Little Nightmares 3 Preview: Supermassive kanaliseert Tarsier in deze gezellige horror threequel

Oktober, blijkbaar de maand van de horror, nadert en we hebben een paar enge verhalen om naar uit te kijken, waaronder het derde hoofdstuk in de Little Nightmares -serie. Bandai Namco nodigde ons uit om een stukje van de nieuwe titel te spelen op Astralis Nexus naast Tivoli in Kopenhagen. Het was geen toeval dat het deel dat we mochten proberen zich afspeelt in een pretpark, zij het een niet zo gezellig park.

Little Nightmares 3 is het eerste spel in de serie dat niet is ontwikkeld door Tarsier Studios in Malmö. In plaats daarvan staat Supermassive Games aan het roer, en de grote vraag is of het derde hoofdstuk de reputatie van zijn voorgangers kan waarmaken. Het horrorgenre is niet onbekend voor Supermassive; Ze hebben immers een hele reeks horrorspellen in onder andere The Dark Pictures Anthology series, maar hun aanpak is beduidend anders dan Little Nightmares. Tijdens de twee uur die we met de game hadden, werd echter al snel duidelijk dat de reputatie van de serie in goede handen lijkt te zijn en dat de identiteit intact is.

Net als in de vorige spellen speel je als kind in Little Nightmares 3. In het tweede spel had je een vriend mee, en dat doe je ook in het derde spel. Het verschil is dat een andere speler de controle kan nemen over de kleine jongen Low, terwijl jij speelt als Alone, een klein meisje in een ketelpak, staartjes en een masker. Het hele spel kan in coöp worden gespeeld, maar als je liever alleen speelt, neemt het spel het over en bestuurt Low. We hebben niet de kans gekregen om te testen hoe goed de kunstmatige intelligentie is als je alleen wilt spelen, dus we zullen moeten wachten op een antwoord daarop, maar aan de andere kant was het een uitstekende ervaring om met iemand anders te spelen.

Het stukje dat we mochten proberen duurde ruim twee uur en speelt zich af rond het midden van het spel. Hier bevinden de twee kinderen zich in een somber maar nog functionerend pretpark. De sfeer is perfect, en als je nerveus was over de vraag of Supermassive dezelfde sfeer zou kunnen vastleggen als Tarsier, kun je er zeker van zijn. Van wat we zagen, lijkt het erop dat ze dat kunnen. Misschien een beetje te goed, want de game heeft geen verrassende nieuwe richtingen ingeslagen. Afgezien van de introductie van coöp, lijkt het erop dat het de Little Nightmares zal zijn die we kennen, maar zo hebben we het graag, dus er is geen grote behoefte aan innovatie.

De introductie van coöp in een game is niet altijd een goede zaak, maar Little Nightmares is ideaal voor deze toevoeging, en het werkte heel goed in de demo. Ik speelde met een Finse collega, en we waren het er allebei over eens dat we meteen meer plezier hadden dan in Little Nightmares 2. Samen moesten we onze weg vinden door dit spookachtige pretpark met een goede mix van puzzels. We moesten samenwerken en beide spelers moesten actief zijn en hun steentje bijdragen om een oplossing te vinden. De constructie van de puzzels betekende dat de ene speler de andere niet zomaar kon dragen. Het pretpark zelf is sfeervol en griezelig, maar op die ietwat gezellige manier die zorgt voor het unieke contrast dat Little Nightmares definieert. De kinderen lijken zo lief en onschuldig dat het een sterk zorgzaam instinct opwekt, en de griezeligheid komt grotendeels voort uit dit aspect. Er zijn jumpscares, maar niets gewelddadigs. Aan de andere kant is het heel griezelig om langs een slapend wezen te moeten sluipen dat de kinderen zal verslinden als je het wakker maakt.

Als iets nieuws hebben de twee kinderen wapens. Low heeft een boog en Alone heeft een moersleutel. Dit betekent echter niet dat het spel zich zal richten op gevechten. In de demo moesten we veel vaker vluchten dan vechten, en als we gedwongen werden om te vechten, vereiste dat samenwerking en coördinatie. In één sectie moest Low de hoofden van enkele poppen schieten, waarna Alone ze moest verpletteren door ze met de moersleutel te slaan. Om dit te laten slagen, moest de een de pop lokken om ze te achtervolgen, terwijl de ander hem met de boog moest kunnen raken. Toen het hoofd eenmaal was afgeschoten, verschoof de aandacht van de pop en moest de andere het hoofd verbrijzelen voordat Low werd betrapt. Over het algemeen is dit een goede illustratie van hoe coöp in het spel werkt. Je moet praten en samenwerken, zowel onder stress als wanneer je wordt geconfronteerd met moeilijkere uitdagingen, zoals het openen van een deur.

Bij de release kondigde Bandai Namco aan dat ze ook een vriendenpas zullen uitbrengen, vergelijkbaar met degene die we kennen van de games van Hazelight, meest recentelijk Split Fiction. Dit betekent dat je met een vriend kunt spelen zonder dat je hem hoeft over te halen om het spel eerst te kopen. Dit is een zeer positieve zaak, want het lijkt erop dat de kracht van Little Nightmares 3 juist ligt in het kunnen spelen met een vriend. Zoals gezegd mochten we niet uitproberen hoe het is om met AI te spelen, en Little Nightmares 2 laat zien dat het goed kan werken, maar ik denk dat je het zult missen om onderweg iemand te hebben om mee te praten. Helaas werkt de vriendenpas niet op verschillende platforms, omdat platformonafhankelijk helemaal niet wordt ondersteund en je ook geen lokale coöp kunt spelen.

Twee uur in het gezelschap van Little Nightmares 3 was niet veel, maar het was genoeg om te laten zien dat fans iets hebben om naar uit te kijken. De sfeer en stijl zijn perfect. De introductie van nieuwe functies is subtiel, maar ze zijn er, en bovenal lijkt coöp heel goed te werken. Als het hele spel de demo kan bijhouden, is de kans groot dat Little Nightmares 3 je gezellige horrorspel voor oktober is.