LEGO Pokémon 72152 Pikachu en Poké Ball

Toen Pokémon eind jaren 90 voor het eerst verscheen in games en kinderprogramma's, was ik druk met uitgaan en jongens; ik was tenslotte 19 en plezier maken was vrijwel het enige waar mijn jongere zelf aan dacht, dus je zou kunnen zeggen dat de rage voor de games, ruilkaarten en de serie aan me voorbij ging zonder veel indruk te maken. Natuurlijk wist ik het meeste over Blaziken en Typhlosion, iedereen met kinderen in de buurt weet dat ze door dit soort dingen gehersenspoeld worden en het is eigenlijk het enige waar ze de hele dag over praten. Mijn neef Oscar hield zo veel van Pokémon dat hij de dag na zijn verjaardag, toen hij een langverwachte zilveren Gameboy SP kreeg, die ruilde voor een simpele Pokémon-kaart in de zandbak met de burenjongen, tot grote verbazing van zijn moeder en vader, wat resulteerde in een niveau acht op de woedeschaal.

Maar voor mij was dat het niet verder. De namen kennen en af en toe gedwongen worden om kinderprogramma's te kijken met een kwijlend, snotterig kleintje in mijn armen. Maar er is één personage dat iedereen kent, en bovenal herkent iedereen, en dat is Pikachu, en ik heb de eer gehad hem in Lego-vorm samen te stellen. Pika pika, soort van! De doos zelf is een enorme drank, en ik droeg hem als een grote baby in mijn armen, langs buren en kinderen die vol ontzag naar mijn kostbare keken, die ik stevig vasthield om hem te beschermen tegen hebzuchtige, denkbeeldige handen.

Zoals gewoonlijk wordt de Lego-set geleverd met een dik instructieboekje, en dit keer kwam het in 16 verschillende kleine witte zakjes met in totaal 2.050 steentjes – wat me een opwinding gaf, want ik weet dat dit even gaat duren. Want als er één ding is dat ik sinds mijn laatste bouw heb ontdekt, is het dat Lego me gelukkig maakt. Het maakt me een ware yogameester die tijd en ruimte vergeet en gewoon bouwt. De ontspanning is echt, en ik zou zeggen dat iedereen moet bouwen. Wij volwassenen hebben een geest die nooit echt uitschakelt, want we zitten vol zorgen over financiën, wereldgebeurtenissen aan de andere kant van de wereld, kinderen en het huis, maar als er één ding is dat je gedachten uit laat schakelen, zijn het die kleine, kleine bouwstenen die Lego heeten. Tijdens het bouwen kon ik niet anders dan onder de indruk zijn van hoe ver het bouwen van stenen is gekomen sinds ik daar zat met mijn speelgoedkist in mijn kinderkamer, steden en auto's bouwend op grote groene borden die eigenlijk niet bepaald mooi waren.

Verbeelding was het enige dat de grenzen zette, en de mijne was echt grenzeloos. De prachtig afgeronde stukken van vandaag laten elke creatie er zo levensecht mogelijk uitzien wanneer alle kleine stukjes op elkaar worden gedrukt. De stukken in deze set zijn verkrijgbaar in alle kleuren van de regenboog, veel pasteltinten, en je vraagt jezelf keer op keer af: "Is dat niet geel?" Want ja, het is onze geliefde kleine Pikachu. Moet ik zeggen 'little'? Hij werd zeker allesbehalve klein toen ik klaar was. Maar het daadwerkelijk afmaken bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Want ergens in mijn bouw is er een microscopische fout gemaakt. In alles wat er verder in het leven gebeurt, maakt een kleine fout meestal niet uit, maar bij Lego is het een grote NO-GO.

Waarom, vragen jullie niet-bouwers je misschien af? Zoals alle bouwers weten, of je nu een bakstenen muur of een Lego-structuur bouwt, alle onderdelen moeten passen; Anders loopt alles op de lange termijn mis. Helaas realiseerde ik me mijn blunder enkele uren na het begin van de bouw, net toen ik het achterste deel aan het lichaam wilde bevestigen. Hoe hard ik ook drukte, het wilde gewoon niet samensmelten met de rest. Ik staarde me blind naar alle onderdelen en alles zag eruit zoals het hoorde, totdat mijn goede vriend me uiteindelijk vertelde om mijn build stap voor stap terug te pakken totdat het probleem gevonden werd. Maar een paar ruken hier en daar, en stukjes begonnen uit te vallen; de rommel was een feit, en ja, ik werd boos. Zo boos dat ik alles wat ik had gebouwd uit elkaar haalde, behalve het achterpaneel, waarvan ik in ieder geval wist dat het klopte.

Dus ik ben nu een expert in Pikachu, omdat ik hem niet één keer maar twee keer heb gebouwd. En uiteindelijk vond ik de fout: twee kleine mini-stukjes die in de verkeerde gleuf waren beland. En met deze ervaring op zak wil ik aanraden om niet de bouwgids te gebruiken die bij de set hoort, maar in plaats daarvan de ongelooflijk handige app 'Lego Builder' te downloaden, die ik de vorige keer heb gebruikt om mijn bouwfout daadwerkelijk te vinden. De app lijkt precies op de bouwcatalogus, maar het verschil is dat je hem in 3D kunt draaien zodat je zowel de boven- als onderkant echt kunt zien, waardoor je niet kunt missen hoeveel stijlen je moet tellen bij het samenvoegen van de stukken. En het was een redder in nood, dat kan ik je vertellen, want slechts een uur later was ik terug op de plek waar alles misging, en weet je wat? Het achterpaneel schoof in een oogwenk op zijn plaats. Dus daar heb je het – een verhaal om te laten zien dat dingen niet altijd volgens plan verlopen.

Zelfs een godin als ik maakt soms fouten. Maar meestal is het de schuld van iemand anders. In dit geval de Lego-catalogus. Let op de sarcasme hier, voordat Lego-fans me Duplo sturen als vergelding voor deze godslastering. Het is wat lastig in te schatten hoe lang de daadwerkelijke bouw duurt, aangezien ik het twee keer heb moeten bouwen, maar je hebt een paar gezellige avonden voor de boeg als je in deze set investeert. Maar als ik moest gokken, ongeveer zes uur, afhankelijk van je snelheid. De set bestaat eigenlijk uit drie verschillende builds. Eerst bouw je Pikachu, die een behoorlijk indrukwekkende kerel is met 35 centimeter. Dan is er nog het kleine Poké Balletje om in elkaar te zetten, dat vrij snel in elkaar gaat omdat het niet veel onderdelen heeft. Last but not least is er de basisplaat zelf, die het geheel bij elkaar houdt, en dat kostte behoorlijk wat tijd.

Al met al is het een groot stuk dat behoorlijk wat ruimte inneemt, en ik realiseerde me al snel dat ik, als ik het in mijn kamer moest plaatsen, voor een kleinere versie moest gaan. Dus gelukkig voor het kleine standaard dat je kunt gebruiken, terwijl de grote in de doos kan worden opgeborgen waarin hij geleverd is. Pikachu zag er ongelooflijk schattig uit toen hij klaar was, en ik moet zeggen dat het een beetje een strijd was om hem voor het eerst in zijn stand te zetten, omdat de plaatsing misschien niet zo goed was doordacht door onze Deense uitvinders. Het stokje waarop je onze gele, pluizige, cavia-achtige vetworst moet recht in de kont van het arme ding. Of beter gezegd, de achterkant. De achterkant. De staart. Het was geen wonder dat ik een traan had toen hij als een lam op het barbecuespit werd gespietst voor de slacht.

Hoe dan ook, hij is zeer gedetailleerd in zijn ontwerp en zal zeker een stijlvolle toevoeging zijn aan mijn kleine vitrinekast, waar hij nu tussen Leon S. Kennedy en Jill Valentine zit. De staart moest echter worden bijgesneden omdat hij iets te groot was. Over de staart gesproken, die is er in twee versies: één voor een mannetje en één voor een vrouwtje. Je kunt ook de oren, armen en voeten van de figuur bewegen, maar om de een of andere reden voelt deze iets fragieler aan dan mijn vorige build, die Marvel's Iron Man was, die wat compacter en duurzamer was. Ik noem dit omdat ik op verschillende momenten arme Pikachu heb veranderd in een eenarmige bandiet en een iets minder hoopvolle kerel toen een van zijn voeten eraf viel.

Al met al is het een heel leuke build geweest en, zoals ik al zei, ben je altijd zo ontzettend onder de indruk van alle kleine onderdelen die je in elkaar zet zonder enig idee wat je aan het samenstellen bent, en ineens zit je daar gewoon met een hoofd of een arm. De mensen die deze maken zijn echt ingenieurs van het hoogste kaliber. Zou dit het beste en slimste "speelgoed" ter wereld kunnen zijn? Ben je benieuwd naar dit juweeltje? Nou, het kan van jou zijn voor tussen de £179,99. Dit was echt een prachtige manier om het 30-jarig jubileum van Pokémon te vieren.