Mina the Hollower

Is het niet een beetje vreemd hoe sommige games nostalgisch kunnen aanvoelen zonder echt oud te zijn? Mina the Hollower ziet eruit als iets dat je in 1999 op een overklokte Game Boy Color had kunnen spelen, maar tegelijkertijd biedt het een moderne uitstraling, ontwerp en gebruiksvriendelijkheid die zeker meer in de jaren 2020 thuishoren. Voor de ongeduldigen onder jullie: ik kan meteen zeggen dat dit een serieuze kandidaat is voor de titel van het meest charmante en gepolijste indie-avontuur van dit jaar!

De opzet, voor degenen die het gemist hebben, is iets anders. Je speelt als de vindingrijke muis Mina, een zogenaamde "hollower", gewapend met een zweep en het vermogen om ondergronds te graven om zich een weg te banen door de wereld. Het graven zelf klinkt misschien als een gimmick, maar het is in feite de ruggengraat van het hele spel. Je gebruikt het constant om aanvallen te ontwijken, obstakels te passeren, verborgen doorgangen te vinden of simpelweg sneller te bewegen door de uitgestrekte spelwereld. Het wordt al snel net zo vanzelfsprekend als platformen in Super Mario of ontwijken in Dark Souls. Bovenal geeft het Mina the Hollower een eigen unieke haak in dit drukke genre van platformactie-avonturen met RPG-elementen. Het is gewoon niet meer genoeg om coole sprites, mooie chiptunes en een knipoog naar Zelda te hebben om mensen met open mond te doen. Tegenwoordig is er iets meer nodig, en gelukkig bezit Mina the Hollower precies de eigenschappen die het onderscheiden van de massa!

Dit is een donkerder spel dan de enigszins rudimentaire Game Boy-esthetiek doet vermoeden. Natuurlijk heeft het de kenmerkende charme en humor van de ontwikkelaars uit Shovel Knight, maar het verhaal neemt ook onverwachte wendingen en weet met weinig veel over te brengen. Bovenal hou ik van de dichte sfeer, die het beste omschreven kan worden als het feit dat de ontwikkelaars elk mogelijk cliché uit klassieke gotische horrorfilms herpakken, herverpakken in een spel, en tegen alle verwachtingen in iets totaal unieks creëren. In gametermen lijkt het alsof de basis ligt met de dromerige en surrealistische gameplay van The Legend of Zelda: Link's Awakening, de vulling is de uitstraling en sfeer van Castlevania, en de hoogtepunt is de meedogenloze en compromisloze moeilijkheidsgraad van Dark Souls. De wereld is uitgestrekt en levendig, en moedigt je voortdurend aan om nieuwe dingen te proberen, en naarmate je snel toegang krijgt tot een heel arsenaal aan vaardigheden, wordt de spelwereld echt spannend om te verkennen. Je wilt jezelf erin verliezen, de snelkoppelingen onthouden en constant zoeken naar het volgende geheim.

Het helpt zeker dat de besturing vlekkeloos is, want ze reageren direct op elke druk op de knop, en het gevecht heeft een vloeiendheid en precisie waardoor zelfs de eenvoudigste vijanden bevredigend aanvoelen om uit te schakelen. Naast de zweep zijn er verschillende alternatieven zoals messen (meer gericht op gevechten van dichtbij) en de hamer (langzamer maar krachtiger), en de wapens kunnen ook op interessante manieren worden geüpgraded om Mina te veranderen in een wervelende tornado van vernietiging. Het spel bevat wat ouderwets DNA doordat het verwacht dat je de wereld observeert, vijandpatronen leert en experimenteert met alle beschikbare hulpmiddelen. Gelukkig is er hier niet veel begeleiding, maar het wordt ook nooit verwarrend, want het messcherpe spelontwerp stuurt je voortdurend in de juiste richting. In gevechten vind je al snel een bijna hypnotiserend ritme waarbij je constant wisselt tussen aanvallen en ontwijkende manoeuvres, en de bazen zijn ook briljant, niet alleen visueel, maar ook qua gameplaymechanieken. Yacht Club Games heeft baasgevechten gemaakt die uitdagend zijn zonder frustrerend te worden, en hoewel ik vaak ben gestorven, kon ik niemand anders dan mezelf de schuld geven.

Ik schreef eerder dat Mina the Hollower aanvoelt als een overklokte Game Boy Color-game, en dat is echt geen overdrijving. De pixelart is volkomen consistent en onderscheidend, het is bijna provocerend hoeveel detail en persoonlijkheid de ontwikkelaars in deze beperkte visuele stijl hebben weten te proppen. De animaties zijn overal van topniveau, de omgevingen zitten vol met kleine eigenaardigheden, en hoewel het vijandontwerp misschien afgeleid is, is het toch gezellig en charmant. Het spel straalt een donkere en noodlottige sfeer uit en laat het moeiteloos lijken, iets wat makkelijker gezegd dan gedaan is. De graphics mengen zich naadloos met de fantastische soundtrack, gecomponeerd door veteraan Jake Kaufman (die, toepasselijk, zijn professionele carrière begon met een Game Boy Color-spel), en over gamemuziek-veteranen gesproken, de levende legende Yuzo Koshiro levert ook een paar gastnummers. Samen hebben ze een geluidslandschap gecreëerd dat tegelijk melancholisch, dreigend en vreemd genoeg knus en uitnodigend is.

Wat Mina the Hollower echt laat werken, kun je niet precies aanwijzen, het is meer het gevoel dat dit een ware liefdesarbeid is, een avontuur dat zorgvuldig met de hand is gemaakt door ontwikkelaars die dit soort spel echt begrijpen en liefhebben. Elke kleine animatie, elk geheim en elk geluidseffect voelt zowel zorgvuldig geplaatst als tegelijkertijd zo natuurlijk alsof ze er altijd al waren geweest.

Yacht Club Games hadden het zichzelf makkelijker kunnen maken. Ze hadden nog een Shovel Knight-spel kunnen maken, maar in plaats daarvan kozen ze ervoor iets nieuws, iets anders, en misschien iets donkerders. Mina the Hollower voelt daarom nooit als een goedkope poging om op de simpele golf van nostalgie te rijden. Het is niet zomaar een spel in een oceaan vol nieuwe oude indie-titels met toegevoegde retro-graphics. Dit voelt als een spel dat echt begrijpt waarom zovelen van ons in de eerste plaats verliefd zijn geworden op dat tijdperk. Dat was niet alleen dankzij indrukwekkende pixelart of aanstekelijke beep-boop muziek, maar ook vanwege het gevoel van avontuur en verkenning. Het gevoel dat er een fantastische WERELD op een klein cassettetje gepropt zat, een wereld vol beperkingen, zeker, maar ook een wereld die voelde als iets groters dan slechts een verzameling pixels op een scherm. En dat gevoel... Mina the Hollower vangt dat gevoel perfect.

Mina rent door de nacht alsof de maan haar haar hart heeft geleend. Dit is niet zomaar een spel in het publiek, het is een wedstrijd die naar dauw ruikt op een zomerochtend, als regen op oude steen. Het vangt het gevoel van een jeugd-tekenfilmserie, een tijd waarin de wereld nog schatten en mysterie verborg achter elke schaduw.