How to Train Your Dragon (2025)

Amper drie weken na Lilo & Stitch hebben we weer een live-action remake van een animatiefilm. En de kloof om films opnieuw te maken wordt elke keer kleiner: er zijn slechts 23 jaar verstreken tussen het origineel en de nieuwe Stitch, en dit is zelfs nog korter: slechts vijftien jaar sinds de eerste How to Train Your Dragon film uitgebracht in 2010, en zes sinds de originele trilogie eindigde in 2019. In het geval van Lilo betekende het omzetten van een 2D-film van 90 minuten in een live-action van 108 minuten dat er veel dingen moesten worden veranderd: sommige mensen vonden de veranderingen leuker dan anderen, maar het is op zijn minst een andere interpretatie van hetzelfde verhaal, zelfs het einde volledig veranderen.

In het geval van How to Train Your Dragon verandert er eigenlijk niets: het is hetzelfde verhaal , bijna regel voor regel, met dezelfde karakterontwikkeling, plotpunten, waanzinnig goede soundtrack, het heeft zelfs dezelfde regisseur, Dean DeBlois (die overigens het origineel co-regisseerde Lilo & Stitch voordat hij naar DreamWorks verhuisde).

Het zou verleidelijk zijn om deze film af te doen als een geldklopperij en hem als onnodig te bestempelen, of Universal te bekritiseren omdat hij zich terugtrekt in dezelfde oude franchises in plaats van iets nieuws te proberen. Toch zou dat onderschatten zijn hoe belangrijk How to Train You Dragon voor veel mensen is. Het is geen understatement om te zeggen dat voor veel kinderen in de jaren 2010 How to Train You Dragon een generatieklassieker is, een serie die hen vergezelde naarmate ze ouder werden. Van het ontmoeten van die onhandige tiener met een verliefdheid in de eerste film tot de epiloog in How to Train Your Dragon 3 (die ik niet zal bederven als je hem niet hebt gezien, want ik wed dat er ook opnieuw van zal worden gemaakt), de trilogie heeft echt het leven van een generatie getekend (inclusief Mason Thames, de 17-jarige acteur die vandaag Hiccup speelt, die zich als kind als hem verkleedde).

Persoonlijk ben ik niet een van die kinderen. Ik was 14 toen de eerste film uitkwam, dus tegen die tijd was ik niet bijzonder geïnteresseerd in het investeren van mijn tijd in "nog een kinderfilm". In plaats daarvan keek ik uit naar mijn louterende "einde van de kindertijd"-moment met Toy Story 3, uitgebracht in hetzelfde jaar, waarvan het einde mijn hart trof als een goederentrein. Toen ik het origineelHow to Train Your Dragon bekeek, met de geforceerde neerbuigende blik van een tiener die zich voordoet als een filmliefhebber, vond ik het leuk genoeg, goed gemaakt maar met een pijnlijk voorspelbaar script en een ongelooflijk mooie maar super manipulatieve soundtrack van John Powell. Mijn jongere neef was er echter door geobsedeerd.

Vandaag... Ik denk ongeveer hetzelfde over de film: hij is goed, zeer bevredigend, maar ook erg onorigineel. Maar ik begrijp nu beter dat ik, als ik een paar jaar later was geboren, waarschijnlijk een heel andere kijk op de personages en de wereld zou hebben. Ik kan me voorstellen dat, voor veel jongere volwassenen die er zijn, het zien van de personages waarmee ze zijn opgegroeid in vlees en botten echt kan aanvoelen als een moment de cirkel niet veel verschilt van wat ik voelde toen ik herenigd werd met Woody en Buzz en vervolgens elf jaar na Toy Story 2 afscheid nam (zij het niet zo krachtig, omdat Pixar toen op een ander niveau was, maar het heeft zeker een grotere betekenis).

Met dat in gedachten vind ik het moeilijk om te kritisch te zijn over deze nieuwere versie van de film, ook al gaat het niet voorbij aan het feit dat het in wezen dezelfde film is. Ik denk echter niet dat het gepast zou zijn geweest om het verhaal veel te veranderen, hoewel ik het jammer vind dat ze deze kans niet hebben gebruikt om het personage van Astrid (nu gespeeld door Nico Parker) te verbeteren, wiens ontwikkeling zo ongelooflijk gehaast is dat het bijna respectloos is voor haar persoonlijkheid (de "dat is voor... al het andere" moment is schattig en zo, maar kom op).

Maar afgezien van al die emotionele aspecten (ik wed dat ik als 14-jarige zou denken dat ik te zacht ben), komt de reden dat deze nieuwe film werkt neer op meer technische aspecten: How to Train You Dragon is een van de weinige animatie-naar-realiteit-gevallen die echt logisch is omdat het er in het echte leven net zo goed uitziet (zo niet beter) als in animatie . Er zijn hier geen fotorealistische pratende dieren zoals in The Lion King of The Jungle Book, geen griezelige melanges van acteurs met digitale verbeteringen zoals de Genie in Aladdin of Ursula in The Little Mermaid, en geen afschuwelijke recreaties van cartoonachtige personages zoals Lumière of Beast in The Beauty and The Beast of de dwergen in Snow White.

De meeste van de vroege DreamWorks-films zijn zo grillig dat ze er gewoon volledig misplaatst uit zouden zien in live-action (kun je je Madagascar of Kung Fu Panda voorstellen met fotorealistische dieren zoals in The Lion King ? Of een real-life versie van Shrek ?). En de meer recente, zoals The Wild Robot, The Bad Guys of Puss in Boots: The Last Wish spelen echt in op de sterke punten van de animatie en blijven weg van fotorealisme, wat tegenwoordig de trend is: waarom zou je het echte leven proberen te imiteren als je veel expressiever kunt zijn met animatie?

Zo dachten we in het begin van de jaren 2000 niet, of in ieder geval de grote studio's niet. Met name How to Train Your Dragon hanteerde een veel meer gefundeerde benadering van het maken van films, zelfs tot het punt dat hij de deskundige cinematograaf Roger Deakins (Fargo, Skyfall, Blade Runner 2049, 1917 ) aantrok als visueel adviseur. Deze trilogie werd gefilmd alsof er echte camera's in die 3D-ruimtes waren, met de belichtings- en kadreringsbeperkingen die een filmploeg zou ervaren om een Vikingdorp er geloofwaardig uit te laten zien. Er zijn natuurlijk ook tientallen draken, maar ze kunnen overtuigend worden gemaakt met speciale effecten en hoewel sommige ontwerpen meer cartoonachtig waren dan andere, en Toothless er onmogelijk schattig uitziet, is dit altijd een van de meest realistische animatieseries geweest, dus de sprong naar live-action voelt niet alleen natuurlijker aan, het voelt ook meer trouw aan de aard van de trilogie.

En de remake ziet er echt goed uit, met veel moeite om zoveel mogelijk gebruik te maken van echte locaties, adembenemende landschappen, geloofwaardige rekwisieten en kostuums, en echt vuur en explosies . Het is een paradox: een van de meest "onnodige" remakes, een die op geen enkele manier probeert het originele script te verbeteren of opnieuw te bekijken; Een film die zeker groen licht kreeg omdat het een gemakkelijke geldmachine is met weinig creatieve inspanning, maar toch uitkomt als een van de weinige remakes die niet aanvoelt alsof hij in een opwelling is gemaakt.

In plaats daarvan voelt het uitnodigend om te kijken, zolang je maar begrijpt dat je het verhaal eerder hebt gezien. En daarom heeft het dezelfde, overvloedige hoogtepunten van het origineel, met behoud van de weinige dieptepunten die in werkelijkheid niet veel wegnemen van de ervaring (het verhaal is eenvoudig, dus wat? Het geeft voldoening!). Je weet dat een film echt werkt als je hem keer op keer opnieuw kunt bekijken en er toch een kick van kunt krijgen (de score van John Powell kan manipulatief zijn, dus wat? Het is een meesterwerk!). U zult het excuus verwelkomen om het nog een keer te bekijken.