Huntdown: Overtime

De Zweedse ontwikkelaar Easy Trigger is terug en trakteert ons opnieuw op een wilde mix van jaren 80-vibes, synthrock, pixelart en neonverlichte gezelligheid. Kortom, het is een ware uitbarsting van nostalgie. De grote vraag is dus: zal dit gewoon meer van hetzelfde zijn, of is er ook een vleugje frisheid vergeleken met het inmiddels zes jaar oude originele spel?

Want hoewel het kader hetzelfde is, is veel van wat Huntdown vormde ook veranderd, ten goede of ten kwade. Met Overtime hebben ze een flinke dosis roguelite toegevoegd, en het resultaat is soms net zo briljant als frustrerend. Want als Huntdown: Overtime op zijn best is, zit je daar als een kwijlende idioot en hou je gewoon van het leven.

Maar laten we aan het juiste eind beginnen. Allereerst is het opnieuw John Sawyer die het middelpunt van de belangstelling krijgt. De schietgrage premiejager die zijn jachtgeweer de communicatie met het tuig van de stad laat regelen, en net als voorheen draait het allemaal om het schoonmaken van het wetteloze moeras van de stad, een wilde mix van gangsters, gekken, mutanten en allerlei schurken.

En wat je bijna meteen opvalt, is hoe ongelooflijk bevredigend het voelt om als Sawyer rond te rennen. De besturing is vlijmscherp en elk schot voelt als een kanonskogel. Er is hier een rauwe wreedheid die weinig andere spellen kunnen evenaren en je glijdt moeiteloos tussen dekking door terwijl je het tuig één voor één uitschakelt met een paar goed geplaatste schoten uit je trouwe oude geweer.

In veel opzichten voelt het als een Cannon-film uit de jaren 80, precies op hetzelfde niveau als American Ninja, Missing in Action of Cobra. Kortom, het gaat met vrijwel alles alles op hol. Alles is groot, episch en vreemd arrogant, niet in de laatste plaats Sawyer zelf, die beweegt met een gewicht en precisie waardoor veel andere dingen in vergelijking als stroop aanvoelen. De reactie is, met andere woorden, precies goed, met een bijna heerlijk arcade-achtige vloeiendheid die je knieën echt slap maakt.

Het helpt zeker dat Overtime visueel gezien ronduit verbluffend mooi is. Misschien niet helemaal op hetzelfde niveau als Replaced, maar nog steeds ongelooflijk charmant, met een designtaal die doet denken aan veel van de grootste pixel-artklassiekers uit de jaren 90. Gooi Contra, Metal Slug en Blackthorne in een blender en je komt behoorlijk dicht bij Overtime. Het is duidelijk dat Easy Trigger in ieder geval een grote voorliefde heeft voor de actiegames uit die tijd, en elk level barst van de charmante details.

Easy Trigger verdient ook een speciale vermelding voor de bazen in Huntdown: Overtime, niet in de laatste plaats die rockende gek Sammy Six Fingers. Een gitaarspelende hardrocker waar je midden in een concert tegenover staat. Ja, het is precies zo dwaas als het klinkt, maar ik zou niets anders verwachten van Huntdown, en net als het eerste spel neemt Overtime zichzelf helemaal niet serieus.

Maar dan is er nog het hele roguelite-systeem. Wat, om eerlijk te zijn, wat matig voelt, aangezien het eerste spel een echte run-and-gun-ervaring was, en voor degenen die het origineel waardeerden zoals het was, zou dit heel goed een complete dealbreaker kunnen zijn. En ik snap het. De start is erg traag en de eerste paar uur bestaan uit veel herhaling en een echt hamsterwielgevoel.

De beloningen tussen nederlagen voelen simpelweg niet zo groot als men had gehoopt. En hoewel ze na een tijdje wel optellen, krijg je nooit dat wow-moment waarop een upgrade je gameplay naar een hoger niveau tilt. Want één ding is duidelijk: Overtime is aanzienlijk moeilijker dan de eerste Huntdown en veel zwaarder.

De waarheid is dat het behoorlijk saai kan zijn om een heel level door te grinden, om vervolgens volledig verslagen te worden door een baas en dan bijna niets voor te winnen. Maar ja, dat hoort bij het genre, en daarin schuilt die unieke aantrekkingskracht van de zogenaamde claim to fame van roguelite-games. Je houdt er van, of je haat het, en Easy Trigger verdient zeker lof voor het daadwerkelijk durven om dingen op te schudden.

We moeten ook onthouden dat Huntdown: Overtime tenslotte nog steeds in Early Access zit en dat waarschijnlijk nog lange tijd zal blijven. Het team is ook erg transparant geweest over het feit dat feedback van spelers een essentieel onderdeel zal zijn van hoe het spel in de toekomst wordt vormgegeven, gebaseerd op het bestaande raamwerk. Dat geeft hoop voor de toekomst.

Want zelfs als Easy Trigger hier niet helemaal de juiste snaar heeft gevonden zoals met de eerste Huntdown, is er nog steeds genoeg om van te houden voor degenen die, net als ondergetekende, een bijna ongezonde voorliefde koesteren voor de jaren 80 en side-scrolling pixelactie. Huntdown is ruwer aan de randen, iets minder gepolijst en op dit moment wat onnodig uitdagend. Maar het is ook heerlijk verslavend, buitengewoon mooi en levert serieus intense actie, een geweldige soundtrack en een hoop attitude. En dat helpt enorm.