I Swear

Er is veel gezegd over John Davidson in de weken sinds de BAFTA-ceremonie, waarin de Schotse persoon, bekend als een actievoerder en positieve kracht in het brengen van transparantie en bewustwording rond het syndroom van Tourette, enkele ongelukkige en onbedoelde opmerkingen deed die een wereldwijd publiek verbaasden. Iedereen die bekend is met hoe dit syndroom mensen treft die gediagnosticeerd zijn, accepteert de situatie doorgaans nogal, maar er zijn ook anderen die de situatie onvergeeflijk vinden, en voor die mensen zou de dramafilm I Swear, gebaseerd op Davidsons leven, bovenaan hun kijklijst moeten staan.

Deze film is een emotionele en provocerende aangelegenheid, een intieme en diepgaande verkenning van wat deze man heeft doorgemaakt in een tijd waarin Tourette veel minder bekend was en vaak als een vervalsing werd gezien, vooral in een regio van het Verenigd Koninkrijk die minder geneigd zou zijn tot acceptatie en verandering dan multiculturele en liberale steden. vooral in de 20e eeuw.

We volgen John terwijl hij tics en ongeprovoceerde uitbarstingen begint op te merken, momenten waarin hij wordt gedisciplineerd door onwetende leraren en zelfs gepest wordt door zijn klasgenoten, tot aan zijn jonge volwassen leven waarin zijn gestigmatiseerde situatie het moeilijk maakte om een baan te vinden of een partner te vinden, en zelfs hem in de gevangenis zag zitten en aangevallen door aanvallers die zijn uitbarstingen als beledigingen opvatten. Het eerste uur van deze film is bruut en nogal meedogenloos, en vertelt een verhaal dat je zal verbazen en je nog anders zal laten denken over de leden van Tourette.

Maar er is een licht in deze verder donkere tunnel en dat komt van Dottie, een geestelijke gezondheidsverpleegkundige die gelukkig in Johns leven terechtkomt en hem op manieren helpt die niemand anders zou kunnen bieden. Het is deze relatie die begint te zorgen voor de komische verlichting en zelfs het hartverwarmende feelgood-element dat I Swear bezit, vooral in de tweede helft wanneer de duisternis vervaagt en licht en hoop beginnen te schijnen.

Het script en de dialogen in I Swear zijn werkelijk fantastisch, wat zorgt voor een verhaal waar je je blik niet van wilt afwenden, zelfs niet tijdens de donkerdere en hartverscheurende momenten. En jongen, er zijn er een paar. Evenzo komt veel van wat deze film bijzonder maakt voort uit de vertolking van Robert Aramayo als John, waarin hij een rauwe en ongelooflijk effectieve vertolking geeft van een patiënt met het syndroom van Tourette. Het is verreweg de beste prestatie uit Aramayo's carrière, en overtreft zijn prestaties in The Lord of the Rings: The Rings of Power als de jongere Elrond ruimschoots. Hij steelt de scène, is boeiend en foutloos, en bewijst hier dat hij het in zich heeft om te concurreren met de beste acteurs ter wereld. Evenzo springt Maxine Peake eruit door haar rol als Dottie, de altijd positieve en vriendelijke tegenhanger die John door moeilijke tijden heen helpt.

Het is zeker geen film met een groot budget en ook niet een film die je omver blaast met flitsende setpieces en scènes, maar dat betekent niets omdat bijna alles wat I Swear doet is ongelooflijk van hoge kwaliteit en laat dramafilms met tien keer hun budget er tweederangs uitzien. Het is een duidelijk voorbeeld dat een geweldig script, kwalitatieve casting, sterke regie en uitstekende acteurs alles zijn wat nodig is om een film te maken die opvalt en indruk achterlaat.

En op dit punt sluit ik af door simpelweg te zeggen dat I Swear een van de meest impactvolle en emotionele films is die ik in lange tijd heb gezien. Deze film zal je sprakeloos achterlaten tijdens zijn moeilijkste tijden, met een glimlach van vreugde op zijn meest hartverwarmende momenten, en de rest van de tijd met een brok in je keel. Het is enorm effectief en boeiend entertainment en je moet absoluut de tijd nemen om I Swear te kijken, want je zult niet teleurgesteld zijn.