Minions & Monsters

De Despicable Me-franchise bestaat al zo lang dat iedereen zou moeten weten wat je van deze films kunt verwachten: je houdt ervan of je haat ze. Of, nou ja, misschien tolereer je ze gewoon: ze hebben hun charme, wat grappige grappen en het stemwerk is geweldig, maar negentig minuten onzin en slapstickhumor met domme verhalen en dommere personages kan een test van geduld zijn.

Minions & Monsters heeft echter een paar speciale elementen die het onderscheiden van de rest van de films (dat zijn vier Despicable Me-films en twee eerdere Minions-films). De zevende film in de franchise is eigenlijk een zeer slimme ode aan het klassieke Hollywood, waarbij wordt benadrukt dat de fysieke komedie van de Minions echt een voortzetting is van de komedies van Chaplin en Buster Keaton, wiens invloed voor altijd voelbaar zal blijven.

Natuurlijk is de film nog steeds gericht op kinderen, maar hij zit vol met cinefiele verwijzingen omdat hij zich afspeelt in Hollywood in de jaren twintig, waarbij de uitvinding van geluidscinema een belangrijk onderdeel van het verhaal is. De eerste helft van de film is een genot en maakt volledig gebruik van de setting, beginnend met een zeer lange proloog met bijna niets anders dan Minionese-taal die bijna aanvoelt als een stomme film, waarbij het verhaal wordt verteld in actie en expressies. Helaas keert de tweede helft terug naar een veel conventionelere route die zijn uitgangspunt vergeet en overal had kunnen spelen.

Minions & Monsters voelt erg als de Minions zelf: chaotisch, onvoorspelbaar, onwetend van regels of logica. Op een gegeven moment verrassen ze je misschien met een briljante streep, om je minuten later teleur te stellen door weer terug te keren naar hun idiote manier. Het is bijna twee films in één, en helaas is de eerste film verreweg de beter. Vanaf de openingstitels, met echte fragmenten uit de allereerste speelfilms en films gemaakt door Muybridge of de broers Lumierè gemengd met de Minions, begin je te denken dat je iets bijzonders meemaakt.

Ja, het is weer een reeks verwijzingen met weinig inhoud ertussen, maar het zijn geen popcultuur-uit-de-jaren 80, nog steeds commercieel te maken verwijzingen die meestal in deze films voorkomen. In plaats daarvan is het een lange, liefdevolle en vaak hilarische liefdesbrief aan de klassieke Amerikaanse cinema, wat zeldzaam voorkomt in een kinderfilm. Iedereen die de eerste helft van de film bekijkt, waarin dit pre-depressieve Hollywood met zoveel toewijding en romantiek wordt neergezet, zal waarschijnlijk interesse of nieuwsgierigheid uit die tijd ontwikkelen, en als een kind een cinefiel wordt door het kijken van een Minions-film, dan is deze film meer dan de moeite waard geweest.

Helaas, precies op het moment dat het bijzonder interessant zou kunnen worden, en eigenlijk ontroerend behalve een snelle reeks verwijzingen, neemt het verhaal enkele vreemde wendingen, worden sommige personages verlaten en worden er nieuwe personages geïntroduceerd die totaal misplaatst aanvoelen (en soms anachronisch, zoals de weergave van pulp sciencefiction een paar decennia eerder) en verandert het in een veel conventionelere film.

Er zijn Minions, en er zijn monsters, dus het is niet alsof het zijn belofte niet waarmaakt, en het behoudt nog steeds wat van de vreemdheid van de eerste helft, maar volledig in dienst van een veel voorspelbaarder verhaal dat zichzelf iets te serieus neemt, en ook te veel afwijkt van de Hollywood- en vroege filmcontext die de film zoveel interessanter maakte. Het is op zichzelf prima, maar het is het gebruikelijke wat je van de Minions zou verwachten, wat een teleurstelling is na een veel leukere eerste helft... Maar het kernpubliek van de film zal waarschijnlijk meer genieten van die tweede helft, die vol actie zit en vol zit met schattige kleine monsters.

Uiteindelijk is het een bitterzoete sensatie van een gemiste kans: Illumination kwam heel dicht bij het maken van een boeiende Minions-film, een die een eerbetoon brengt aan de oorsprong van Hollywood en vooral aan de stomme komediefilms van Chaplin en Keaton, waaraan de Minions alles te danken hebben. Maar de oude gewoonten van Illumination, die ook de Super Mario-films treffen, blijven: het onvermogen om zich volledig aan één idee te verbinden, om de personages ruimte te geven om te groeien en te schitteren, de neiging om de kijker met elk idee te bombarderen zonder filter, alleen om te zien wat blijft hangen, zonder eerst na te denken of het daadwerkelijk werkt of logisch is, of dat het de film beter maakt in plaats van opgeblazen. Tenminste met Minions & Monsters kunnen we met vertrouwen zeggen... Het is niet "zo slecht".