Mio: Memories in Orbit Preview: Een betoverende Metroidvania

Toegegeven, gezien de immense stortvloed aan Metroidvania's die momenteel op de markt zijn, kan het een uitdaging zijn om een nieuwe toevoeging aan het subgenre aan te wijzen als een waardig hoogtepunt. Dit is vooral deze week het geval, aangezien velen zich opmaken voor de terugkeer van Hollow Knight... Maar Douze Dixiemes ' Mio: Memories in Orbit is een spel om in de gaten te houden, iets wat ik kan bevestigen nadat ik onlangs de kans kreeg om hands-on met het project aan de slag te gaan op Gamescom.

Voor degenen die bekend zijn met dit type spel, Mio voldoet heel natuurlijk aan het Metroidvania-formaat. Het is een 2D-wereld die in wezen bestaat als één grote puzzel, een wereld waarin je moet uitzoeken hoe je een nieuw gebied kunt bereiken door een route af te leggen die voor je openstaat om een nieuwe techniek of vaardigheid te verdienen om de toegang tot een andere sector te kraken. Er zijn snelle en uitdagende gevechten om onder de knie te krijgen, platformsecties om te overwinnen, geheimen om te vinden en manieren om het personage te verbeteren met extra upgrades. Nogmaals, Mio is er niet op uit om het Metroidvania-boek te herschrijven, het geeft er gewoon zijn eigen draai aan.

En deze draai komt op een handvol verschillende manieren. Ten eerste is er de art direction waar velen door in vervoering zullen raken na het zien van gameplay en een paar afbeeldingen van Mio. Douze Dixiemes beschrijft het als "technomagisch", en dat is precies hoe het voelt, met verbluffende achtergronden en decorstukken waar je in kunt verdwalen. Het is echt een prachtig spel dat hier is ontworpen, en de kleurkeuze, het gebruik van licht en ruimte, de verschillen in biomen, het zorgt er allemaal voor dat Mio een gedenkwaardig ogende Metroidvania is.

Daarnaast is er dan de bewegingssuite. De hoofdpersoon van Mio heeft een speciale bewegingstechniek die zich het beste laat omschrijven als het glijden over een oppervlak. Mio heeft uitstekende tentakelachtige aanhangsels uit zijn hoofd en kan deze gebruiken om vijanden aan te vallen, met de wereld te communiceren en ook rond te klauteren. Mio's tentakels kunnen zich aan muren en plafonds hechten, zodat hij over en langs deze oppervlakken kan glijden om nieuwe gebieden te bereiken, met als voorbehoud dat het een op uithoudingsvermogen gebaseerd systeem is waarbij als je opraakt, je weer op de grond valt. Het leuke van dit systeem is dat het kan worden geketend met andere, meer traditionele bewegingstechnieken, zoals muurspringen, om verre locaties te bereiken, en zelfs kan worden uitgebreid door speciale bloemachtige items aan te vallen die de uithoudingsbalk resetten zodat je nog langer kunt blijven platformen.

In de demoversie die ik heb getest, waarvan werd gezegd dat deze ongeveer acht uur duurde tijdens het hoofdavontuur, werd het duidelijk dat Douze Dixiemes geen klappen uitdeelt met betrekking tot de uitdaging. De platformactie is nauwkeurig en taai, maar toch lonend als je ze overwint, en de gevechten zijn dat evenzeer, vooral de baasgevechten. Ik had de luxe om tegenover een verborgen baas te staan die leek op een bovennatuurlijke garderobe, en het leek me routinematig te verrassen met unieke aanvallen, razendsnelle bewegingen en zelfs een opstelling met meerdere fasen die het gevecht in de tweede helft twee keer zo moeilijk maakte. Het intrigerende is dat deze baas slechts een zijproject was, een extra in het totale geheel van Mio, wat suggereert dat de volledige game boordevol uitdagingen zal zitten om te best.

Het is hierdoor dat ik word aangemoedigd door wat ik zag met Mio: Memories in Orbit. Het opereert in een complex en moeilijk genre van games, maar ik ben er vrij zeker van dat Douze Dixiemes de creatieve visie en de focus heeft om een titel te serveren die opvalt en gedijt. We zullen het later dit jaar zeker weten wanneer de game op een onbepaalde datum wordt gelanceerd op pc, Xbox, PlayStation en Nintendo Switch.