Histoires de la Nuit (The Birthday Party)

Hoewel het een paar auteur-elementen behoudt, is Histoires de la Nuit (The Birthday Party) het tegenovergestelde van wat je normaal zou verwachten van een "competitiefilm" op het Festival de Cannes. Want ja, Léa Mysius' nieuwste werk (een bewerking van Laurent Mauvigniers gelijknamige boek) roept een paar interessante reflecties op over de menselijke natuur en de waarde van vertrouwen, en er zit een culturele invalshoek in verschillende aspecten, maar dit is vooral een snelle, compacte suspense thriller waarin wie wie is en wat er gaat gebeuren je scherp probeert te houden. Dat is niet per se iets slechts (het betekende zelfs een frisse wind op het festival), en het vervult meestal zijn doel.

De film weet in sommige passages redelijk spanning op te bouwen, en de Franse landelijke setting geeft het geheel een unieke uitstraling en sfeer. Het is niet eenvoudig, want het verbergt een paar welkome wendingen in de mouw, en het heeft een heel persoonlijk gevoel voor humor dat je op een nerveuze, verontrustende manier aan het lachen kan maken. Toch voelt het op sommige vlakken wat goedkoop aan, en het einde voelde, ook al klikt het narratief gezien, ongemakkelijk in zijn voordracht.

Een van de meest irritante aspecten voor mij persoonlijk had te maken met het geluidsontwerp, met name de saaie, repetitieve achtergrondmuziek en het gebruik van heel eenvoudige, verouderde geluiden ZEER HARD in de mix om de schokwaarde te verhogen. Histoires de la Nuit is veel beter wanneer de personages zelf de spanning opbouwen via dialogen, en het deed me af en toe denken aan Tarantino's stijl, alleen met de eerder genoemde Europese sfeer.

Die personages werken over het algemeen prima, met goede prestaties van Hafsia Herzi (Nora), Bastien Bouillon (Thomas), Benoît Magimel (Franck) en Monica Bellucci (Cristina), met en veelbelovend prepuberaal talent Tawba El Gharchi als, meer dan het hoofdpersonage, het overtuigende knooppunt tussen hen allemaal. Ik vond de ontwikkeling van het stel (Nora en Thomas) leuk, waarbij de man geleidelijk een meer boeiende, ironische versie van zichzelf wordt en de vrouw een eigenaardig gevoel van pijn, ernst en geheimhouding uitstraalt. Bellucci echter als bijpersonage (een buurkunstenaar) tekenen brengt zijn duidelijke risico's met zich mee, want ze steelt in verschillende sequenties duidelijk de schijnwerpers met haar kenmerkende stoïcisme en diepere expressiviteit. Franck laat zijn broers er ook ondermaats uitzien, maar het trio past goed bij de sfeer.

Naarmate het onvermijdelijk lelijker wordt en het mysterie een tijdlang goed bewaard blijft, wordt wat leek op een simpel afpersingsverhaal een persoonlijker bezigheid, ook voor de toeschouwer, en dat is misschien wel de beste prestatie van deze film, ook al probeert hij niets bijzonder nieuws of indrukwekkends. Het stelt het concept van familiebanden op de proef en spreekt over verlossing en schuld, en als het verdraaid wordt, is het ook goed afgemeten. Uiteindelijk is het een redelijke thriller waar ik geen spijt van heb dat ik het heb gezien, maar met een onhandige ontknoping die de nasmaak die het achterlaat vermindert.