Mouse: P.I. For Hire

Sinds ik voor het eerst Mouse: P.I. For Hire tegenkwam, houd ik het spel gretig in de gaten en volg ik de ontwikkeling ervan. De reden is geen connectie met ontwikkelaar Fumi Games of een obsessie met de titel zelf, het is simpelweg dat dit project een gevoel van karakter en persoonlijkheid uitstraalt dat je vaak mist als je zoveel media consumeert en zo regelmatig tussen verschillende games heen en weer springt als een recensent. De trailers, de frequente inkijkjes, de hands-on ervaring, het overtuigde me allemaal dat deze titel het 'het'-element heeft vanuit creatief en artistiek oogpunt. Maar houdt dat stand gedurende de duur van het verhaal?

Het enige wat je hoeft te doen is kort de met rubberen slangen geanimeerde jaren 30, zwart-wit noir kleurenpalet en de bijbehorende vinyl jazz-soundtrack te ervaren, om te weten dat Fumi Games de spijker op zijn kop heeft gestoken qua audio-visueel oogpunt. Mouse: P.I. For Hire is een waar creatief genot, een opvallend en memorabel kunstwerk dat sterk genoeg is om de enige reden te zijn dat je een exemplaar zou bemachtigen en het spel zelf zou ervaren. Het is niet alleen verbluffend om naar te kijken, het heeft overal persoonlijkheid en charisma, waarbij de wereld echt lijkt te zijn gegrepen uit een ouderwetse tekenfilm. Het is prachtig en een verrassend goede basis om een actievolle Doom-achtige shooter op te bouwen.

Mouse: P.I. For Hire is lineair opgebouwd, wat betekent dat je een mysterieus verhaal volgt over vermiste muizen, dat al snel ontaardt in een grootschalig corruptieplan dat net zo dwaas is als een tekenfilm, zelfs als het inspiratie uit de echte wereld heeft. Hoe graag ik ook wat meer handelingsvrijheid zou willen in het detective-element van het spel, de noodzaak om aanwijzingen te verzamelen om essentiële verbanden en informatie te ontdekken, werkt het verhaal en hoe het is opgebouwd en blijft het interessant genoeg om te willen volgen. Maar de waarheid is dat Mouse's verhaal niet echt het belangrijkste verkoopargument is. In een vergelijkbare stijl als bij Cuphead is er een verhaal in het hart van het spel dat genoeg is om je gemotiveerd te houden, maar de echte inhoud van dit spel zit in de actie-opzet.

We hebben het opnieuw over een Doom-achtige ervaring, waarbij je tussen verschillende arena's beweegt en aanvallende knaagdieren (of krokodillen...) bestrijdt met een bizarre reeks wapens en gereedschappen. Je kunt ongelooflijk snel rondsprinten op een omnidirectionele manier, verworven vaardigheden gebruiken om te grijpen en muur-rennen rond de gebieden, terwijl je een stortvloed lood loslaat op naderende bedreigingen. Als de chaos is gaan liggen, kun je ofwel hoekjes en gaatjes verkennen op zoek naar geheimen, of doorgaan naar de volgende arena. Het is eigenlijk een vrij lineair gestructureerde ervaring, erg vergelijkbaar met Doom, en dat is geen kritiek, maar iets om misschien op te letten als je hoopte op meer openlijk opgebouwd levelontwerp.

Wat betreft het levelontwerp: Fumi Games heeft hun creatieve vaardigheden laten zien en een breed scala aan opties geboden die je door heel Mouseburg brengen en naar diverse unieke biomen en locaties leiden. Geen twee levels voelen of zien er hetzelfde uit, en er is ook nooit een vertrouwde manier om tot het einde van een level te komen. Ondanks het noir-palet komt overal waar je komt fris en levendig over, vooral wanneer het gevecht begint en de jazzsoundtrack tot het uiterste wordt opgevoerd.

Wat ik zal bekritiseren zijn de vijanden, want er zijn maar een handvol vijandtypes in het spel, en meestal vechten ze allemaal op vergelijkbare manieren. Melee-vijanden rennen zonder nadenken op je af, terwijl de afstandsvijanden achterblijven en van een afstand kogels op je afvuren. Er zijn geen extra vaardigheden of mechanieken om mee te maken, het is gewoon altijd run-and-gun, wat misschien bevredigender zou zijn als er complexe vijanden in je pad stonden, vergelijkbaar met wat Doom biedt met zijn brede verscheidenheid aan demonen met unieke vaardigheden en vaardigheden. Zoals het nu is, maken de vijanden van Mouse weinig indruk op je, omdat je ze zonder veel weerstand kunt overwinnen. En hetzelfde geldt zelfs voor de bazen. Deze vijanden hebben een handvol unieke mechanieken en elementen, maar meestal draait het om het vermijden van hun kogels en ze simpelweg in het gezicht schieten als antwoord.

Na uren en uren in Mouse: P.I. For Hire te hebben gestoken, vond ik ook een paar andere ontwerpkeuzes die niet helemaal bij me aanspraken. Er ligt veel nadruk op het verzamelen van geld in het level en het gebruiken daarvan om honkbalkaarten te kopen voor de in-game minigame. Het is prima, maar constant een level moeten afstruinen voor een paar centen tegelijk voelt niet bepaald bevredigend, vooral als het valutasysteem niet echt een rol speelt in de kernprogressie. Ook is de manier waarop de geheimen worden verwerkt wat onevenwichtig, want soms vind je een geheim dat echt bijzonder lijkt, om vervolgens beloond te worden met wat geld of een krantenverzamelobject. Het bereikt een punt waarop je de spanning om verborgen plekken op te sporen niet meer voelt, omdat de beloning meestal niet goed genoeg is.

Juist door dit alles springt Mouse: P.I. For Hire eruit als een bijzonder spel, maar misschien wel een spel dat zijn volledige potentieel niet helemaal heeft bereikt. Ook hier behoort dit spel artistiek en creatief tot de besten. Het is een waar hoogtepunt over het hele visuele en auditieve spectrum, waarbij zelfs de fantastische ingesproken dialogen briljant worden uitgevoerd door elke performer. Dit alles verdient eindeloze lof. Toch zijn er vanuit gameplay-perspectief scheuren in het pantser, met ontwerpkeuzes die de ervaring soms wat hol en eendimensionaal doen aanvoelen.

Er wordt verwezen naar de door Metroidvania geïnspireerde level-doorkruising, een element dat de gameplay niet echt gebruikt, en evenzo voelt het platformen en de verkenning meer als een extra extra dan als een belangrijke creatieve keuze. Dit zijn uiteindelijk slechts enkele gebieden waar Mouse: P.I. For Hire had kunnen verbeteren en een meer evenwichtige ervaring op alle fronten had kunnen bieden.

Maar hé, laat deze kritiek je niet ontmoedigen om Mouse: P.I. For Hire te bekijken. Uiteindelijk is Fumi Games een indie-ontwikkelaar en dit is hun debuutproject, en als je dat in gedachten houdt, is het moeilijk om niet onder de indruk te zijn van wat het team heeft bedacht. Er straalt zoveel charisma uit dit spel dat het bijna moeilijk is om het niet leuk te vinden, en het tempo en de schietactie zijn sterk genoeg om je te vermaken als je niet wordt betoverd door de ongelooflijke kunst en animatie. Dus hoewel het niet perfect is, is het een bewonderenswaardige prestatie van Fumi Games, die ondanks dat ze slechts een indie-team zijn, AA- (of hogere) ambitie tonen.