waar je onmogelijk niet om kunt glimlachen. Wat dacht je bijvoorbeeld van snus gebruiken om je gezondheid te herstellen? Iets dat even absurd als charmant uniek is.

Maar met lof komt ook wat kritiek. Want het spel is zeker niet zonder problemen, niet in de laatste plaats de besturing, die herhaaldelijk onnodig stijf aanvoelt. Ik snap het idee, natuurlijk. Maar er is een dunne lijn waarbij retro niet meer vermakelijk is en gewoon frustrerend wordt. Nostalgie is prima, maar als het irritant wordt om te spelen, raakt het geduld snel op.

Evenzo laten de visuals te wensen over, en voelt de retrostijl wat te spaarzaam en gebrek aan detail aan. Op puur sfeerniveau werkt het goed, maar de omgevingen hadden ongetwijfeld baat gehad bij een beetje extra zorg. Tot slot moet ik ook een sneer maken op het nogal trage tempo van het spel; De eerste paar uur voelden wat onnodig traag. Heavy Metal Death Can neemt gewoon de tijd om echt op gang te komen, en zelfs dan verloopt het in een relatief rustig tempo.

Tegelijkertijd is het moeilijk om de passie hier niet te waarderen. De liefde voor het genre en het tijdperk is duidelijk, en dat is vooral duidelijk in de kleine details en de compromisloze aanpak waarbij dingen gewoon wat moeizaam, omslachtig en - ja - frustrerend aanvoelen.

Heavy Metal Death Can zal niet iedereen aanspreken, en het spel is bewust ouderwets. Vaak zo erg dat het de ervaring negatief beïnvloedt. Maar als je een van degenen bent die echt verlangt naar iets dat 30 jaar oud voelt, en het genre volledig omarmt zoals het toen eind jaren 90 was, dan kan Heavy Metal Death Can heel goed het perfecte spel voor jou zijn. Goed gemaakt en sfeervol, zeker, maar ook diep frustrerend.