Marvel's Deadpool VR Recensie: "Je bent een schande voor gamers overal"

Net als vorig jaar lijkt het erop dat virtual reality-gamers nieuwe redenen krijgen om hun helm af te stoffen voor Kerstmis, precies toen de VR-scene opnieuw leek te worstelen. Op dezelfde manier is het het superheldengenre dat de beste omgeving biedt om nieuwe, overdreven actiemoves uit te proberen, en opnieuw profiteren die gebruikers van de "oorlog" tussen Marvel en DC. Waar ze een degelijke futuristische vliegervaring kregen met Marvel 's Iron Man, en daarna een donker, serieuzer detectiveavontuur met de bekroonde Batman: Arkham Shadow van vorig jaar, is het nu tijd voor Wade Winston Wilson om tussen de twee in te zitten. Want Marvel's Deadpool VR is een gekke, overdreven actiegame met mooie nieuwe gevechtsideeën en zeer passend schrijfwerk en stemacteerwerk.

De Meta Quest 3/3S exclusiviteit wordt morgen gelanceerd als waarschijnlijk de belangrijkste release van 2025 voor het populairste VR-systeem. En hoewel het niet de verfijning en verfijning van het verhaal van The Caped Crusader bereikt of zoekt, is Twisted Pixel Games erin geslaagd de verschillende ingrediënten samen te brengen die Deadpool in virtual reality kunnen laten werken, terwijl het tegelijkertijd zowel fans als nieuwkomers bedient. Let op, als je het laatste bent, want dit betekent non-stop gore en komisch geklets.

Laten we beginnen met gevechten als de kern van mechanieken hier. Op papier leent het personage zich voor een hectische combinatie van afstands- en gevechten van dichtbij, en dat is vrijwel wat je keer op keer doet in de verschillende ontmoetingen. Je hanteert beide wapens (beschikbaar aan beide zijden van je heup) en je zwaarden (die je uit je rug trekt), die je moet afwisselen met de extra gadgets (zoals het grijphaakgeweer op je onderrug, of de plakkerige granaten op je linker onderarm) en de messen en vuurwapens die vijanden en de omgeving leveren (zoals ninja shuriken, bogen en pijlen, jachtgeweren...).

Om het Deadpool 's eigen stijl te maken, hebben de ontwikkelaars overtuigend enkele van de meest herkenbare kenmerken van het personage geïntroduceerd. Neergelaten wapens bijvoorbeeld vallen niet echt op de grond, maar zweven een paar seconden boven de lijken zodat je ze gemakkelijk in slow motion kunt oppakken. Dat is waarschijnlijk de beste ontwerpkeuze die hier is geïmplementeerd om het het gevoel te geven van de Deadpool films en strips, maar natuurlijk heb je gruwelijke afsluitingen om je aan het lachen of te laten schreeuwen, of atletische moves om door de omgeving te bewegen (muurloop en dubbele sprong worden hier ook comfortabel uitgevoerd). Daarbovenop is er Deadpool 's eigen belangrijkste "superkracht" om in gedachten te houden en in je voordeel te gebruiken: zijn vermogen om afgehakte ledematen te regenereren.

Na een geweldige eerste missie kom je aan in de hubwereld (of universum?) van het spel, waar je de verschillende hoofdstukken aanneemt die, samen met een hoop verzamelobjecten, upgrades, geheime kamers en hoge scores, zorgen voor een stevig spel volgens VR-standaarden. Het idee is vooral om je speelstijl te laten aanpassen om de verschillende vijandtypes aan te pakken, zowel in hordes, golven als eindbazen. Het is in het begin indrukwekkender en verrassender en er is nauwelijks een verkenning of avontuurlijke sfeer, behalve wat verzamelbare stripboeken, maar ik zou zeggen dat ik steeds terugkwam vanwege het gekke, overdreven gevecht. Het wordt ook repetitief en sommige vijanden waren gewoon te basic, zelfs met bevroren animaties als je 20 meter van ze vandaan stond, maar de volgende finisher liet me dat meestal vergeten.

Ah, de finishers en de combo's. Ze waren enkele van de beste die ik ooit heb meegemaakt, niet dit jaar, maar in VR in het algemeen, en dat is natuurlijk een groot pluspunt voor een Deadpool spel. Een sluipschutterende man met een wapen grijpen, hem naar je toe trekken om hem in slow motion doormidden te hakken, dan zijn werpwapens met beide handen grijpen en twee inkomende vijanden uit verschillende richtingen stoppen, is slechts een voorbeeld van wat je kunt doen, en het is niet alleen voor je eigen plezier, want het spel introduceert een "livestream"-omgeving waar je kunt pronken aan je kijkers. zoals Viewtiful Joe tegenwoordig zou doen. En deze worden alleen maar beter in de gescripte baasgevechten, maar natuurlijk.

Om al het bloed en vliegende ledematen op het scherm in een gelijkmatig tempo te houden, en omdat het draait op de krachtige maar draagbaar zelfstandige Quest 3 hardware, doet het spel een paar concessies op grafisch gebied. De cel-shaded, strip-geïnspireerde afwerking van personages werkt prima, maar de omgevingen lijken vaak uit het Gamecube -tijdperk te komen, en sommige van de eenvoudige gangen en gangen van de Helicarrier maken dit al vanaf het begin van het spel duidelijk. Compromissen zijn begrijpelijk en de norm bij dit formaat, maar ik kon het niet laten te verlangen naar mooiere graphics.

Dus zodra je honderd executies hebt gedaan en het spel een paar keer opnieuw hebt gestart vanwege af en toe een glitch (één liet irritant genoeg een tutorialprompt eindeloos op het scherm staan), is er dan iets dat de bewust domme, oppervlakkige ervaring in stand houdt? Ja, die is er, en voor mij is dat de andere hoofdreden om dit spel uit te proberen: het schrijven en de stemacteerprestaties.

Want praten vanuit je onthoofde zelf is al hilarisch genoeg, maar dit spel zou niet hetzelfde zijn zonder het aanhoudende, eindeloze geklets, want het is ook een vast onderdeel van het personage. Via de comms, in gesprek met jezelf of tijdens ontmoetingen, zijn de slim geschreven en prachtig gebrachte teksten er om je te allen tijde te vermaken, letterlijk. Zo simpel en effectief als dat, maar op een manier die we zelden in VR zien. En als goed nieuws voor niet-Engelssprekenden: hoewel je Neil Patrick Harris en de rest van de Hollywood-cast zult missen, is er ook zeer goede nasynchronisatie in extra talen. Jullie weten allemaal dat ondertitels lezen in VR niet het beste idee is, en omdat je liever creatieve manieren hebt om je vijanden te verslaan terwijl de zoveelste grap in je oor wordt gebracht.

Van "je hebt dit mij aangedaan, waardeloze speler" wanneer je de herhaling van je eigen domme dood ziet, tot het constante doorbreken van de vierde wand of de geestige verwijzingen naar videogames (inclusief lootboxes) en popcultuur, zo wordt het in VR gedaan en iets dat een eerlijk gezegd dom spel ondersteunt en tilt, waar belachelijke executies de andere grote aantrekkingskracht zijn.

Dus, goed gedaan, Twisted Pixel en Meta, want jullie hebben de humor en het soort ervaring Deadpool die nodig was in VR perfect te pakken gekregen. Verwacht hier geen slimme puzzels en gadgets, want dit is een openlijke, onverbloemde slachting, en het is het nieuwe Quest spel dat je je vrienden deze kerst wilt laten zien (zolang ze maar 18+ zijn, hoewel er wel een Kidpool -modus is, trouwens).