Hoppers

Hoppers , de nieuwste originele Pixar-film voordat Toy Story 5 in juni in de bioscoop verschijnt, komt uit de gedachten van regisseur Daniel Chong, vooral bekend van zijn werk aan de Cartoon Network-serie We Bare Bears en de opvolger uit 2020. Hoewel niet alle nieuwste Pixar-films hetzelfde succes en dezelfde kritische waardering hebben gekend, valt de inspanning van de studio op om het portfolio van auteurs uit verschillende achtergronden te diversifiëren en nieuwe en originele ideeën te brengen, zoals Domee Shi's Turning Red, Enrico Casarosa's Luca of Adrian Molina's Elio, afwisselend tussen veilige vervolgen en risicovolle ideeën. Hoppers is een goed voorbeeld dat bewijst dat het Pixar-project nog steeds werkt, met kwaliteitsfilms die ons blijven verrassen.

Hoppers vertelt het verhaal van Mabel, een tiener die vecht tegen de aanleg van een snelweg die een open plek vol allerlei dieren zou vernietigen. Haar laatste kans om de werken te stoppen is bewijzen dat het nog steeds door bevers wordt bewoond, en tijdens haar onderzoek ontdekt ze een programma waarmee mensen hun bewustzijn in een robotbever kunnen binnengaan. Veranderd in een bever, raakt ze bevriend met de dieren in het bos en probeert ze een plan te bedenken om de bouw te stoppen... maar er gebeuren veel dingen die niet gespoild mogen worden en die haar plannen volledig veranderen, en onze verwachtingen bij het kijken van een Pixar-film.

De grootste deugd van Hoppers is hoe onvoorspelbaar het is en hoe onverschrokken het probeert de kijker bij elke stap te verrassen en te vermaken, zelfs ten koste van het soms tegenstrijdig aanvoelen met zichzelf. Mabels doel is om de bouw van de snelweg te stoppen, maar na een paar gekke bochten veranderen haar motivaties drastisch, en gaat de film een andere richting in die grappiger is, maar de moraal van het verhaal uit balans brengt. De verplichte stille en reflectieve momenten tussen het tweede en derde bedrijf voelen niet verdiend aan en missen het emotionele gewicht dat je bedoelt, vooral voor wat we van Pixar verwachten. De film is natuurlijk erg lief, met veel van zijn hart in een relatie tussen Mabel en een echte bever, maar hij is niet zo emotioneel manipulatief als de meeste Pixar-films: je bewaart de tranen waarschijnlijk voor Toy Story 5 later dit jaar.

Ik zal niet liegen, het is een opluchting om een Pixar-film te zien zonder vreemde conceptuele ideeën, vol lagen en symboliek die soms het plezier in de weg staan, en met een duidelijker plot en schurk die niet voortkomt uit introspectie van de hoofdpersonages. De milieules is onmiskenbaar en niet erg diepgaand, en doet denken aan het vreemd vergelijkbare The Wild Robot, dat meer aanvoelde als een Pixar-film dan als Hoppers. Eigenlijk, door de grotere focus op actie, gekke humor en veel absurde situaties, voelt Hoppers dichter bij films van concurrenten als Sony Pictures, DreamWorks of Illumination (hoewel zeker beter dan alles van de Minions-studio).

En grotendeels werkt het: Hoppers is de grappigste Pixar-film in tijden, en het durft zelfs iets meer met de animatie te spelen voor komische en stilistische effecten. De nadeel daarvan is dat het de finesse mist die andere Pixar-films niet heeft. Meer specifiek is de groei en evolutie van Mabel als personage wat tegenstrijdig en voelt het verhaal soms alsof het improviseert terwijl het gaat, zonder echt te weten waar het naartoe wil. Met andere woorden, wat het zo bijzonder maakt (hoe vreemd en uniek het aanvoelt) voorkomt ook dat het grotere hoogten bereikt.

Hoppers is geen meesterwerk van Pixar, maar het is een van de meest recente films van de studio, en ik durf te zeggen dat het uiteindelijk een van de meest memorabele films van het moderne Pixar zal worden. Het is grappig, erg vermakelijk, verrast je bij elke wending, en ook al voelt het soms als een hoop ideeën die tussen hen vechten, het is ongetwijfeld zoet en laat het een hele goede smaak achter.