Mercy

Wat een vreemde is dit. Er zijn maar weinig films die dezelfde merkwaardige reeks emoties en gedachten oproepen als wat Mercy mij heeft laten doorstaan tijdens de ongeveer 100 minuten durende speelduur. Het is een bizar project omdat het vragen stelt over de steeds dominantere aanwezigheid van kunstmatige intelligentie in de samenleving en deze argumenten vervolgens naar voren brengt in een filmformaat dat bijna aanvoelt als een speelfilmlange TikTok. Er is hier heel veel dat me stoort, en toch is Mercy op de een of andere manier een behoorlijk vermakelijke film.

Het verhaal brengt ons naar een semi-futuristische wereld die wordt overspoeld door misdaad en onrust, een preciesachtige weergave van Los Angeles waar de wetshandhaving en het rechtssysteem besloten actie te ondernemen door de noodzaak van een volledige jury van gelijken te elimineren en een beschuldigde simpelweg 90 minuten te geven om een AI met redelijke twijfel tegen zijn veroordeling te overtuigen, door op te treden als een gecombineerde rechercheur en verdachte. Als ze het schuldpercentage onder de 92,5% halen voordat de 90 minuten voorbij zijn, krijgen ze een tweede kans op leven, maar als ze falen, worden ze geëxecuteerd in de stoel die hen momenteel gijzelt.

Wat een verhaal betreft, is er inhoud en potentie die je aandacht zullen vasthouden. Het verhaal is opgezet in een realtime 24-achtige stijl, waarbij de 90 minuten in gelijk tempo voorttikken voor Chris Pratts vermeende rechercheur, Chris Raven, en voor de kijker, en dat doet veel voor het gespannen tempo. Maar een dergelijk verhaal opent ook de deur voor allerlei andere morele ambiguïteiten, waarbij je afgeleid raakt door het uitgangspunt en je afvraagt waarom iemand bij zijn volle verstand dacht dat dit een goed idee was en waarom de AI-rechter (Maddox), gespeeld door Rebecca Ferguson, volledige macht en autocratie krijgt om in te breken wat ze wil en toegang te krijgen tot welke data ze wil dan ook onder invloed van de beschuldigde in een poging de waarheid te zoeken. Moeten we een wet overtreden en grenzen overschrijden in de zoektocht naar gerechtigheid? Dat is wat deze film me uiteindelijk aan het twijfelen heeft gebracht, ondanks dat het eigenlijk niet het punt van het verhaal is.

Maar goed, ondanks een paar onevenwichtige ideeën en haperingen onderweg, is er hier een boeiend en fris plot dat op een boeiende manier is opgebouwd. Het is geen Oscarwinnaar of geschreven meesterwerk, maar het heeft wel meer inhoud en stijl dan veel moderne actie-epos kunnen bieden. De belangrijkste problemen waar Mercy mee te maken heeft, zijn juist hoe het fundamenteel als film is opgebouwd, aangezien het bijna op TikTok is gefilmd dat wisselt tussen clips, bodycambeelden en videogesprekken, terwijl Pratt schopt en schreeuwt telkens als iets niet gaat en Ferguson totaal geen emotie toont dankzij het portretteren van een levenloze AI. De beste manier waarop ik kan beschrijven hoe Mercy zich afspeelt is als een speelfilm van Braindance uit Cyberpunk 2077, waarin we plaats delicten bestuderen en ontrafelen, data en informatie herbeoordelen, e-mails en versleutelde berichten lezen, allemaal op zoek naar de waarheid. Het is een bizarre opzet die Mercy doet aanvoelen alsof het is samengesteld door een AI met een voorliefde voor filmmaken.

Hoewel ik vind dat het sterkste deel van Mercy het narratieve uitgangspunt is, maakt de film ook een nogal teleurstellende zet door meteen tot het punt te komen om enkele van de belangrijkste vragen te stellen die ik hierboven noemde en dan gewoon de aftiteling te laten lopen, waardoor je met een ontevreden nasmaak achterblijft. vooral gezien de nogal opvallende plotwendingen die in het laatste bedrijf plaatsvinden. Het voelt allemaal als een film die ongelooflijk snel in elkaar is gezet, wat een beetje teleurstellend is omdat er potentie is om te verkennen, vooral vanuit een perspectief van wereldopbouw en moraliteit.

Door dit alles blijf ik een beetje verbijsterd door Mercy. Het is geen rampzalige film in dezelfde stijl als de andere recente TikTok-achtige film War of the Worlds, maar ook niet geweldig. Er zijn momenten van kwaliteit, een verhaal met veel potentie, een strak gespannen tempo dat je geboeid houdt, maar er is ook zoveel op het gebied van montage, acteren en zelfs creatieve visie dat Mercy een bevredigende indruk op je achterlaat. Het is weer zo'n eerlijk gezegd te missen film, ook al zullen degenen die wel kijken merken dat ze hem waarschijnlijk niet zullen haten, op de een of andere manier...