Masters of the Universe

Hoewel er recent enkele verkenningen zijn geweest in de wereld van Eternia, met name in de vorm van Kevin Smiths animatieserie op Netflix, is het eerlijk om te zeggen dat He-Man en de rest van de nogal bijzondere groep niet bepaald een groot publiek hebben gevonden onder moderne kijkers. Hoewel He-Man en de Masters of the Universe -franchise enorm populair waren in de jaren 80 en 90, geldt dat niet bepaald voor jonge kijkers van tegenwoordig, waar zelfs voor iemand van ongeveer dezelfde leeftijd als ik, eind twintig, dit universum misschien het meest bekend staat om zijn meme-templates. Het punt is dat, in tegenstelling tot Transformers, Marvel en zelfs Teenage Mutant Ninja Turtles, Masters of the Universe meer een product van het verleden is, enigszins vergelijkbaar met G.I. Joe.

Maar dit heeft Amazon MGM Studios er niet van weerhouden om een flink bedrag te investeren in een live-action bewerking van deze wereld, de nieuwste poging om leven te blazen in Eternia, een film waarin Nicholas Galitzine de hoofdrol speelt als Prins Adam/He-Man, een rol die eerder beroemd werd vertolkt in live-action door Dolph Lundgren. Hoewel Masters of the Universe misschien niet meer de bekende naam is die het vroeger was, ben ik blij dat deze film bestaat, want als fan van deze wereld is het precies wat je zou hopen van een moderne live-action adaptatie.

Ten eerste hebben we het over bombastische actie, larger-than-life personages, verbluffende omgevingen en een eigenzinnig en wat vreemd plot dat duidelijk weet dat het een beetje een vreemde is. Deze franchise is altijd al eigenaardig geweest en als regisseur Travis Knight (recent bekend van Bumblebee) dat voor deze film had afgezwakt, zou het hol en oneerlijk aanvoelen, en daarom is het een traktatie dat het ongemakkelijk en grappig is, echt authentiek Masters of the Universe.

Hoe dan ook, het plot is vrijwel zoals je zou verwachten. Lang verhaal kort: Skeletor wil de kracht van Grayskull voor zichzelf om zijn heerschappij over Eternia te verzekeren, en het is aan He-Man en de rest van zijn nobele helden om de dag te redden. Er zijn een paar emotionele familieobstakels erbij, een deel van deze film speelt zich om een logische reden op aarde af, het is ook een soort coming-of-age verhaal waarin we Prins Adam echt zijn plaats in het bredere universum leren kennen. In wezen zal elke He-Man-fan maar al te bekend zijn met het soort verhaal dat deze film serveert, maar dat is niet slecht, want eerlijk gezegd werkt het.

Het verhaal dient als een effectief lichaam om de memorabele actie en de karakterontwikkeling te ondersteunen, waarbij Galitzine effectief blijkt als zowel Prins Adam als He-Man. Het is enigszins lachwekkend hoe de filmmakers proberen je te overtuigen dat Galitzine niet zo gespierd is als Prins Adam door hem lossere kleding te zien dragen, voordat He-Man verschijnt en de acteur zijn gespierde postuur laat zien. Maar de film is zo dom dat je het prima vindt om dit gewoon te accepteren en verder te gaan. Evenzo maakt Idris Elba indruk als Man-at-Arms, biedt Camila Mendes het absolute minimum als Teela, Alison Brie legt zich in op theatrale elementen als Evil-Lyn, lijkt de rest van de bijrollen te genieten van de gekke aard van de film als de andere minder belangrijke helden en schurken, en dan is er Jared Leto als Skeletor. Meestal in een film met Leto in een sleutelrol klagen we hier over waarom de acteur voor de rol is gekozen, maar Leto floreert oprecht als Skeletor en levert een van zijn beste prestaties tot nu toe, en levert uiteindelijk een gedenkwaardige, hilarische en behoorlijk wrede schurk die velen ongetwijfeld blij zullen zijn om later terug te zien.

En dit alles wordt gecombineerd met effectief benutte, met bathos doordrenkte dialogen, strakke en soepele actie, bewonderenswaardige setpieces die naar mijn smaak iets te veel leunen op digitale effecten, en een samenhangend, zij het eenvoudig plot. Het punt is dat Masters of the Universe je niet zal omverblazen en niet bijzonder bijzonder is, maar het is erg leuk, het voelt niet alsof het te veel gemeenschappelijke grond herhaalt, en de meesten die erbij betrokken waren leken erg te genieten van hun tijd met deze film, wat te merken is. Het is een veilige en vermakelijke sci-fi fantasy vadervriendelijke actiefilm, je zou kunnen zeggen, een waar Guardians of the Galaxy-achtig project, en dat is precies wat je had kunnen verwachten van een 2026-adaptatie van Masters of the Universe.

Toch, als ik extreem kritisch zou zijn, zou ik zeggen dat het op sommige plekken wel meer kleur kan gebruiken, vooral in het kostuumontwerp waar het voelt alsof de personages 'Marvel Cinematic Universe-verifiseerd' zijn, in de zin dat de originele persoonlijkheid van deze excentrieke personages een beetje ontbreekt. He-Man zit precies goed, net als Skeletor, maar Fisto, Ram Man, zelfs Man-at-Arms, al deze kostuums voelen realistisch aan en weigeren zich te richten op de gekke aard van bijvoorbeeld het absurde ontwerp van Trap Jaw. Ik wil dat alles Masters of the Universe lijkt alsof het uit het brein van een 11-jarige komt, en sommige voorbeelden in deze film bereiken dat niet helemaal.

Maar voor het grootste deel is wat Knight en de rest van de creatievelingen met deze film hebben samengesteld gewoon leuk. Het is misschien iets te lang en zou baat hebben bij een kortere periode van 20-30 minuten, en ik weet niet zeker of het zal voldoen aan wat nodig is om meer projecten goedgekeurd te krijgen, maar als je ook maar een beetje van de wereld van Eternia geniet, zul je deze film geweldig naar je zin hebben, want het is eerlijk gezegd een solide, makkelijke en goede entertainmentproductie.