Moana (2026)

Van de reeks live-action remakes van Disney voelt Moana het meest onnodig van allemaal. De film waarop het gebaseerd is is nog geen tien jaar oud (uitgebracht in november 2016) en blijft een actieve franchise, met Moana 2 die eind 2024 werd uitgebracht en een derde animatiefilm in productie.

Maar aangezien Moana/Vaiana een van de meest succesvolle Disney-franchises van de afgelopen jaren is, beschouwd als de meest gestreamde film in de VS tussen 2020 en 2024, was het simpelweg te logisch om een live-action remake te maken: als de kassaprognoses niet de plank missen, wordt het een automatische gelddrukmachine voor Disney, vergezeld van een eigen merchandise-reeks. Niet zonder kosten (het budget wordt geschat op meer dan 200 miljoen dollar), maar zeker met minimale creatieve inspanning.

De meest cynische stem in mijn hoofd is geneigd om deze Moana-remake en Disney af te kraken vanwege hun schaamteloze gebrek aan originaliteit, en omdat ze een film maken die helemaal niets toevoegt puur voor winst, wat uiteindelijk niet beter is dan de originele film. Maar tegelijkertijd, hoe boos kunnen filmcritici zijn op een film die deze zomer waarschijnlijk veel kinderen gelukkig zal maken?

Om Disney wat krediet te geven, denk ik dat Moana een van de films is die het meest profiteert van de vertaling van animatie naar live-action vanwege de weelderige Polynesische landschappen en adembenemende uitzichten op de open zee. Niet dat dit er per se beter uitziet dan animatie, maar er is in ieder geval een duidelijk voordeel van het zien van hetzelfde verhaal nu op de echte plekken waar het door geïnspireerd is (ook al voelen sommige aan als fotorealistische CG-omgevingen) en met menselijke acteurs. Andere live-action remakes, zoals die met veel pratende dieren of fantasiewezens, waaronder De Leeuwenkoning, Sneeuwwitje en De Kleine Zeemeermin, hebben een heel vreemd gevoel en steken vaak de uncanny valley over die ze onaantrekkelijk en lelijker doen lijken dan de kleurrijke geanimeerde originelen.

Moana ziet er daarentegen erg goed uit: het kleurenpalet is misschien wat gedempt vergeleken met de animatie, maar het voelt helemaal niet nep aan. De meeste scènes, van die op het Polynesische eiland tot die midden op de oceaan, zien er erg authentiek uit, met uitzondering van de Tamatoa-scène, die een verschrikkelijk green-screen gevoel heeft: een duidelijk voorbeeld dat, als dit een live-action film vanaf de grond was geweest, sommige ontwerpkeuzes anders zouden zijn geweest.

In dat opzicht vergelijk ik het met vorig jaar How to Train Your Dragon: een remake van een zeer recente animatiefilm, die vandaag de dag nog steeds 100% standhoudt, maar met beelden en actiescènes die een episch live-action alternatief opleveren, en met een gezonde mix van menselijke personages en CGI-wezens zodat geen van beiden misplaatst is. De problemen ontstaan wanneer je Moana (2016) vergelijkt met Moana (2026) en beseft dat... Het zijn inderdaad exact dezelfde film.

Moana (2016) was perfect: er was geen noodzaak om iets te veranderen, te herschrijven of uit te breiden. Dus de filmmakers van de remake maakten de juiste keuze door niets te veranderen... Wat ook onthult hoe onessentieel deze versie is.

Mijn theorie is dat Disney de remake heeft versneld zodat ze Dwayne Johnson, die nu 54 is, realistisch Maui konden laten spelen in de live-action versie - en mogelijke vervolgen - voordat hij te oud wordt. Maar doordat precies dezelfde acteur uit de animatiefilm nu een spierpak en een pruik droeg, bewijst dat er geen ziel achter deze film zit en dat er nooit de intentie was om het originele materiaal te verbeteren, te veranderen of uit te breiden, of zelfs maar een beetje te verrassen.

Live-action remakes van klassieke Disney-prinsessenfilms zoals Sneeuwwitje, De Kleine Zeemeermin of Belle en het Beest proberen tenminste, ten goede of ten kwade, diepgang toe te voegen aan personages die weinig tijd hadden om te groeien in de beperkte speelduur van de oudere animatiefilms en de meer verouderde of conservatieve aspecten te corrigeren. Lilo & Stitch van vorig jaar – opnieuw, ten goede of ten kwade – veranderde ook het einde om het personage Nani, de oudere zus, te versterken en dient over het algemeen als iets andere interpretaties van hetzelfde verhaal.

Bij Moana kon er weinig gedaan worden, alleen wat nieuwe grappen toevoegen (ook al blijven de meeste hetzelfde) en een paar extra dialogen tussen Moana en Maui die eigenlijk niet veel veranderen omdat, ik sta erop dat de motivaties en groei van de personages in het origineel al perfect waren. Het is waarschijnlijk het beste dat ze Moana niet hebben "verpest", maar daardoor zullen veel kijkers waarschijnlijk teleurgesteld zijn en denken dat er weinig reden was om deze nieuwe versie te gaan kijken terwijl ze het origineel op Disney+ kunnen bekijken wanneer ze willen.

Er is dus eigenlijk niets mis met deze versie van Moana/Vaiana. Sterker nog, het is een van Disney's best uitziende live-action remakes, en door hoe trouw het is, werkt alles geweldig: het verhaal, de liedjes, de setting... Als je van een film houdt, zul je hem ook geweldig vinden, hoe vaak je hem ook kijkt, en als je van Moana houdt, zul je waarschijnlijk ook van deze versie genieten. Het is alleen dat Disney veel meer van je geld zal houden.