Man O' War: Corsair - Houdt het stand?

Vorige week, toen we naar Warhammer 40,000: Rites of War keken, wierpen we een blik op een spel dat echt uit een vervlogen tijd kwam. Op een bepaalde manier is Man O' War: Corsair behoorlijk vergelijkbaar. Het volgt een setting die door Games Workshop werd beëindigd, maar jaren later weer werd teruggebracht. Maar Man O' War: Corsair brengt ons niet terug naar de roerige dagen van gamen uit de jaren 90. Het is niet eens zo oud als de jaren 2000. In plaats daarvan kwam dit spel pas tien jaar geleden uit, in april 2016.

Sindsdien zijn games veel geëvolueerd, en Evil Twin Artworks' Man O' War: Corsair ziet er zeker wat ouder uit dan het is, maar het is het jongste spel dat we in deze weken van klassiekers tot nu toe hebben besproken, en een van de titels waar je je het meest aan de status als klassieker zou moeten betwijfelen. Dat komt trouwens niet alleen omdat het jong is, maar de ontvangst was bij de lancering behoorlijk gemengd.

Net als een flink aantal spellen onder de Warhammer Classics-vlag, heb ik Man O' War: Corsair niet gespeeld toen het uitkwam. Ik was druk bezig met het spelen van Total War: Warhammer, of beter gezegd een maand wachten tot het uitkwam. Daarom kan ik niet zeggen over de kwaliteit van Man O' War: Corsair toen het uitkwam, maar uit het lezen van oude recensies lijkt het een beetje een gemengd verhaal. Het is een heel uniek spel, dat geef ik toe. Waar je normaal gesproken grote veldslagen verwacht op het land of in de ruimte met Warhammer en Warhammer 40,000, brengt Man O' War: Corsair ons naar de hoge zeeën van de Oude Wereld, en geeft ons een open-wereld piratenspel waarin we vrij zijn om te doen wat we willen. Je kunt een verhaal verkennen in de campagnemodus, of aangepaste gevechten opzetten, een beetje zoals Warhammer: Mark of Chaos.

Vreemd genoeg zou ik zeggen dat Man O' War: Corsair voelt als het meest verouderde spel dat ik tot nu toe in deze serie heb gespeeld. Ik ben helemaal voor graphics met een oudere charme, maar Man O' War: Corsair heeft niet per se de nostalgie die geassocieerd wordt met echt oude games en hun visuals, omdat het niet zo oud is. Het is alsof iemand op zijn 23e eruitziet als 60. Bij de oorspronkelijke release had het spel moeite met het feit dat het onaf was, en hoewel er veel werk is verricht aan de Warhammer Classics-release, zijn er nog steeds enkele aanhoudende problemen die eigenlijk geen bugs zijn, maar meer tekortkomingen van de originele ervaring. Animaties zouden bijvoorbeeld een volledige herwerking vereisen om er mooi uit te zien, net als het geluid van het spel.

Toch, als je echt een echte, unieke Warhammer-game wilt ervaren, past Man O' War: Corsair goed in die niche. Het doet me wensen dat Creative Assembly een paar echt coole zeeslagen had gemaakt in hun Total War: Warhammer-serie, want als jij en je bemanning Skaven en Orcs van je schip trappen, kan het behoorlijk chaotisch en leuk zijn. Het is gewoon echt onafgewerkt en onafgepolijst. Het is geen oud nonsens waar je wat charme in kunt vinden, maar er is wel wat dat afbreuk doet aan de gameplay, wat jammer is als Warhammer piratenavontuur op papier zo'n sterk idee is.

Dit is waarschijnlijk het eerste spel waarvan ik zou zeggen dat het niet overeind blijft. Man O' War: Corsair komt met zijn DLC's en veel bugfixes als je het vandaag nog koopt, maar het is moeilijk te bedenken voor wie dit spel bedoeld is, tenzij je het gespeeld hebt en er al van hebt gehouden. Als je iets nieuws en echt unieks in de Warhammer-wereld wilt proberen, dan kan dit die behoefte misschien bevredigen, maar ik kan me niet voorstellen dat het langer dan een paar lange middagen op open zee in je speelbeurt blijft hangen. Eigenlijk, als je echt een soort Black Flag-vervanger wilt voor de remake, maar geen zin hebt om het originele spel opnieuw te spelen, dan kun je hier je zeeslag hebben, alleen met veel minder afwerking en veel slechtere visuals. Sorry Man O' War: Corsair, je hebt je charme, maar het is voor mij geen piratenleven.