Mega Man Star Force Legacy Collection

Voor de meeste mensen is Mega Man synoniem met de hoofdserie die op de NES begon en volgend jaar een nieuw spel krijgt in de vorm van Mega Man: Dual Override, of mogelijk Mega Man X. Maar in Japan is Mega Man veel groter dan dat en er is een overvloed aan obscure games die in veel gevallen nooit eens in het Westen zijn verschenen, of in ieder geval niet veel indruk hebben gemaakt.

Onder de grotere en succesvollere titels vinden we de Nintendo DS-serie Mega Man Star Force, een soort spirituele opvolger van Mega Man Battle Network (die ook in het Westen werd uitgebracht, voornamelijk op de Game Boy Advance). Star Force bood drie avonturen verspreid over in totaal zeven verschillende versies, wat te vergelijken is met de opzet in de Pokémon-spellen, wat betekent dat je een versie koos om kleine variaties in je avontuur te krijgen. Er is echter geen groot handelselement, dus ik zou stellen dat het vooral een manier was om meerdere versies aan dezelfde speler te verkopen.

Hoe dan ook, je hoeft niet in Mega Man Star Force Legacy Collection te kiezen, want het omvat ze allemaal. Als je de agressieve Mega Man Star Force Leo wilt, is hij hier, en als je de connoisseur's edition Mega Man Star Force Dragon prefereert, kun je die ook kiezen. Bovendien heeft Capcom het project volgestopt met allerlei extra's uit de geschiedenis van het spel, zoals de mogelijkheid om alle kaarten te bekijken, artwork te bekijken, naar muziek te luisteren en dergelijke.

Kortom, de Mega Man Star Force Legacy Collection biedt een vrij uitgebreid pakket. Ik heb destijds alleen de eerste gespeeld en ben er meteen in gegaan. Capcom heeft ervoor gekozen de grafische stijl te behouden, dus het is een grondig gepixeld spel dat we krijgen, maar meteen denk ik dat de isometrische stijl de tand des tijds goed heeft doorstaan en het is nog steeds bewonderenswaardig duidelijk.

Het verhaal draait om Geo Stellar, een jonge jongen die onlangs zijn vader in de ruimte heeft verloren. Het is in wezen een nogal duister verhaal, maar een verhaal dat heel snel wordt behandeld, zoals past bij het tijdperk. Er is geen tijd om te rouwen; In plaats daarvan worden personages en gameplaymechanieken in hoog tempo geïntroduceerd. Het eerste spel heeft het meeste verhaal omdat het de wereld introduceert, en naast Geo Stellar ontmoeten we ook Omega-Xis. Deze twee zijn de belangrijkste personages van de serie en samen kunnen ze transformeren in Mega Man, die vervolgens kaarten gebruikt om allerlei vijanden te verslaan.

Spellen twee en drie worden op dezelfde luchtige manier gepresenteerd, met Geo Stellar en Omega-Xis die nog steeds thuis wonen bij hun moeder, naar school gaan en in een klein stadje ergens in de toekomst wonen, waarna er een onruststoker opduikt en een nieuw avontuur kan beginnen. Er is verrassend veel dialoog gepropt in bijna rollenspelachtige uitgangspunten, maar omdat alles zo beknopt en to the point is, wordt het nooit stijf of eentonig; Het voelt ook nooit boeiend, maar eerder als een excuus voor avontuur. Als ik het met iets zou vergelijken, denk dan aan het verhaal in de vroege Pokémon-games.

De grote aantrekkingskracht van de Mega Man Star Force-serie waren de kaartgebaseerde gevechten met een PlayStation-achtige presentatie (met verbeterde resolutie) op een kleiner raster. In tegenstelling tot de Battle Network-serie was Star Force wat actiegerichter en kan het eigenlijk best uitdagend worden. Gelukkig zijn er een heleboel hulpmiddelen, van regelmatig kunnen opslaan tot jezelf meer tijd geven of wapens sterker maken.

De gevechten vinden vervolgens plaats op een klein raster met zowel actie- als kaartgebaseerde mechanieken. Door je kaarten effectief te optimaliseren, kun je ze vaardig combineren om enorme aanvallen uit te voeren, terwijl je ook je armkanon afvuurt en ervoor zorgt dat je niet in de weg staat van vijandelijke aanvallen. Het wordt daardoor een soort dans tussen timing, positionering en kaartselectie waar ik erg van houd.

Als ik iets negatiefs mag noemen, is het dat, zoals ik al zei, dit een Nintendo DS-spel was, wat betekent dat de menu's oorspronkelijk voor de stylus zijn ontworpen. Ik denk dat dit geen probleem is op apparaten met touchscreens, maar ik heb het gespeeld op de Xbox Series S/X (en effectief ook op de PlayStation 5), en hier voelen de menu's wat houteriger aan dan vroeger.

Al met al is het nog steeds een zeer solide collectie die gemakkelijk aan te raden is. Dit zijn spellen die de tand des tijds doorstaan, die niet baat hadden gehad bij meer polygonen, en die waar passend zijn vernieuwd met een hogere resolutie (zoals in gevechten en op de kaarten). Als je op zoek bent naar klassieke Mega Man-actie, is dit zeker niets voor jou, maar als je een typisch gezellig Japans "happy-go-lucky" avontuur wilt met een diepgaand gameplaysysteem, dan is het heel makkelijk om deze prachtige collectie aan te bevelen.