Metal Eden

Mijn eerste gedachte na een paar minuten met Metal Eden was "Wauw!" " De game wordt door de Poolse ontwikkelaars beschreven als een "adrenaline-rush sci-fi FPS", en dat kan ik zeker bevestigen! Stel je een mix voor van Doom met een scheutje Neon White en Ghostrunner, en je hebt een redelijk goed idee van waar Metal Eden over gaat, en het is echt een schot in de roos!

Metal Eden speelt zich ver in de toekomst af, waar de aarde te klein is geworden voor de mensheid, die blijft groeien. Daarom is in een uithoek van het universum de megastad Moebius gebouwd, zwevend boven het oppervlak van de verlaten mijnplaneet Vulcan. Robots zijn gek geworden in Moebius en hebben de zogenaamde "Cores" gestolen, digitale apparaten waar de mensheid hun identiteit opslaat, zodat ze op een later tijdstip weer tot leven kunnen worden gewekt in een ander lichaam wanneer Moebius bewoonbaar wordt. De androïde Aska wordt gestuurd op wat het best kan worden omschreven als een zelfmoordmissie om het op te nemen tegen het leger van op hol geslagen robots en de waardevolle Cores veilig te stellen.

De gameplay is gewoonweg adembenemend. Je beweegt je razendsnel door de levels in de beste Ghostrunner stijl (de ontwikkelaars maken er geen geheim van dat ze zich hebben laten inspireren door dit spel, en er is zelfs een upgrade genaamd Ghost Runner in het spel), en de vijanden komen in golven en soms zelfs in horde-achtige sequenties, waar massa's vijanden moeten worden uitgeroeid voordat je verder kunt. De actie is non-stop en je hebt nauwelijks tijd om te ademen; Er zijn overal explosies, vijanden vallen aan vanuit alle hoeken en alle delen van het level, en je springt van platform naar platform om meer munitie en schilden te vinden en om wat afstand te creëren tussen jezelf en je vijanden. Het is hectisch, het is cool en het is heerlijk ouderwets.

Onderweg word je uitgerust met een reeks min of meer sci-fi-achtige wapens. Sommige wapens zijn goed in het verwijderen van de schilden van vijanden, maar richten niet veel schade aan, terwijl andere niet veel indruk maken op het schild, maar veel effectiever zijn op de vijand zelf als het schild eenmaal is verwijderd. Je moet dus constant wisselen tussen je wapens, wat gelukkig snel en soepel gaat. De wapens werken goed en het ziet er cool uit als je vijanden raakt en ze ontploffen en uit elkaar vallen, maar helaas missen de wapens een beetje gewicht. Je kunt zien dat je wapens effectief zijn tegen vijanden, maar je kunt het niet echt voelen.

Aska is uitgerust met een slim Core Ripping mechaniek. Het stelt haar in staat om Cores uit de lichamen van aanvallende robots te scheuren (niet dezelfde Cores waarop de menselijke identiteiten zich bevinden), waardoor ze onmiddellijk zullen worden gedood. Aska kan dan de kern naar andere robots gooien, die zullen ontploffen, of ze kan het zelf absorberen, waardoor ze voor een korte periode een krachtige melee-aanval krijgt, die bijvoorbeeld de anders ondoordringbare schilden van vijanden kan verwijderen. Er is een cooldown op deze vaardigheid, dus het kan niet altijd worden gebruikt, maar je gaat dit mechanisme na verloop van tijd leuk vinden.

Tussen golven van vijanden beweeg je door de levels door te springen, over muren te rennen, van platform naar platform te springen en rond te vliegen met een soort enterhaak. Aska heeft ook de mogelijkheid om zich op te krullen tot een gepantserde bal, maar in deze vorm heb je niet de parkour-vaardigheden en ben je lang niet zo zwaar bewapend als in de normale vorm van Aska. Ik heb deze vorm niet vaak gebruikt, alleen als het spel dat vereist, omdat er één type vijand is, een soort schildpadachtige robot, die veel gemakkelijker te verslaan is in balvorm.

Met regelmatige tussenpozen ben je genoodzaakt om jezelf te vervoeren via een gloeiende zipline, wat een vreemde onderbreking is. Deze reizen zijn zowel saai als frustrerend kunnen zijn, omdat het grijpmechanisme voor het grijpen van deze kabelbanen niet altijd werkt zoals het zou moeten. Daarom worstel je soms onnodig met deze secties, vooral als je met hoge snelheid van de ene zipline naar de andere moet springen - en om het nog vervelender te maken, worden deze zip-lines later in het spel ook gebruikt in een baasgevecht - niet ideaal.

Onderweg kun je je Core Ripping -mechanica, je eigen Core -vaardigheden en je pak upgraden via een driedelige vaardigheidsboom. Je wapens kunnen ook worden geüpgraded met iets dat Dust wordt genoemd, een vorm van valuta die in sommige cilinders in de omgeving te vinden is, maar je kunt het ook verdienen door vijanden op verschillende manieren te doden, zoals met Core Ripping, explosies of door meerdere vijanden tegelijkertijd te doden.

Hoewel de moeilijkheidsgraad niet vergelijkbaar is met Ghostrunner, kun je gemakkelijk een schop onder je kont krijgen als je niet oppast. Er is echter ook een gemakkelijke moeilijkheidsgraad, die eigenlijk vrij eenvoudig is, dus de meeste mensen kunnen dit spel spelen, maar als je een stevige uitdaging wilt, kies dan gewoon een van de hogere moeilijkheidsgraden van de vier beschikbare niveaus, en je hebt genoeg te doen.

Esthetisch gezien ziet Metal Eden er echt goed uit, en de game als geheel is behoorlijk goed ontworpen. De futuristische stijl doordringt alles, van de koude stalen omgevingen, je HUD en menu's tot de tussenfilmpjes en het ontwerp van de wapens. Het straalt allemaal toekomst en cyberpunk uit, en ik vind het persoonlijk geweldig hoe de ontwerpers van Polish Reikon Games blijkbaar alles uit de kast hebben gehaald.

Zonder een tech-expert te zijn, lijkt de technische kant meer wankel. Ik speelde Metal Eden in Performance Mode op PlayStation 5 Pro en ervoer verschillende keren vertraging en schermscheuren als er veel op het scherm gebeurde. Het lijkt er ook op dat de game de resolutie dynamisch behoorlijk schaalt, want nogmaals, als er veel op het scherm gebeurt, kunnen de graphics er een beetje ruw uitzien, alsof het soms op een vrij lage resolutie draait. Ik wil echter benadrukken dat dit uitsluitend gebaseerd is op visuele observatie en niet iets dat ik de tools heb om te meten, maar dat de visuele kant van tijd tot tijd een klap krijgt. Het heeft geen invloed op de gameplay, maar het IS iets dat je opvalt.

Het geluid is behoorlijk indrukwekkend en ondersteunt de visuele stijl goed met goede, zware geluidseffecten, goede stemmen van de "traders" die je hoort, en de soundtrack is snel, zwaar en elektronisch, wat goed past bij de hectische gevechten.

Metal Eden is een solide sci-fi shooter vol actie. De wapens werken goed, er zijn hier een paar goede ideeën en het hele pakket lijkt goed ontworpen. Als je het belangrijk vindt dat de graphics in je games altijd haarscherp zijn, dan is Metal Eden niet het spel voor jou. Als je echter meestal wordt vermaakt door snelle, over-the-top sci-fi-shooters, dan is Metal Eden iets voor jou, omdat het voor het grootste deel goed speelt en ook voor het grootste deel goed in elkaar zit. Toch is het relatief snel voorbij, want het kan in ongeveer 8-11 uur worden voltooid, afhankelijk van de moeilijkheidsgraad.

Metal Eden is het meest ambitieuze project van de Poolse ontwikkelaar Reikon Games, die eerder de kleine top-down isometrische cyberpunk-shooter Ruiner maakte. Ze hebben het hier behoorlijk goed gedaan, maar er is zeker ruimte voor verbetering aan de technische kant. Als je echter de af en toe ongelijke graphics over het hoofd kunt zien, is Metal Eden een goede, solide sci-fi-actie-ervaring.