Het beste van Rob Reiner

Vandaag ontvingen we het trieste nieuws dat Rob Reiner en zijn vrouw Michele beiden zijn overleden. De autoriteiten in Los Angeles onderzoeken momenteel wat er is gebeurd, en voorlopig zijn de details onduidelijk. Terwijl we wachten op meer informatie, wilden we even de tijd nemen om ons te richten op het werk van Rob Reiner. Op persoonlijk vlak is hij een van mijn favoriete regisseurs. Als enorme Stephen King-fan heb ik altijd het gevoel gehad dat Rob Reiner (samen met Frank Darabont) een van de weinige filmmakers was die de verhalen van Stephen King echt begreep. Natuurlijk gaat zijn carrière veel verder dan Stephen King-adaptaties, en hij dacht: wat is er beter dan zijn nalatenschap opnieuw te bekijken dan een Top 5 samen te stellen.

5. When Harry Met Sally... (1989)

Deze film leeft en sterft door zijn gesprekken. En dat is precies waarom het nog steeds werkt. Lang voordat moderne romcoms zelfbewustzijn tot een persoonlijkheidskenmerk werden, vertrouwde When Harry Met Sally... dat twee mensen die praten genoeg konden zijn. De beroemde diner-scène krijgt alle aandacht, maar de echte magie zit in de kleine dingen: de wandelingen door New York, de ongemakkelijke telefoontjes, de manier waarop de tijd stilletjes verstrijkt tussen scènes. Reiner begreep dat relaties niet op grote momenten zijn gebouwd, maar op alles daartussenin.

4. A Few Good Men (1992)

Iedereen herinnert zich "Je kunt de waarheid niet aankunnen," maar wat makkelijk te vergeten is, is hoe ingetogens de film tot dat moment is. Reiner houdt zich het grootste deel van de speeltijd in, laat de spanning sudderen in plaats van exploderen. Wat de film laat werken is niet alleen Nicholsons acteerprestatie, maar ook hoe zelfverzekerd Reiner macht inzet: wie zit, wie staat, wie de controle heeft over de kamer. Het is ouderwetse filmkunst, precies en geduldig, en daarom slaat de climax zo hard toe.

3. The Princess Bride (1987)

Er zijn maar weinig films waarin elk personage iconisch aanvoelt, maar dit is er één van. Zelfs kleine rollen, permanent in de popcultuur gegrift. Reiners grootste prestatie hier is de toon. De film knipoogt nooit te hard naar je, maar hij zit altijd in de grap. Het respecteert sprookjes en lacht er ook zachtjes om. Die balans is waarom mensen The Princess Bride ontdekken in verschillende levensfasen en er elke keer weer verliefd op worden. Ik heb het een paar maanden geleden opnieuw bekeken, en het zou me niet verbazen als ik het nog eens terugkijk.

2. Misery (1990)

Hier laat Reiner echt zijn staal zien. Misery is schokkend gecontroleerd: één hoofdlocatie, twee centrale personages, geen afleidingen. Elke beslissing draait om druk. Het is ook een ongelooflijk moeilijk Stephen King-verhaal om te bewerken. De roman zit vol interne monologen, droomsequenties en gefragmenteerde herinneringen, maar de film vermijdt de meeste traditionele horrortrucs. Er zijn geen grote muzikale cues of flitsende montages, alleen performance en tempo. Kathy Bates domineert het scherm volledig, maar Reiner verdient enorm veel lof voor het weten wanneer hij moet terugtrekken en het ongemak het werk moet laten doen.

1. Stand by Me (1986)

Reiner romantiseert hier de kindertijd niet. Er is warmte, maar ook angst, verdriet en het stille besef dat sommige vriendschappen het opgroeien niet overleven. Het is een film die op de een of andere manier diep persoonlijk aanvoelt voor bijna iedereen die hem ziet, en dat is geen toeval. Voor mij is dit waarschijnlijk de film die de geest van Stephen Kings werk het beste weet te vangen. Het is ook Kings eigen favoriete bewerking, en zoals Rob Reiner in 1986 zei, excuseerde Stephen King zich vijftien minuten na het eerste kijken en merkte later op: "Dat is de beste film ooit gemaakt van iets wat ik heb geschreven."