High Fructose (Vroege Toegang)

Fruitsalade is lekker. Het is - eigenlijk - een van mijn favoriete salades, zou ik zeggen. Maar om een salade met alleen fruit te laten werken, moet het fruit zorgvuldig worden geselecteerd, fijn gesneden worden en precies de juiste hoeveelheid zuurheid en zoetheid hebben. Een goede fruitsalade is heerlijk – maar High Fructose is die salade nog niet, hij heeft nog een paar keer in de keuken nodig voordat hij een salade kan worden die een echte fruitkenner waard is.

Salade dit, salade dat - we laten het daarbij, want het heeft eigenlijk niets met het spel te maken. High Fructose is een bewegingsgebaseerde roguelite die speelt met het concept van het goede oude Fruit Ninja spel. Hier spelen we letterlijk als een fruitninja. Uitgerust met een vreselijk (hehe) scherpe katana vliegt Tsuyoi de vos door de lucht met behulp van dubbele sprongen, muursprongen en dashs in slow motion. En dat terwijl boze aardbeien, slangenbananen, rollende kokosnoten en vliegende pompoenen hun best doen om de vos te doden.

In de tussentijd moet je ook recepten voltooien, zoals "Aardbeienjam", waarmee je wat HP krijgt nadat je drie aardbeienvijanden tot slib hebt gehakt. Er zijn talloze verschillende recepten met verschillende buffs en beloningen. Het is wel belangrijk om tijdens de ronde van recept te wisselen – anders verlies je de bonus, en dat wil je niet doen.

Leuk concept, absoluut. Het is kleurrijk, speelt mooi en ziet er goed uit. De muziek is ook oké - hoewel het na een tijdje wat vermoeiend en repetitief wordt. High Fructose zou zeker iets kunnen zijn - omdat het een ruggengraat heeft, een solide, die het door de Early Access-fase kan dragen en kan uitgroeien tot een boom die daadwerkelijk vrucht draagt. Maar op dit moment voelt het meer als die appelboom die je afgelopen voorjaar plantte, die de herten tot onherkenbaarheid hebben gekauwd.

De paden in High Fructose zijn procedureel gegenereerd. Het is een goed idee, absoluut, maar als het spel zo afhankelijk is van je om in beweging te blijven door over muren te rennen, erheen te dashen en hier dubbel te springen, faalt het een beetje. De banen voelen slecht doordacht aan, niet alleen omdat ze niet met de hand zijn gebouwd, maar ook omdat ze zo verticaal zijn terwijl 96% van alle vijanden op de grond ligt. Een spel van dit type zou baat hebben bij een duidelijkere structuur en ontwerp wat betreft de indeling van de banen, simpel en duidelijk.

Iets anders wat een beetje triest is, is dat de katana het enige wapen is dat je daadwerkelijk met plezier kunt besturen. De rest van de wapens die je ontgrendelt vuurt automatisch af – hetzij via een robot die je volgt, hetzij door aan de zijkant van je gezichtsveld te worden gemonteerd. Ik vermoed dat de ontwikkelaar wat heeft gekeken naar Vampire Hunters en hoe het een buitensporig aantal verschillende wapens tegelijk hanteerde - maar het voelt hier lang niet zo lonend. De andere wapens zijn gewoon iets dat er is, aan de rand, en niets waar je over hoeft na te denken. Er zijn echter veel leuke wapens, van ouderwetse AK-47's tot panda-geweren, maar ik wou dat je je meer betrokken voelde bij het gebruik ervan.

Ik heb ook een klein probleem met het moeilijkheidsniveau van dit spel. Het voelt... vreemd. Het is moeilijk precies te zeggen wat het is dat niet werkt, maar ik vermoed dat het te maken heeft met het aantal vijanden dat in de latere banen van het spel spawnt. Rondrennen op de grond en ze daadwerkelijk handmatig proberen te doden is gewoon vergeetbaar - want voordat je "fruitsalade" kunt zeggen, ben je omsingeld en krijg je van alle kanten schade. Het enige winnende recept is om op afstand te blijven en te wachten tot de automatische wapens hun werk doen. Het is helemaal niet leuk. Combineer dat met het feit dat de grond dik is van lava, en het is vrij duidelijk dat ninja parkour de enige manier is om te slagen.

We moeten er zeker rekening mee houden dat dit een Early Access-titel is, maar het spel is iets te leeg qua inhoud. Er is maar één speelbaar personage en acht banen om doorheen te komen. Er zullen natuurlijk meer komen, maar op het moment van schrijven kan ik het niet aanraden vanwege een soort overload aan de inhoud.

Het verhaal speelt zich ergens af in deze nogal rommelige fruitgrap en draait om superheldendieren die het opnemen tegen kwaadaardige vruchten. Het werkt, absoluut, maar het gaat geen BAFTA's winnen voor beste verhaal. Dat hoeft zeker niet, maar de verhaalelementen in het spel voelen als geforceerde opvulling en ik had liever dat de moeite erin was gestoken in het ontwikkelen van leukere gameplay.

Dat gezegd hebbende, om nog maar te zwijgen van het feit dat dit een spel is dat nog in ontwikkeling is. In de huidige staat kan ik High Fructose eigenlijk aan niemand aanbevelen. Maar geef de ontwikkelaar, Chazak Games, nog een paar jaar in de werkplaats en ik denk dat ze het kunnen omdraaien en High Fructose echt mooi kunnen maken. Omdat het een aantrekkelijke stijl heeft, een leuk concept en goede beweging, die alleen wordt ontsierd door het feit dat de banen niet helemaal aan het niveau zijn. Het zou goed kunnen zijn, zeker, maar nu? Het heeft iets te veel minpunten, waarbij de eerder genoemde procedureel gegenereerde banen, het vreemde moeilijkheidsniveau, de onhandige wapenbediening en de schaarse inhoud de indruk te veel naar beneden trekken - helaas.