John Carpenter's Toxic Commando

Er zijn maar weinig filmmakers die mij zo hebben beïnvloed als John Carpenter. Ik groeide op met zijn films, en cultklassiekers zoals Halloween, The Thing, The Fog en Big Trouble in Little China hadden een diepgaande indruk op mij als nieuwsgierige jongen in de jaren tachtig en vroege jaren negentig. Of het nu was via late-night tv-uitzendingen of versleten videobanden gehuurd bij de lokale winkel, er was iets heel bijzonders aan zijn creaties: die unieke mix van ijskoude sfeer, pulserende synthmuziek en een passie voor vakmanschap, plus de onvergetelijke personages.

De films waren heerlijk cynisch, punk en compromisloos, een grote middelvinger naar het establishment. Carpenter was iemand die schijnbaar altijd deed wat hij wilde en nooit verkocht of zich voor machthebbers met hun dikke portemonnee verraadde. In zijn latere jaren verschoof zijn zijn interesses vanzelfsprekend enigszins, met meer aandacht voor muziek en minder passieprojecten. Dus toen Toxic Commando werd aangekondigd, met zijn naam eraan verbonden, was het niet verrassend dat ik een beetje nieuwsgierig werd.

Carpenter in digitale vorm, of in ieder geval zijn essentie, zou zeker iets kunnen zijn. Maar hoe meer tijd ik met Toxic Commando doorbracht, hoe duidelijker het werd dat Carpenters naam vooral een aantrekkingskracht op de cover is, wat in deze context ongeveer zo natuurlijk voelt als het plakken van het The Thing-logo op een blikje energiedrankje en het zonder recept verkopen. Het is vuil en oneerlijk.

En dat is een beetje teleurstellend, want Saber Interactive (het team dat ons de beroemde World War Z gaf in samenwerking met de meester van horror zelf) en Carpenter zouden moeten klinken als een recept voor een behoorlijk lekkere cocktail, met groteske monsters, multiplayer, pulserende synthmuziek en een beetje jaren 80-esthetiek eroverheen. Bloed en apocalyps in neon geprojecteerd, heel eenvoudig.

Het uitgangspunt voelt echt als materiaal uit elke B-film en is eigenlijk best charmant. Een energiebedrijf boort dieper in de kern van de aarde op zoek naar onbeperkte energie, wat eindigt in een ramp. In plaats van schone energie vinden ze iets totaal anders, een mysterieuze en kwaadaardige substantie – een soort bovennatuurlijke smurrie, als je het zo wilt – die mensen begint te veranderen in groteske monsters. De wereld stevent volledig in en het enige wat de mensheid nog van totale vernietiging scheidt, is een stel semi-competente soldaten die zijn gestuurd om de puinhoop op te ruimen.

De toon is duidelijk pulp - matig zelfspot en behoorlijk belachelijk - maar ook het sterkste punt van het spel. Het is geen verhaal dat boeiend is, maar het vermaakt en wordt overgebracht met een heerlijke energie, gemengd met een flinke dosis overdreven acteerwerk. Er is onmiskenbaar iets bevrijdends wanneer een spel van dit kaliber er daadwerkelijk voor kiest om het serieuze en overdreven dramatische over te slaan. John Carpenter's Toxic Commando zich schaamteloos wentelend in zijn B-filmesthetiek, en daarvoor geef ik ze een duim omhoog. Je merkt dat Saber hier echt heeft geprobeerd een soort verdoemde jaren 80-energie vast te leggen.

Maar een leuk (grappig) verhaal en een krachtige soundtrack zijn nauwelijks genoeg om het spel te dragen en de problemen worden al snel duidelijk zodra je meer dan een uur met Toxic Commando doorbrengt, dat onder die scherpe jaren 80-laag eerlijk gezegd gewoon weer een hoard shooter is tussen vele. Het is dezelfde oude coöperatieve ervaring die we al honderd keer eerder hebben gespeeld, maar nu met de naam John Carpenter op de hoes. Het geheel is bijna pijnlijk vertrouwd en het gevoel van déjà vu is bijna overweldigend. Vier spelers werken samen in verschillende missies waarin je tussen controleposten reed, posities verdedigt en je een weg baant door enorme hordes vijanden.

De structuur is zo slaapvertrouwd dat je in wat bijna een trance genoemd kan worden, waarbij alles op de automatische piloot gaat en er totaal niet in slaagt om emotioneel te reageren. Het klassensysteem is ook precies wat je zou verwachten; Een medic die (verrassing) het team verzorgt, een verdediger die schade kan incasseren, en twee andere rollen die zich richten op een mix van explosieve wapens, schade-output en gadgets. Alles werkt technisch prima, maar het voelt ook alsof je exact dezelfde opstelling in een dozijn andere shooters in de afgelopen tien jaar hebt gezien.

Eerlijk gezegd is het meest unieke kenmerk van het spel het ongelooflijke aantal vijanden dat aanvallen, en hier laat Saber's game-engine echt zijn spieren zien. Technisch gezien is het moeilijk om te klagen. Nee, het is niet iets dat je visueel zal omverblazen, maar alles verloopt razendsnel zonder een hapering. Een ander klein lichtpuntje zijn de voertuigen, die wat variatie toevoegen en echt leuke momenten creëren, waarbij het doorstormen van hordes vijanden in een grote jeep nooit saai wordt.

Maar tegelijkertijd is dit ook een deel van het probleem, want wat wil Toxic Commando eigenlijk zijn? Het heeft een heel "alles tegelijk"-gevoel, waarbij ze alles tegen de muur hebben gegooid en hoopten dat het zou blijven hangen. Is het een tactische coöperatieve shooter? Een arcadespel over het afslachten van zombies? Of een soort offroad-actiegame waarin je door modder rijdt terwijl monsters op de motorkap springen? Alles is zo wild verspreid en het wordt onscherp, waarbij systemen nooit echt geïntegreerd zijn in de grotere structuur en meestal belachelijk aanvoelen.

Wat schieten betreft, is het in ieder geval bekwaam en kunnen de gevechten soms behoorlijk spectaculair zijn met bijna onvoorstelbaar grote hordes vijanden die vanuit alle richtingen op je afstormen, gemengd met bazen van verschillende grootte en kalibers. En als je Space Marine II hebt gespeeld, zal veel hiervan vertrouwd aanvoelen, al is het deze keer met zombies in plaats van xenos en ketters. Wanneer alles op zijn plek valt, spat het bloed, stromen de vijanden als een onheilige vloed naar boven, en het scherm is gevuld met explosies – het is eigenlijk best leuk.

Maar die toppen zijn zeldzaam en worden bijna altijd gevolgd door lange transportafstanden die snel erg saai worden. De structuur van de missies helpt de situatie niet, die keer op keer neerkomt op: Rijden naar een locatie, vijanden neerschieten, een object verdedigen, doorrijden, en dat herhaal. Het werkt in korte doses, maar na een paar uur begint het gevoel op een hamsterrad te zitten zijn tol. Dan merk je ook hoe dun de inhoud eigenlijk is. Je doet je missies, verzamelt grondstoffen, upgrade je uitrusting en levelt op. Dat is niet per se slecht, maar het is zeker niet bijzonder memorabel.

Misschien wel het meest ironische is hoeveel het spel leunt op Carpenters naam. Zijn muzikale vingerafdruk is er zeker en de soundtrack is eigenlijk een van de beste onderdelen van het spel. Maar tegelijkertijd voelt het bijna alsof de marketing meer belooft dan het spel daadwerkelijk waarmaakt. Als ik de naam Carpenter hoor, verwacht ik veel meer dan dit. Waar is de sfeer, de sfeer, de langzaam sluipende horror? In plaats daarvan is Toxic Commando luidruchtig, chaotisch en onophoudelijk generiek. De grote redding is (niet verrassend) de multiplayer. Spelen met drie andere vrienden verhoogt de ervaring echt en proberen een vastzittend voertuig te redden terwijl de munitie bijna op is en zombies op het dak klimmen, kan hilarisch leuk zijn. In die momenten werkt het spel precies zoals het hoort.

Maar dat zegt ook veel over het spel als geheel. Als je alleen speelt, wordt het al snel duidelijk hoe repetitief alles is, omdat de gevechten langer aanvoelen, de missies mechanischer zijn en de charme van het spel snel verdwijnt zodra je niet langer samen met drie vrienden op Discord zit. Dat is misschien wel het grootste probleem van het spel. John Carpenter's Toxic Commando is geen rampzalig spel. Het is niet eens slecht. Het is gewoon... Heel, heel middelmatig. Een vakkundig staaltje vakmanschap dat een paar uur plezier oplevert, maar die vonk mist die het memorabel had kunnen maken.

Is er een publiek voor Toxic Commando? Ja, absoluut. Voor (ongeveer) £35 krijg je veel actie en entertainment, mits je drie andere vrienden hebt om de ervaring mee te delen en die het eens zijn met wat je begint. Het is weer een shooter in een al overvol genre en ondanks Carpenters naam en de (soms) prachtige esthetiek is er niets dat eruit springt of je laat reageren. Leuk in kleine doses? Absoluut. Maar iets waar je het over een jaar over gaat hebben? Nauwelijks.