Marty Supreme

Tijdens het kijken naar Marty Supreme werd het vrij duidelijk waarom de broers Josh en Benny Safdie de afgelopen jaren verschillende richtingen zijn ingeslagen. Na samen te hebben gewerkt aan Good Time en Uncut Gems, leek het erop dat Benny aan andere soorten films wilde werken, met acteurs in blockbusters als Oppenheimer en Happy Gilmore 2, terwijl hij stukken regisseerde die je niet altijd op het puntje van je stoel zetten zoals zijn werk met Josh. Josh Safdie daarentegen wilde Good Time en Uncut Gems opnieuw maken.

Dit is geen kritiek, slechts een observatie, want hoewel je misschien denkt dat je een klassieke sportfilm krijgt als je gaat zitten om het pingpong-verhaal van Marty Supreme te bekijken, krijg je eigenlijk een dosis adrenaline die recht in je aderen schiet terwijl je tweeënhalf uur stressgore doormaakt. Timmy Tim Chalamet speelt Marty Mauser, een tafeltennisspeler die in de jaren vijftig de sport naar de sterren wil brengen. Zijn droom zet zijn relaties, carrièrekansen en leven op het spel terwijl hij hoopt terug te keren naar het wereldkampioenschap in Tokio na een vernedering veroorzaakt door het toernooi van vorig jaar.

In een meer typische film zou Marty misschien een oude mentor vinden om hem op te leiden, Master Miyagi-stijl, en we brengen de film door met hem zien hoe hij het meisje van zijn dromen steelt van zijn pestkop op school. In plaats daarvan grijpt Marty Supreme ons bij de kraag en laat niet los terwijl we door de ruige straten van New York rennen met onze hoofdpersoon, die op de vlucht is voor zijn familie, de wet en een zwangere geliefde terwijl hij op zoek is naar het geld dat hem naar Tokio kan brengen. Het tempo is een mijl per minuut, en toch is de film nooit van plan je achter te laten. Het overweldigt nooit, maar laat je de enorme hoeveelheid stress doorstaan die zich door het plot heen heeft opgebouwd, terwijl Marty de meest ondoordachte reeks beslissingen ooit lijkt te nemen.

Chalamet is hier simpelweg superieur als Mauser. Of je nu geïrriteerd raakt door zijn groeiende ego of niet, hij is simpelweg een uitblinker in deze rol. Marty is precies de snotneus die de film van hem maakt, maar tegelijkertijd zijn er momenten waarop hij net sympathiek genoeg is om je voor hem te laten juichen. Hij is een man die tot domme dingen wordt gedreven door een toegegeven egoïstische droom. Een personage dat zeker om de verkeerde redenen wordt opgepikt door een bepaald jong mannelijk deel van het publiek, maar een boeiend persoon om te volgen, ongeacht waarom je door hem geïntrigeerd bent.

De rest van de bijrollen is ook sterk, met Kevin O'Leary die op de een of andere manier van Shark Tank naar acteert alsof hij voor het scherm geboren is. Hij speelt misschien gewoon een versie van zichzelf uit de jaren 50, maar hij houdt het tempo van Chalamet door in een optreden dat doet denken aan Dominic Sessa die het opneemt tegen Paul Giamatti in The Holdovers. Ik zie geen goud in O'Leary's toekomst – althans niet in acteerprijzen-zin – maar alle zorgen dat de Shark Tank-man deze film zal terughalen zijn ongegrond, want hij is precies wat het nodig had om Marty Supreme een schurk te geven buiten de slechte beslissingen van de held.

De visuals in Marty Supreme zijn ronduit geweldig. Safdie's visie is helder en fantastisch gedurende de hele film, waarbij de film vanaf de eerste paar scènes als een klassieker lijkt. Vooral de pingpongmomenten zijn elektrisch, en hoewel ik graag wat meer sport in de film had willen hebben, aangezien Timmy Tim daar acht jaar voor heeft getraind, is er genoeg om je geboeid te houden. Het is waarschijnlijk bewust dat je meer tafeltennis wilt uit de tafeltennisfilm, maar het voelt vooral als een verhaalkeuze, die laat zien hoe onbeduidend Mausers droom is in de grote wereld, maar hoe ver hij bereid is te gaan om die na te streven. Of dat hem briljant of krankzinnig maakt, is aan jou. Het enige wat we weten is dat de reis een geweldige film maakt.