Nederlands
Gamereactor
reviews
Indika

Indika

Een goddelijke reis met de duivel als je metgezel.

HQ

Je moet buiten de gebaande paden denken om op te vallen in de gamewereld van vandaag, en Odd Meter doet dat zeker. De kleine studio, voorheen gevestigd in Moskou maar nu gevestigd in Kazachstan (ik denk niet dat ik de reden voor deze stap hoef uit te leggen), heeft een spel afgeleverd dat theologische debatten, sombere Russische winterlandschappen en vreemde 8-bit-elementen combineert. Het zou niet moeten werken, maar het werkt wel. Heel erg zelfs.

We zijn ergens in Rusland, ver naar het oosten en tegen het einde van de 19e eeuw. Er zijn vreselijke omwentelingen aan de gang in het grote rijk, maar dat is niet waar onze jonge heldin Indika, een deugdzame en onderdanige non in een middeleeuws klooster, zich zorgen over maakt. Het klinkt nauwelijks als de meest slopende bezigheid, en Indika doet aanvankelijk weinig om die veronderstelling te weerleggen. Een van je eerste taken is het vullen van een emmer met water uit de kloosterput. Je haalt moeizaam het water uit de put en sjokt door de vuile sneeuw. Niet één keer, niet twee keer, maar vijf keer. En wat is je beloning? Een non gooit de emmer omver en overlaadt je met een salvo van verrassend onchristelijke beledigingen.

Dan is de stemming gezet. Indika wil je natuurlijk iets leren, maar na het spelen weet ik niet precies wat het is. Dit is niet alleen omdat ik een beetje een langzame leerling ben of geen kennis heb over de orthodoxe tak van het christendom. Nee, het is waarschijnlijker, want terwijl de eerste punten naar huis worden gehamerd met zware, repetitieve gameplay, wordt de zware morele les snel weggelaten ten gunste van een leuke, gekke en niet weinig ontroerende roadtrip.

Indika
Dit is een ad:

Na de aanvankelijke vernedering krijgt Indika de taak om een brief te bezorgen bij een ander klooster een dagreis verderop. Er zijn onderweg geen vijanden om te verslaan, noch zul je voedsel, warmte of andere middelen vinden, ondanks de bittere kou en de nederige gewaden van Indika. In plaats daarvan moet je een reeks puzzels oplossen waarbij je bijna altijd de omgeving op de een of andere manier moet manipuleren. Het komt vaak neer op het overhalen van een hendel of het duwen van enkele dozen, wat we al duizend keer eerder hebben gezien. Maar dat maakt niet uit, want elke uitdaging zit goed in elkaar. Er zijn geen gloeiende of overijverige helpers die je na twee seconden praktisch de oplossing aanreiken. Het is gewoon niet nodig.

Al vroeg in het spel klim je op het dak van een vervallen gebouw. Er is een verwijderbare kluis, dus logischerwijs probeer je hem naar een hoek te duwen waar het lijkt alsof je - net - een richel kunt bereiken. Het probleem is dat het onstabiele dak meebeweegt met het gewicht, dus het komt eigenlijk verder omhoog te staan als je de kluis hebt verplaatst. Ik zal hier niet de specifieke weg vooruit verklappen, maar merk gewoon op dat het spel je heel vaak verleidt met een gemakkelijke oplossing, alleen om de puzzel ingewikkeld te maken met een interessante wending waarbij je vaak je ogen en oren open moet houden.

Behalve dat het een goed gameplay-ontwerp is, ondersteunt dit ook de kritische kijk van de game op dogmatische religie: eenvoudige oplossingen zijn niet de weg vooruit, en de wereld is ingewikkelder dan dat. Een enkele les uit het kloosterleven zal de speler echter nog steeds ten goede komen. Het is goed om je beperkingen te kennen. Indika blijkt een verrassend vindingrijk personage te zijn, en ze is goed in het manipuleren van machines en het klimmen over kleine hoogtes. Maar ze is geen Super Mario. Haar beperkte vaardigheden in combinatie met omgevingen die nooit veel interactieve elementen bevatten, is een andere reden waarom het spelontwerp werkt. Als je eenmaal het uitgangspunt van het spel begrijpt, twijfel je nooit echt over waar je een oplossing moet zoeken of in welke richting je door de schijnbaar verwarrende omgevingen moet bewegen. Het is een goed ontwerp, maar je zou misschien wat meer originaliteit in sommige puzzels kunnen wensen. Met name de segmenten waarin je afwisselend je twijfels onderdrukt en laat uiten om de omgeving te veranderen, hadden iets beter gebruikt kunnen worden. Het is visueel mooi, maar ik denk dat Hellblade: Senua's Sacrifice bijvoorbeeld beter gebruik maakt van de psychologie van de hoofdpersoon om puzzels op te lossen.

IndikaIndika
Dit is een ad:

Visueel is Indika de definitie van een ruwe diamant. De texturen zijn niet bijzonder gepolijst en de animaties zijn een beetje stijf en onhandig. Maak je ook geen zorgen dat je sneeuwblind bent, want de sfeervolle en dynamische verlichting die we zo vaak zien in games van deze generatie is slechts in uiterst beperkte mate aanwezig. Toch is er een soort rauwe schoonheid in de vervallen Russische provinciesteden en grauwe fabriekshallen waar je doorheen moet. Zelfs de lucht is grijs en grauw, en het beperkte kleurenpalet dat doet denken aan het Xbox 360/PS3-tijdperk draagt echt bij aan de sfeer. Hetzelfde geldt voor de sneeuw, het is niet het krijtwitte, schone soort dat we kennen van andere games waardoor je bijna op een vliegveld zou worden tegengehouden. Nee, het is vies, zwaar en wordt op verschillende plaatsen vertrapt in modderige zwarte sneeuwbrij. Ik vind het geweldig.

Het is niet allemaal vuil, duisternis en kou. Onderweg beleven we een reeks flashbacks naar de kindertijd van Indika die zich afspelen als kleine retro-games met prachtige en kleurrijke pixelgraphics. Hoewel de minigames, nou ja, klein zijn, breken ze het spel effectief op, en hetzelfde kan gezegd worden voor een segment waarin je op een soort futuristische stoomfiets kunt rijden. De sombere presentatie wordt ook verlevendigd door korrelige punten die u tijdens uw reis voortdurend krijgt. Je kunt ze uitgeven aan een komische skill tree die absoluut geen effect heeft op de gameplay van het spel, zoals de ontwikkelaar zelf waarschuwt tijdens een laadscherm. Ik zal echter onthullen dat de punten - net als bijna al het andere in het spel - van invloed zijn op het verhaal en de thema's van het spel.

Indika

Het verhaal is de grootste kracht van Indica. Het spel duurt "slechts" drie tot vier uur, maar je blijft nog steeds achter met het gevoel een lange reis te hebben gemaakt - je maakt zoveel mee in die korte tijd. In eerste instantie is het bijna een donkere komedie waarin je onbekwame soldaten, dronken commandanten en vele andere kleurrijke personages ontmoet. Je komt ook de ontsnapte gevangene Ilya tegen, die je uiteindelijk vergezelt op je reis. Je andere reisgenoot zijn je eigen twijfelende gedachten, die zich in Ilya's hoofd manifesteren als de duivel zelf. Naarmate je dichter bij je bestemming komt, is het echter alsof je geleidelijk krimpt en je plotseling wordt geconfronteerd met monsterlijke beesten en kaviaardozen ter grootte van olievaten. De sfeer is nu een ander soort somber en je moet je een weg banen door trieste, overweldigende fabrieken die doen denken aan Inside en Limbo.

Het komt allemaal tot een suggestieve conclusie, maar het is de reis en niet de bestemming die ertoe doet. Zoals gezegd word je in gedachten vergezeld door zowel de veroordeelde Ilya als de duivel, en zowel de innerlijke als de uiterlijke dialoog is ronduit uitstekend. Hoewel de onderwerpen zwaar en filosofisch zijn, vloeit de dialoog natuurlijk en is er onderweg veel humor. Tegelijkertijd is het verrassend spannend om de theologische discussie te volgen, aangezien religieuze dogma's voortdurend worden uitgedaagd door tegenargumenten die zijn ontleend aan pure logica of de vuile realiteit van de trieste Russische boerengemeenschap. Ik vraag me af of de auteurs hun Dostojevski hebben gelezen? Je kunt het allemaal in acceptabel Brits horen, maar doe jezelf een plezier en zet in plaats daarvan de Russische stemmen aan. Ik heb er geen woord van begrepen, maar mijn indruk is dat de voice-acting hier van een hogere kwaliteit is, omdat de toonhoogte beter past bij wat er gebeurt.

IndikaIndika

Zoals gezegd is Indika een beetje ongepolijst. Technisch gezien blijft de game achter, en op de PS5 is de camera vaak een beetje zwaar, en de game wankelt zeker in vertrouwen als het gaat om het vasthouden aan 60 fps. Ja, om maar meteen met de deur in huis te vallen, de technische prestaties zijn gewoon niet goed genoeg. Dit kan echter allemaal worden vergeven, want met vrij eenvoudige middelen slaagt Odd Meter erin om een naadloze game-ervaring op te bouwen die onderweg vermaakt en je stof tot nadenken geeft.

08 Gamereactor Netherlands
8 / 10
+
Eersteklas dialogen en verhalen. Eenvoudige maar goed ontworpen puzzels. Sfeervol visueel ontwerp.
-
Verschillende aspecten zien er een beetje rauw uit. Hoest en snuift op console.
overall score
Is onze netwerkscore. Wat is die van jou? Netwerkscore is een gemiddelde van de cijfers uit alle landen